I SA/Wa 1336/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata J. S. wnioskiem z dnia 27 listopada 2008 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Powyższy wniosek rozpoznany został odmownie – wydanym przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1336/08. W dniu 14 stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw J. S. od wyżej wskazanego postanowienia z dnia 8 stycznia 2009 r., wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wniosku skarżący wskazał, że prowadzi [...] gospodarstwo domowe, utrzymuje się z [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie, a ponadto stwierdził, że duże sumy pieniędzy wydaje na leki z powodu [...]. W związku z wezwaniem referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2008 r. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, skarżący nadesłał wyciąg z własnego rachunku bankowego, zgodnie z którym zdeponowano na nim kwotę [...] zł (stan na dzień 24 grudnia 2008 r.). W złożonym w dniu 14 stycznia 2009 r. sprzeciwie skarżący wskazał, że majątku nie może roztrwonić z uwagi na fakt, że w Polsce nie ma warunków, ani specjalistów do ratowania zdrowia, a pomocy musi szukać za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 245 § 1-3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 powołanej ustawy warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez tą osobę, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie zaś takiej osobie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy). Sąd zwraca uwagę, że instytucja prawa pomocy przewidziana w przepisach stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną faktycznie nie są w stanie uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Natomiast w przypadku skarżącego taka sytuacja nie ma miejsca. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Przedstawiona sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawcy pozwala stwierdzić, że poniesienie kosztów ustanowienia adwokata leży w zakresie jego możliwości płatniczych. Skarżący jest osobą posiadającą znaczną kwotę pieniędzy w wysokości [...], a także stałe źródło dochodów w postaci [...] w wysokości [...] zł. Na ocenę sytuacji materialnej skarżącego nie może także wpływać przedstawiona przez niego informacja o ewentualnej konieczności wydatkowania środków poza granicami kraju, z uwagi na fakt braku specjalistów "do ratowania zdrowia" w Polsce, gdyż nie wskazał on na przymus natychmiastowego przeznaczenia określonej kwoty na ten cel, ani nie przedstawił żadnych dokumentów przesądzających o niezbędności takich wydatków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.