I SA/Wa 1340/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za niezasadne postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia 23 maja 2007 r., wydanym na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu zażalenia M. S. na niezałatwienie sprawy w terminie, uznało zażalenie za niezasadne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta W, do którego wystąpił o rozpatrzenie wniosku z dnia 12 grudnia 2006 r. o przyznanie pomocy materialnej. Odmawiając uwzględnienia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że Prezydent W. decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] rozpatrzył w/w wniosek. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, zażalenie za niezasadne. Na powyższe postanowienie skargę wniósł M. S. W skardze podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 k.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. A zatem, skoro zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy, podlegała odrzuceniu.