I SA/Wa 1339/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Akademii [....] w L. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [....] czerwca 2009 r. nr [....] w przedmiocie kolokwium habilitacyjnego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [....] czerwca 2009 r. nr[....], po rozpatrzeniu odwołania J. K., uchyliła uchwałę Rady Wydziału [....] im. [....] w L. z dnia [....] grudnia 2008 r. nr [....] odmawiającą dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego i skierowała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Radę Wydziału [....] im. [....] w P.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rada Wydziału [....] im. [....] w L. uchwałą z dnia [....] grudnia 2008 r. Nr [....] nie przyjęła kolokwium habilitacyjnego mgr z kwalifikacjami I stopnia J. K. w przewodzie w dziedzinie sztuk muzycznych, dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka. Od powyższej uchwały J. K. wniosła odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Sekcja Sztuki na posiedzeniu w dniu [....] czerwca 2009 r., po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzenta Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się za wnioskiem o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady [....] im. [....] w L. z dnia [....] grudnia 2008 r. (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – [....] głosów, przeciw – [....] głosów, wstrzymujących się – [....] głosów). Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [....] czerwca 2009 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Sztuki w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym poprzeć stanowisko zaprezentowane przez Sekcję i uchylić zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – [....] głosów, przeciw – [....] głosów, wstrzymujących się – [....] głos. W ocenie Centralnej Komisji, tryb postępowania Rady Wydziału, poprzedzającego podjęcie zaskarżonej uchwały, nie gwarantował odpowiednich warunków do prawidłowego przeprowadzenia postępowania przewodowego. Centralna Komisja wytknęła, że zespół powołany w dniu 27 września 2007 r., celem sformułowania wniosków w sprawie przewodu kandydatki, niewystarczająco starannie sprawdził dokumentację (przeoczono brak autoreferatu), na co zwrócił uwagę w swej opinii jeden z recenzentów. Praca habilitacyjna nie spełnia norm stawianych publikacjom tego typu poprzez brak numeru [....], brak recenzentów wydawniczych. Według pisemnego oświadczenia prof. T. C., jego nazwisko, jako recenzenta, wpisano bez wiedzy zainteresowanego, zaś treść książki nie była mu wcześniej znana. Pracę wydano w niewystarczającej liczbie [....] egzemplarzy, co uniemożliwiło członkom Rady zapoznanie się z pracą drogą inną niż poprzez prezentację. W dokumentacji nie zamieszczono rozdzielnika egzemplarzy obowiązkowych (jeśli nie dokonano ich rozesłania, praca nie znalazła się w obiegu społecznym zanim doszło do wszczęcia przewodu). Centralna Komisja wskazała, że w protokole Rady z [....] października 2007 r. stwierdzono, iż "Rada zapoznała się z tematem pracy habilitacyjnej". Tymczasem Dziekan winien opublikowaną pracę członkom Rady przedstawić, nie zaś zaznajamiać z tematem. Centralna Komisja wyjaśniła, że ta droga postępowania właściwa jest przewodom doktorskim, gdzie praca powstaje w ramach toczącego się postępowania przewodowego. Centralna Komisja wytknęła także, że na etapie prezentacji pracy habilitacyjnej po odczytaniu opinii przez recenzentów odstąpiono od przeprowadzenia dyskusji (nie dokumentują tego ani protokół ani nagranie). Głos zabrał jedynie prof. T. C., który odniósł się ogólnikowo do recenzji prof. M. M.. Mając na uwadze protokół i nagranie dokumentujące ten etap postępowania habilitacyjnego Centralna Komisja wskazała, że członkowie Rady Wydziału powinni odbyć dyskusję, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wyniki głosowania Rady nad przyjęciem pracy oraz dopuszczeniem Kandydatki do kolokwium habilitacyjnego. Centralna Komisja zauważyła, że skoro część członków Rady miała wątpliwości na temat samej pracy, czy też prezentacji (w głosowaniu oddano [....] głosów "za" i [....] głosów przeciwnych), winno to bezwzględnie znaleźć odzwierciedlenie we wnikliwej i szczegółowej dyskusji. W ocenie Komisji, późniejsze wystąpienie prof. W. P. miało jedynie charakter porządkowy, gdyż przypominało o obowiązujących przepisach. Uwagi te Centralna Komisja odniosła także do czynności związanych z kolokwium habilitacyjnym - po opuszczeniu przez kandydatkę sali (tu wynik głosowania odpowiednio: [....] "za", [....] "przeciw"). Komisja zwróciła uwagę, że dyskusja na tym etapie także nie odbyła się, nie została też zarządzona przez Dziekana. Po przesłuchaniu zapisu postępowania Centralna Komisja stwierdziła że J. K. odpowiedziała na wszystkie pytania. W ocenie Komisji, odpowiedź na cześć pytań była zbyt ogólna, niemniej organ zaznaczył, że część pytań członków Rady Wydziału również była ogólna. Organ odwoławczy wskazał, że istotne znaczenie dla postępowania odwoławczego ma przedstawiony przez Habilitantkę załącznik nr [....], w którym jeden z recenzentów, oświadcza, iż był poddawany naciskom. Już sama wymowa tego jednego dokumentu powoduje - w ocenie Centralnej Komisji - konieczność unieważnienia całego postępowania przewodowego. Mając na uwadze powyższe uchybienia Prezydium Centralnej Komisji stwierdziło zasadność odwołania mgr ( [....]. I st.) J. K. od uchwały Rady Wydziału [....]i w L. nr [....] z dnia [....] grudnia 2008 r. odmawiającej przyjęcia kolokwium habilitacyjnego w przewodzie w dziedzinie sztuk muzycznych, dyscyplinie artystycznej instrumentalistka i postanowiło uchylić tę uchwałę i skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Radę Wydziału [....] im. I. Jana P. w P.. Skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji do Spraw [....] wniosła Akademia [....] im. [....] w L. Wydział[....]. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji zarzucono nieważność z uwagi na podjęcie jej z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 104 § 2 k.p.a., polegającym na nierozstrzygnięciu przez Centralną Komisję [....] odwołania J. B. co do jego istoty, wydanie przez organ decyzji w przedmiocie uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, która to uchwała nie tylko nie została podjęta przez skarżącego, ale też nie była przedmiotem odwołania habilitantki. Strona skarżąca ponadto zarzuciła naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, iż w toku przewodu habilitacyjnego strona skarżąca dopuściła się szeregu uchybień proceduralnych, które skutkować winny unieważnieniem całego postępowania przewodowego, podczas gdy ocena całokształtu materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie pozwala na stwierdzenie powyższego z uwagi na fakt, iż skarżący przeprowadzał przewód habilitacyjny J. B. czyniąc w całości zadość wymaganiom stawianym przez ustawę z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, jak również przez rozporządzenie z dnia 15 stycznia 2004 r. o szczegółowym trybie przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, a także przez Statut Akademii [....] w L. Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie: - art. 17 ust. 3 w zw. z ust. 5 w/w ustawy przez to, że Komisja w sposób chybiony przyjęła, iż przedmiotowa rozprawa habilitacyjna stanowi dzieło, o którym mowa w art. 17 ust. 2 w/w ustawy, które podlega obowiązkowi publikacji, podczas gdy rozprawa habilitacyjna J. B. stanowi oryginalne osiągnięcie artystyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 3 w/w ustawy, będącym przepisem szczególnym, wyłączającym obowiązek publikacji, a co za tym idzie obowiązek nadania numeru [....], powołania recenzentów wydawniczych, jak i zamieszczenia rozdzielnika egzemplarzy, - art. 18 ust. 2 w/w ustawy przez to, że Komisja w sposób wadliwy przyjęła za własne zarzuty wyartykułowane przez habilitantkę w odwołaniu, mimo braku sprecyzowania przez organ przepisu naruszonego, podczas gdy w/w przepis jest jedyną regulacją prawną dotyczącą przebiegu procesu habilitacyjnego, w szczególności wskazującą na obligatoryjne czynności podejmowane w jego toku przez uprawniony organ, zaś w przedmiotowej sprawie do chwili podjęcia zaskarżonej przez habilitantkę uchwały wszystkie te czynności zostały przez Radę Wydziału podjęte, – art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, a to pominięcie stanowiska zajętego przez Radę Wydziału [....] podpisanego przez Dziekana Prof. C. S. z dnia [....] kwietnia 2009 r. skierowanego do organu, stanowiącego całościowe i merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów habilitantki, – art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie przez organ i przeprowadzenie w sprawie dowodu z nagrania kolokwium habilitacyjnego J. B. z dnia [....] grudnia 2008 r., podczas gdy oryginał w/w nagrania znajduje się w siedzibie Akademii [....] w L., zaś ani odwołująca się J. B. ani Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie zwracały się do skarżącego o wydanie egzemplarza przedstawionego organowi nagrania, a w konsekwencji organ wydając zaskarżoną decyzję oparł się na dowodzie uzyskanym w sposób sprzeczny z prawem. Strona skarżąca zarzuciła także przyjęcie przez Komisję w sposób dowolny za prawdziwy zarzut przedstawiony w treści oświadczenia prof Z. L., z pominięciem przeprowadzenia jakichkolwiek czynności wyjaśniających przy użyciu środków dowodowych prawem przewidzianych na etapie postępowania przed Komisją, a w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na podstawie argumentów przytoczonych przez J. B. nie popartych żadnymi obiektywnymi dowodami w sprawie i przy uwzględnieniu treści nagrania nieznanego skarżącemu, w którego posiadanie habilitantka weszła w sposób bezprawny i przedłożyła organowi, a co w konsekwencji odbiera z mocy prawa temu nagraniu walor środka dowodowego, Zarzucając powyższe strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w W. z dnia [....] czerwca 2009 r. nr [....] uchylającej uchwałę Rady Wydziału [....] Akademii [....] w im. G. i K. B. w L. z dnia [....] grudnia 2008 r. odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Radę Wydziału [....]im. I. J. P. w P. w całości. W przypadku niepodzielenia przez Sąd zarzutu rażącego naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Dodatkowo strona skarżąca wniosła, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o powstępowaniu przed sądami administracyjnymi, o załączenie do akt przedmiotowej sprawy i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z pisma Przewodniczącej [....] z dnia [...] lipca 2009 r., pisma [....] s.c. A. i M. W. z dnia [....] marca 2009 r. i opinii prawnej dr J. M. z dnia [....] maja 2006 r., na okoliczność wykazania, iż skarżący uczynił zadość wszelkim obowiązkom nałożonym nań przez ustawę z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, jak również przez rozporządzenie z dnia 15 stycznia 2004 r., a także przez Statut Akademii [....] w L. W ocenie strony skarżącej Centralna Komisja wydając decyzję uchylającą uchwałę naruszyła interes prawny skarżącego, gdyż zaskarżona decyzja jest krzywdząca dla skarżącego. Podważa ona bowiem kompetencje osób zatrudnionych w Akademii [....] w L., a w szczególności co najmniej poddaje w wątpliwość poziom działalności naukowej i artystycznej skarżącego, jak również narusza jego dobre imię. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 2 w/w ustawy uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego nadaje Centralna Komisja na wniosek danej jednostki biorąc pod uwagę m.in. poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki. W myśl art. 9 ust. 2 w/w ustawy skarżący może być dotknięty sankcją w postaci ograniczenia, zawieszenia uprawnień na okres nie dłuższy niż 3 lata, a nawet ich cofnięcia. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja hipotetycznie mogłaby wywołać w stosunku do niej negatywne skutki wskazane w przepisie art. 9 ust. 1 w/w ustawy. Powyższe wskazuje, zdaniem strony skarżącej, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, a w konsekwencji wniesienie przedmiotowej skargi stało się konieczne i w pełni zasadne. Centralna Komisja [....] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim jednak Sąd swoje uprawnienie do zbadania legalności aktu administracyjnego wywodzi z faktu zaskarżenia tegoż aktu przez podmiot uprawniony. Rolą zatem Sądu było przede wszystkim zbadanie czy legitymacja Akademii [....] w L. do wystąpienia ze skargą znajduje uzasadnienie w pierwszej kolejności w przepisach postępowania, a w dalszej - przepisach prawa materialnego. Kwestię uprawnień do złożenia skargi reguluje art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy znajduje on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 919/04 (niepubl.) również uznał, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. W wyroku wyjaśniono ponadto, że może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa (nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź "(...) żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków (...)". Zdaniem Sądu skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku. (vide: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 227-228 i powołany tam wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt II SA 2109/00, OSP 2001, nr 6, poz. 86). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. W tej płaszczyźnie o występowaniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz wystarczające jest samo istnienie interesu prawnego, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym. Pojęcie interesu prawnego oznacza takiż interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, NSA przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny na potrzeby postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Zdaniem NSA od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również: (w:) wyroku NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepubl.). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, skarżąca Akademia [....] w L. im. G. i K. B. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, który dawałby uprawnienie do kwestionowania decyzji wydanej w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałą rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W myśl art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od takiej uchwały, jeżeli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały. Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (ust. 2). Przepis art. 29 ust. 1 ww. ustawy stanowi zaś, że w postępowaniach o nadanie stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, w sprawie o nadanie stopnia doktora habilitowanego, w tym w sprawie o przyjęcie kolokwium habilitacyjnego, przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie mogą stanowią źródła interesu prawnego szkoły wyższej albo innej placówki naukowej, w której przeprowadzany jest przewód habilitacyjny i nadawany jest stopień doktora habilitowanego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wprawdzie wskazują, że przewód habilitacyjny może być również wszczęty, za zgodą zainteresowanego, na wniosek jednostki zatrudniającej (art. 11 ust. 2), jednakże prawo kwestionowania uchwał, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy (odmownej uchwały w przedmiocie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego) przyznają wyłącznie osobie ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Oznacza to, że szkoła wyższa, w której przeprowadzany jest przewód habilitacyjny i nadawany jest stopień doktora habilitowanego, nie jest stroną postępowania w sprawie czynności przewodu habilitacyjnego. Interes prawny przysługuje wyłącznie osobie ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. A zatem skoro uczelnia wyższa nie może być stroną postępowania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego, to nie może być również uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga może bowiem dotyczyć tylko własnej sprawy skarżącego. Zauważyć należy, że w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki brak jest też przepisów dających uprawnienie do wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Dodatkowo wskazać należy, że ani uchwała Rady Wydziału [....] im. G. i K. B. w L. z dnia [....] grudnia 2008 r. nr [....] ani decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [....] czerwca 2009 r. nr [....] nie zostały doręczone stronie skarżącej, co uzasadniałoby formalny interes prawny strony skarżącej w kwestionowaniu tych rozstrzygnięć do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, interesu prawnego Akademii [....] w L. w sprawie nieprzejęcia kolokwium habilitacyjnego J. K. nie można wywodzić z argumentów wskazanych w skardze, a dotyczących uznania zaskarżonej decyzji jako podważającej kompetencje osób zatrudnionych w Akademii [....] w L., poddającej w wątpliwość poziom działalności naukowej i artystycznej skarżącego i naruszającej jego dobre imię. Podobnie źródłem tego interesu nie są powołane przepisy art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 2 w/w dotyczące uprawnienia Centralnej Komisji do nadawania jednostce organizacyjnej stopni doktora i doktora habilitowanego oraz ograniczenia, zawieszenia i cofnięcia tych uprawnień jednostce organizacyjnej. Powołane przepisy prawne stanowią postawę prawną postępowań w odrębnych sprawach. W tej sytuacji należy przyjąć, iż skarżąca Akademia [....] w L. jako podmiot kwestionujący decyzję wydaną w sprawie nieprzyjęcia kolokwium habilitacyjnego J. K. nie ma legitymacji czynnej, w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wniesienia skargi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułówz dnia [....] czerwca 2009 r. nr [....] Brak zaś uprawnienia do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny oznacza, że sąd nie może odnieść się do zarzutów skargi odnoszących się do zasadności kwestionowanej decyzji. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - orzekł jak w sentencji.