I SA/Wa 137/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie ze skargi Gminy G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2011 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę Gminy G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Odpis powyższego wyroku doręczony został pełnomocnikowi skarżącej – r. pr. J. G. w dniu 8 marca 2011 r. W dniu 21 marca 2011 r. pełnomocnik Gminy G. skierował do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 28 lutego 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że niezwłocznie po odebraniu przesyłki zawierającej odpis orzeczenia podjęto stosowne kroki w celu uiszczenia wymaganej opłaty kancelaryjnej. Służby księgowe Urzędu Miejskiego w G. dokonały tej wpłaty w ustawowym terminie, jednak pełnomocnik skarżącej w dniu 14 marca 2011 r. doznał nagłego pogorszenia stanu zdrowia, przez co nie był w stanie wykonywać obowiązków zawodowych w Kancelarii w terminie od 14 - 18 marca 2011 r. i odebrać potwierdzenia uiszczenia opłaty od wniosku. Mając powyższe na uwadze dopiero w dniu 21 marca 2011 r. r. pr. J. G. podjął niezwłocznie kroki w celu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z powyższym jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). Ponadto w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminowi. Niekoniecznie bowiem musi ono wykluczać możność dokonania czynności procesowej przez stronę (np. sporządzenia odwołania) i nadania pisma na poczcie osobiście lub przez domownika (wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36902). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05 LEX nr 192260). Wskazać ponadto należy, że w wypadku, "gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu" (postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r. II CKN 554/00, LEX nr 51986). Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż pełnomocnik Gminy G. nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o interesy skarżącej. Niewątpliwie bowiem sam fakt pogorszenia stanu zdrowia, z resztą nie poparty żadnymi dowodami i niezdolność do pracy nie może uzasadniać stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej polegającej na złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem Sądu sama choroba pełnomocnika nie stanowiła przeszkody do złożenia takiego wniosku w przewidzianym terminie przez inną osobę, tym bardziej, że r. pr. J. G. prowadzi Kancelarię wraz z innymi osobami, którymi mógł się posłużyć. Złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest bowiem czynnością skomplikowaną i mogło być powierzone osobie trzeciej. Pełnomocnik skarżącej jest profesjonalistą i z racji wykonywanego zawodu zobowiązany jest do szczególnej dbałości i staranności przy wykonywaniu czynności procesowych w imieniu osób, które reprezentuje w postępowaniu. Pozostawienie sporządzenia wniosku na ostatni dzień terminu nie może być uznane za należycie staranne działanie, do jakiego obligowany jest radca prawny. Za kwestię uzasadniającą ewentualne przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie można tym bardziej uznać niemożności odebrania potwierdzenia uiszczenia opłaty kancelaryjnej od tego wniosku, bowiem w przypadku jej braku, pełnomocnik skarżącej zostałby przez Sąd wezwany do jej uiszczenia już po złożeniu stosownego wniosku. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jak tego wymaga art. 87 § 2 P.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.