I SA/Wa 1325/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę dojazdową, stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...], położoną we wsi B. Skarżąca Gmina w powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła tym, że wypłata odszkodowania może narazić Gminę na niepotrzebne straty finansowe, a w przypadku uwzględnienia skargi na trudności związane z odzyskaniem wypłaconego odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie p.p.s.a.), zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednim i aktualnym w momencie złożenia wniosku następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżąca Gmina nie wykazała w sposób przekonujący, że spełnione zostały - w jej przypadku - przesłanki "zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosowanie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W niniejszej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. mocą, której nakazano Staroście [...] wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca Gmina wskazała na narażenie jej na niepotrzebne straty finansowe oraz mogące wystąpić trudności w zakresie zwrotu wypłaconego już stronom odszkodowania w sytuacji późniejszego uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą Gminę argumentacja nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej. Po pierwsze decyzja Starosty [...] ustalająca pierwotnie odszkodowanie za zajętą pod drogę nieruchomość, wydana została w dniu [...] grudnia 2008 r. Skarżąca Gmina już w tej dacie wiedziała o możliwej konieczności wypłaty przyznanego odszkodowania i mogła zadbać o zabezpieczenie niezbędnych na ten cel środków w budżecie. W przypadku braku funduszy, skarżąca Gmina będąca jednostką samorządu terytorialnego może pozyskać i wygospodarować potrzebne na wypłatę środki finansowe w ramach regulacji prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 21041 ze zm.). Po drugie samo wskazanie przez skarżącą Gminę na możliwe problemy z wyegzekwowaniem wypłaconego stronom odszkodowania, nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.