I SA/Wa 1368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Parafii [...] w [...] na postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za uzasadnione postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Parafii [...] w [...] kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. znak: [...] Wojewoda [...] (dalej jako organ) uznał ponaglenie wniesione przez Parafię [...] w [...] (dalej jako skarżący) za uzasadnione, wyznaczył Prezydentowi Miasta [...] dodatkowy termin na załatwienie sprawy w okresie 4 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej jako ppsa). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 tej ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone postanowienie nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu postanowień poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] wydane w trybie art. 37 kpa w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 935). Postanowienie wydane w tym trybie nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest bowiem wydane w postępowaniu "wpadkowym". Nie jest ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym ani nie przysługuje na nie zażalenie. Tym samym powyższe postanowienie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 ppsa i nie podlega kontroli sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Dlatego orzeczono jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.