I SA/Wa 1365/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Miastu W. wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 100 (sto) złotych, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 30 lipca 2004 r. Miasto W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] uchylające w całości postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] i umarzające postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym wyżej przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi Miasto W. nie jest uprawnione do jej wniesienia, w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji postanowienie wydał Prezydent W. i jednocześnie sprawa indywidualna dotyczy nieruchomości której to miasto jest obecnie właścicielem. Rola jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie gminy miejskiej na prawach powiatu) w postępowaniu administracyjnym jest bowiem wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą "broniły" jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego przypisać funkcję organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Będzie on wtedy "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w prawnych formach działania właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (a więc również przyznanie mu kompetencji do wydawania postanowień w toku prowadzonego postępowania administracyjnego), niezależnie, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Ograniczenie to odnosi się nawet do spraw dotyczących sfery cywilnoprawnej (stosunków własnościowych) tych podmiotów. Prawo własności przysługujące jednostkom samorządu terytorialnego zostało im bowiem przyznane w celu realizacji postawionych przed nimi zadań z zakresu administracji publicznej, na rzecz członków wspólnoty samorządowej o charakterze lokalnym. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej nie jest on uprawniony do reprezentowania interesu prawnego tej osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem gmina, której organ wydał postanowienie w pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu wyższego stopnia, wydane w tejże sprawie. Zaprezentowane powyżej stanowisko potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/3/115; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, niepublikowany). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.