I SA/Wa 1350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. T. G. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia T. G. na niezałatwienie przez Prezydenta W. jej wniosków z dnia [...] marca 2015 r., [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] lutego 2015 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r. za nieuzasadnione. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy). W niniejszej sprawie T. G. przedmiotem skargi uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wydane na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej "k.p.a." w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zażalenia na niezałatwienia przez Prezydenta W. jej wniosków. Stosownie do ww. przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wskazać należy, że celem instytucji zażalenia, unormowanej w art. 37 § 1 k.pa., jest likwidacja bezczynności organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, na podstawie powołanego przepisu, stanowi także warunek formalny dla późniejszej możliwości wystąpienia ze skargą na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Skarga w takim przypadku dotyczyć jednak może wyłącznie bezczynności organu I instancji (art. 52 p.p.sa.). Ponadto, należy wyjaśnić że postanowienie wydane na podstawie art. 37 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu, dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.