I SA/Wa 1318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. F. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 224/15 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz R. F. sumę pieniężną w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz R. F. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. F. [...] czerwca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 224/15. Powyższym wyrokiem Sąd, w uwzględnieniu skargi wyżej wymienionej, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 1948 r. o przyznanie prawa do własności czasowej części nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr: [...] z obrębu [...]- w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi 6 kwietnia 2016 r. W związku z dalszym niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, R. F. pismem z 14 lipca 2017 r. ponownie wezwała Prezydenta W. do wykonanie prawomocnego wyroku z 15 stycznia 2016 r., a następnie wniosła opisaną na wstępie skargę, w której domagała się: wymierzenia Prezydentowi W. grzywny; przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej w wymiarze w wysokości połowy sumy określonej w art. 154 § 6 ppsa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w chwili obecnie trwa gromadzenie materiałów niezbędnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Ze względu na dużą liczbę postępowań prowadzonych w Biurze Spraw Dekretowych nie było możliwe zakończenie postępowania w terminie wyznaczonym przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga, w zakresie w jakim zarzuca Prezydentowi W. bezczynność w wykonaniu prawomocnego wyroku tut. sądu jest zasadna, co skutkować musi wymierzeniem organowi określonej w sentencji grzywny, jak też oceny charakteru zaistniałej zwłoki. Złożona ona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 224/15 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 1948 r. o przyznanie prawa do własności czasowej części nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr: [...] z obrębu [...]- w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły zaś do organu w dniu 6 kwietnia 2016 r. Od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął zatem swój bieg czteromiesięczny termin wyznaczony wyrokiem w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji termin upłynął 6 czerwca 2016 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez stronę do wykonania powyższego wyroku, organ ów zawisłej przed nim sprawy nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od przeszło półtora roku pozostaje w stanie bezczynności przy wykonywaniu wyroku w zakresie w jakim dotyczy on obowiązku rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej, co uprawnia do oceny, że zwłoka ta przybrała postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia mu z tego tytułu grzywny. Stan niewykonywanie wyroków godzi wszak w samą istotę zasady praworządności. Zważywszy na skalę przekroczenia terminu wykonania wyroku, jak też datę złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej skład orzekający ocenił, że adekwatną w tych okolicznościach faktycznych sankcją będzie grzywna w wymiarze 3000 złotych. Powyższe uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w niższej od oczekiwanej wysokości, która została określona na połowę sumy określonej w art. 154 § 6 ppsa tj. na poziomie odpowiadającym równowartości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Za adekwatny w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd uznał wymiar sumy pieniężnej w wysokości 1500 złotych. Wymiar sankcji zadany przez stronę byłby jednak w ocenie Sądu zbyt represyjny w stosunku do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku, jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt po prawomocnym wyroku z dnia 15 stycznia 2016 r., a datą wniesienia obecnie rozpoznawanej skargi. Łączny wymiar obciążających Prezydenta W. sankcji jest w tej sytuacji na tyle dotkliwy, że powinien być wystarczającym dla zdyscyplinowania organu i doprowadzenia do respektowania przezeń prawomocnego orzeczenia Sądu, bez konieczności występowania przez strony ubiegające się o odszkodowania z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 powołanej ustawy.