I SA/Wa 1336/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie asesor WSA Sławomir Antoniuk asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi R.Z., W.Z. i B.R. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości. postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2005 r. B.R., R.Z. i W.Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] o przekazaniu do Wojewody [...] wraz z aktami sprawy zaświadczenia Prezydenta Miasta G. z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] stwierdzającego uprawnienie D.Z. do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków odwoławczych ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tej ustawy). Zatem w przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków na decyzję lub postanowienie to wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z akt sprawy wynika, że B.R., R.Z. i W.Z. wnieśli skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. - zgodnie z pouczeniem zawartym w tym postanowieniu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednakże pouczenie to jest błędne, albowiem zaskarżone postanowienie jest postanowieniem wydanym przez ministra w pierwszej instancji, na podstawie art. 65 § 1 KPA, zgodnie z którym przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 w związku z art. 144 KPA strona niezadowolona z postanowienia ministra wydanego w pierwszej instancji może zwrócić się do tego organu (w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia – art. 141 § 2 KPA.) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy również zauważyć, że błędne pouczenie w postanowieniu nie może skutkować utratą przez stronę terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 628/96, LEX nr 43126). W takim przypadku należy złożyć do organu, który wydał zaskarżone postanowienie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, spełniającym wymogi określone w art. 58 § 1 i 2 KPA. Z powyższych względów skarga wniesiona do Sądu z pominięciem administracyjnego toku instancji jest niedopuszczalna, co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.