I SA/Wa 1339/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Agnieszka Miernik asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W.B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa niezabudowanej nieruchomości położonej w gminie W., obręb S. , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność odwołującej się i ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości [...] zł, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podniósł, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. wywłaszczył na rzecz Skarbu Państwa ww. nieruchomość oraz ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość i zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja wywłaszczeniowa stanie się ostateczna, a także określił termin wydania nieruchomości przez dotychczasowego właściciela Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad - 30 dni od dnia doręczenia decyzji dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki pouczył strony o przysługującym im prawie do wniesienia odwołania od decyzji, do Ministra Infrastruktury w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody [...] W.B. złożyła odwołanie do Ministra Infrastruktury Zwrotne poświadczenie odbioru decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. wskazywało, że decyzja została doręczona W.B. w dniu 9 lutego 2005 r., a zatem 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 23 lutego 2005 r. Z koperty potwierdzającej nadanie odwołania przez W.B. wynikało, że nadała ona odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu 7 marca 2005 r. (UP W. 1, [...]). Środek odwoławczy został zatem wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa art. 58 k.p.a. Z tych względów organ odwoławczy, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że jest właścicielką nieruchomości nr [...] położonej w S., gmina W., będącej przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego gruntu pod budowę obwodnicy W. Pod nieobecność W.B. decyzję Wojewody [...] w dniu 9 lutego 2005 r. odebrał mąż wymienionej – W.B. i przekazał ją skarżącej, która zapoznała się z jej treścią i pouczeniem dotyczącym terminu, jak też sposobu odwołania. Skarżąca podniosła, że od 2001 r. leczy się z powodu silnej nerwicy lękowej będącej wynikiem przeżyć osobistych związanych ze śmiercią 3 bliskich jej osób. W czasie nasilenia choroby przyjmuje silne leki uspokajające. Działanie leków ogranicza jej funkcje życiowe i o sprawach ważnych nie jest w stanie myśleć. Bardzo trudne chwile przeżywała na przełomie lutego i marca. Wówczas jej mąż i jedyny syn, wykonując usługi transportowe, przebywali poza domem. W tym czasie panowały trudne warunki atmosferyczne i skarżąca bała się o ich zdrowie i życie, jak również bała się być sama i bała się wychodzić z domu. Była zmuszona do zażywania leków uspokajających. Jej stan zaczął się poprawiać po powrocie bliskich do domu. Wówczas wniosła odwołanie od decyzji wywłaszczeniowej, nadając przesyłkę w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 marca 2005 r. Będąc przekonana o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania, nie dołączyła wniosku o przywrócenie terminu. O złożeniu odwołania w terminie utwierdziła ją otrzymana korespondencja z Ministerstwa Infrastruktury, dotycząca uzupełnienia braków pisma odwoławczego. Podniosła, że wniosku o przywrócenie terminu nie mogła złożyć w innym terminie, gdyż do dnia otrzymania postanowienia Ministra Infrastruktury była przekonana o zachowaniu terminu. Skarżąca dodatkowo wskazała, że dołożyła należytej staranności, aby odwołanie wnieść w terminie, lecz powstałych przeszkód powodujących uchybienie terminu nie mogła uniknąć i usunąć. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem organ drugiej instancji, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przepis art. 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z akt administracyjnych wynika, że decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. doręczono skarżącej w dniu w dniu 9 lutego 2005 r. Otrzymanie decyzji w tym dniu pokwitował W.B. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Powyższe okoliczności potwierdziła również w skardze W.B. Stwierdziła, że zapoznała się z treścią decyzji przekazanej jej przez męża oraz pouczeniem, co do terminu i sposobu wniesienia odwołania. Termin 14 - dniowy do wniesienia odwołania upływał z dniem 23 lutego 2005 r. Pismo odwoławcze W.B. wniosła bezpośrednio do Ministra Infrastruktury w dniu 7 marca 2005 r., co wynika z pieczęci placówki pocztowej na przesyłce. Organ odwoławczy przekazał nie podpisane odwołanie Wojewodzie [...], w celu podjęcia działań przewidzianych w przepisach art. 132 lub 133 k.p.a., o czym odwołująca się została powiadomiona. W następstwie powyższego W.B. w dniu 30 marca 2005 r. (data stempla pocztowego na przesyłce) ponownie wniosła do Ministra Infrastruktury podpisane odwołanie. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż skarżąca znacznie uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten minął w dniu 23 lutego 2005 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu 7 marca 2005 r. Po upływie terminu do wniesienia odwołania decyzja staje się ostateczna, a rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy jest obowiązany zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy na podstawie przepisu art. 134 k.p.a., wydaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do dokonania tej czynności. Jednocześnie należy wskazać, że podniesione w skardze argumenty nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Wskazują one bowiem na okoliczności stanowiące podstawę do wnioskowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...]. W przedmiotowej sprawie wniosek taki nie został złożony. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.