I SA/Wa 1335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.G. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. G. i J. K. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. G. i J. K. od decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2018 r., nr [...] orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], o pow. [...], wchodzącą obecnie w skład działki ew. nr [...]-cz. z obrębu [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wyżej wskazana nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, z późn. zm.). Obecnie stanowi własność W. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla W. - [...] z [...] czerwca 2001 r., L. dz. [...], w dziale [...] księgi hipotecznej wpisem jawnym z [...] grudnia 1943 r., jako właścicielka przedmiotowej nieruchomości, ujawniona jest K. G. Dawna nieruchomość hipoteczna stanowi obecnie niezbudowaną część działki ewidencyjnej nr [...]. o pow. [...] w obrębie [...] oraz zabudowaną budynkiem mieszkalnym działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] w obrębie [...]. Organ wyjaśnił, że orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] września 1953 r., nr [...] odmówiono poprzedniej właścicielce przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...]. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] grudnia 1953 r., nr [...]. Decyzją z [...] listopada 2001 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając odwołanie od orzeczenia z [...] września 1953 r., decyzją z [...] października 2002 r., nr [...] uchyliło orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] października 2004 r., nr [...] Prezydent W. odmówił ustanowienia na rzecz J. F. K. i J. W. K. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...]. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2004 r., nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent W. decyzją z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] oraz gruntu niezabudowanego o pow. [...] stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...]. Wnioskiem z [...] września 2013 r. A. G. i J. K. wystąpił o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow. [...], wchodzącą obecnie w skład działki ewidencyjnej nr [...]. Następstwo prawne po K. G. ustalono na podstawie: - prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z [...] stycznia 2001 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym spadek po K. G. na podstawie ustawy nabyli siostrzeniec J. F. K. oraz syn siostrzeńca J. W. K. po 1/2 części spadku każdy z nich, - prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w P. z [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po J. F. K. na rzecz żony J. K. oraz córek A. G. z d. K. i E. D. po 1/3 części spadku każda z nich. Aktami notarialnymi umowy sprzedaży z [...] maja 2008 r., Rep. [...] nr [...] oraz z [...] lipca 2008 r., Rep. [...] nr [...] A. G. nabyła wszelkie prawa spadkowe i roszczenia przysługujące po: E. D. oraz J. K. z tytułu spadku po J. F. K.. Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...] Prezydent W. odmówił A. G. i J. K. ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Odwołanie od tej decyzji złożyli A. G. i J. K., wskazując na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy wskazał, że kwestię odszkodowań za nieruchomości przejęte dekretem z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy reguluje obecnie art. 215 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 121, dalej "u.g.n"), zgodnie z którym przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Wojewoda wskazał, że w kwestii ustalenia, czy grunt działki hip. [...] spełniania przesłanki art. 215 u.g.n. Prezydent W. w decyzji z [...] stycznia 2018 r. uznał, że przedmiotowa nieruchomość w dacie wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne oraz że dawni właściciele przedmiotowej nieruchomości utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego może być uznane za wiarygodne z punktu widzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W omawianym zakresie organ I instancji oparł się o ustalenia reprodukcji Ogólnego Planu Zabudowania W. zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r. Wojewoda stwierdził, że paramenty - zabudowa luźna lub grupowa, 3 kondygnacje i 30 % powierzchni zabudowania, zawarte w Ogólnym Planie Zabudowania W. z 1931 r. - dla przedmiotowej nieruchomości nie wykluczały, po dacie wejścia w życie dekretu, możliwości przeznaczenia nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. pod budownictwo jednorodzinne. W ocenie tego organu, zgodnie z art. 215 ust. 2 u.g.n. i przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że przesłanka związana z możliwością przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne została spełniona. W kwestii drugiej przesłanki, tj. ustalenia możliwości władania przez dawnego właściciela, nieruchomością po 5 kwietnia 1958 r. organ wyjaśnił, że faktyczna możliwość władania nieruchomością, o jakiej mowa w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku. Na gruncie oznaczonym jako działka ewidencyjna nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, natomiast pozostała część oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] stanowi podwórko dla budynku znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...]. Jest to grunt niezbędny do korzystania z tego budynku. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu II instancji, budynek mieszkalny przy ul. [...] wraz z podwórzem stanowią integralną część infrastruktury osiedlowej i możliwość władania przedmiotowa działką nr [...] stanowiącą podwórze, jest bezsprzecznie zależne od możliwości władania budynkiem mieszkalnym oznaczonym jako działka ewidencyjna nr [...]. Wojewoda podał, że [...] Zarząd Budynków Mieszkalnych w piśmie z [...] listopada 1953 r., nr [...] skierowanym do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej poinformował, że na omawianym gruncie "znajduje się budynek 3 kondygnacyjny mieszkalny odbudowany przez Ministerstwo Leśnictwa". Odmowa przyznania prawa własności czasowej może nastąpić z wszelkich uzasadnionych przyczyn. W ocenie organu II instancji słusznie wskazał Prezydent, że uzasadnioną przyczyną był fakt odbudowy budynku z funduszów Skarbu Państwa. W wyniku bowiem wydanego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. protokołem z [...] stycznia 1954 r. objęło w posiadanie na rzecz Skarbu Państwa budynki znajdujące się na terenie ww. nieruchomości, które jednocześnie zostały przekazane w zarząd i administrację Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych. Z informacji uzyskanych z Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2017 r. wynika, że dawna właścicielka nieruchomości K. G. była zameldowana pod adresem [...] w okresie od [...] marca 1948 r. do [...] października 1971 r. Z karty rejestru mieszkańców zameldowanych przy ul. [...] wynika, że w budynku tym znajdowało się co najmniej 6 lokali, w którym zamieszkiwały także inne niż poprzednia właścicielka osoby. W ocenie organu, skoro poprzedniczka prawna wnioskodawców została pozbawiona faktycznego władania nieruchomością przy ul. [...] przed 5 kwietnia 1958 r., to tym samym nie mogła władać gruntem o pow. [...], stanowiącym podwórko przynależne do ww. nieruchomości, bowiem było ono przeznaczone do wspólnego użytku przez wszystkich pozostałych lokatorów nieruchomości budynkowej, Podsumowując Wojewoda stwierdził, że była właścicielka utraciła możliwość władania przedmiotową nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r., wobec czego nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co z kolei skutkuje odmową przyznania odszkodowania za tę nieruchomość. Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2018 r. złożyli A. G. i J. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili, mające istotny wpływ na wynik sprawy: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie została spełniona przesłanka władania nieruchomością podczas, gdy K. G. mieszkała w nieruchomości do śmierci, tj. do [...] października 1971 r., co w konsekwencji doprowadziło organ do odmowy ustalenia odszkodowania, II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 138 § 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie dostatecznie stanu faktycznego, w sytuacji gdy organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego wydać decyzję, co w konsekwencji doprowadziło organ II instancji do błędnej oceny stanu faktycznego, polegającego na błędnym ustaleniu, że K. G. władała nieruchomością jedynie do [...] stycznia 1954 r., a nie jak to miało miejsce w rzeczywistości do [...] października 1971 r., - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 86 kpa, poprzez zaniechanie przesłuchania skarżących dla wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z władaniem przez K. G. nieruchomością, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnej oceny stanu faktycznego, polegającego na ustaleniu, że K. G. władała nieruchomością jedynie do [...] stycznia 1954 r., w sytuacji gdy w rzeczywistości zamieszkiwała w niej do [...] października 1971 r., - art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez nieodniesienie się organu odwoławczego do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, a tym samym poprzez arbitralne i powierzchowne stwierdzenie, że organ I instancji właściwie orzekł o odmowie przyznania odszkodowania, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zasadę przekonywania. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: pisma Ministerstwa Leśnictwa z [...] marca 1950 r. na okoliczność: władania przez K. G. nieruchomością, braku dotrzymania przyrzeczonej umowy przez Ministerstwo Leśnictwa (w aktach sprawy oraz w załączeniu do skargi) i decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] listopada 2001 r. na okoliczność: unieważnienia przez organ decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] grudnia 1953 r. (w aktach sprawy oraz w załączeniu do skargi). Zarzuty skargi rozwinięto w obszernym uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd oddalił wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, gdyż dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych, na co wskazywali także sami skarżący. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Nie sposób uznać, aby złączone do skargi dokumenty miały charakter dowodu uzupełniającego, w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, skoro znajdują się w aktach sprawy. Na podstawie całokształtu zebranych przez organ dowodów Sąd ocenia czy wydana decyzja jest zgodna z prawem, czy też prawo narusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Nie jest kwestionowane, że nieruchomość przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Jednakże, organy obydwu instancji uznały, że nie została spełniona przesłanka pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r., natomiast brak spełnienia jednej z przesłanek z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uniemożliwia ustalenie i przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W ocenie Sądu stanowisko organów co do pozbawienia poprzedniej właścicielki faktycznej możliwości władania działką jest przedwczesne, a organy nie dokonały wnikliwej oceny całego materiału dowodowego. K. G. zamieszkiwała w budynku na nieruchomości przy ul. [...] do śmierci, tj. do [...] października 1971 r. Wynika to z pkt [...] karty rejestru mieszkańców dotyczącej budynku przy tej ulicy. Organy uznały, że działka nr [...] stanowiąca podwórko jest niezbędna do korzystania z budynku. Organy nie wyjaśniły jednakże na czym ta niezbędność polega w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Otóż jak wynika z załączonych do akt administracyjnych map dawnej nieruchomości hip [...] dojście do budynku (do jego wejścia) jest od ul. [...] (por. mapy załączone do wypisu z rejestru gruntów z [...] maja 2001 r. i do wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Natomiast pozostała, znacznie przeważająca część działki [...] (co do pow.) znajduje się za budynkiem. Z ustaleń organów nie wynika, czy była to część ogólnodostępna- stanowiąca, np. dojście do innych budynków, położonych za dawną nieruchomością hip [...]. Stwierdzenie organów, że podwórko jest niezbędne wszystkim mieszkańcom budynku do korzystania, w sytuacji jego faktycznego położenia w znacznej części za budynkiem mieszkalnym jest co najmniej przedwczesne i nie wykazane materiałem dowodowym. Zważyć należy, że w orzecznictwie dopuszczono możliwość odszkodowanie za cześć nieruchomości (por. wyroki WSA w Warszawie: z 3 II 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1384/10, z 14 VI 2006 r. I SA/Wa 2194/06). Organy wskazały, że jak wynika z karty rejestru mieszkańców w budynku zamieszkiwały także inne osoby (było 6 mieszkań), co zdaniem organów wyklucza możliwość władania całą działką przez byłą właścicielkę. Jednakże organy powołując się na wyżej wskazany rejestr nie dostrzegły, że oprócz byłej właścicielki w dacie istotnej dla oceny pozbawienia poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania działką, jedynie jedna osoba – Z. S. zamieszkiwała w budynku od 1948 r. do 1973 r. Pozostałe osoby wskazane w karcie rejestru mieszkańców zamieszkały w: 1968 r., 1971 r., 1972 r., 1973 r. Wobec powyższego twierdzenie, że w budynku zamieszkiwały cały czas inne osoby, nie wynika z wyżej powołanego dokumentu. Również objęcie w posiadanie budynku przez Skarb Państwa [...] stycznia 1954 r. nie może być traktowane, jako równoznaczne z pozbawieniem byłej właścicielki faktycznej możliwości władania podwórzem. Organy badając kwestię daty pozbawienia właścicielki władztwa nad podwórzem nie odniosły się do całego materiału dowodowego. Zawarta [...] czerwca 1946 r. umowa z Ministerstwem Leśnictwa dotyczyła użytkowania mieszkań w budynku i nie pozbawiała władztwa K. G. nad nieruchomością. Umowa nie dawała prawa do korzystania z pozostałej części nieruchomości, w tym podwórza. Co do władztwa nad nieruchomością świadczą też pisma Ministerstwa Leśnictwa. W lutym 1948 r. Ministerstwo pisemnie potwierdziło, że K. G. posiada prawo, m.in. do lokali położonych na poddaszu nieruchomości przy ul. [...]. W piśmie tym Ministerstwo skierowało również zapytanie, czy ze względu na potrzeby mieszkaniowe pracowników Ministerstwa Leśnictwa istniałaby możliwość wynajęcia od niej większej ilości lokali. Zapytanie to świadczy o tym, że K. G. władała nieruchomością. Pismem z [...] lutego 1948 r. K.G. otrzymała zobowiązanie od Wiceministra Leśnictwa że udostępnienie części lokali mansardy pod najem będzie miało jedynie charakter czasowy. Nie sposób przyjąć, że oddanie części izb w podnajem mogło naruszać władanie podwórzem. Z akt sprawy nie wynika także, aby wydanie niekorzystnych decyzji dekretowych wobec K. G. miało wpływ na możliwość władania przez nią sporną działką. Należy podzielić zarzuty skargi, że organy nie odniosły się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Nie dokonały ich wnikliwej oceny, a skoncentrowały się jedynie na kilku dokumentach, bez analizy pozostałych. Organ II instancji, który zobowiązany był ponownie rozpoznać sprawę w całokształcie materiału dowodowego podzielił de facto stanowisko Prezydenta bez odnoszenia się do obszernych zarzutów odwołania. Brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy i wskazania motywów rozstrzygnięcia, a także odniesienia się do zarzutów odwołania narusza interes strony. Uzasadnienie powinno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ administracji musi, m.in. przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw decyzji. Uzasadnienie decyzji ma wskazywać także na sposób rozumowania organu i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia Zważyć należy, że zasady wyrażone w art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 i art. 107 kpa są naczelnymi zasadami procedury administracyjnej, budującymi zaufanie obywateli do państwa prawa oraz działającymi w jego imieniu organami administracji publicznej. W odwołaniu skarżący wskazywali na powierzchowne i niepełne prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Organ II instancji nie odniósł się do tych zarzutów i nie rozpoznał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Wojewoda [...] nie wskazał jakim dokumentom dał wiarę, a jakim odmówił przyznania przymiotu wiarygodności i dlaczego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe. Przytacza stan faktyczny oraz przepisy prawa dotyczące art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże nie odnosi przepisu do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie. Wojewoda nie odniósł się do całego materiału dowodowego, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń dotyczących rozumienia przepisów i powołania orzecznictwa. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji powinno składać się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz je uzasadnić, w tym wyjaśnić na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również organu I instancji tych przesłanek nie spełniają. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, a decyzja organu II instancji także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego zastosowanie. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa oraz art. 200 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.