I SA/Wa 1370/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) sędzia WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego J. D. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] stwierdziła niedopuszczalność odwołania J. D. od uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2005 r. o skierowaniu rozprawy doktorskiej do poprawienia i nie rozpoznania merytorycznie wniosku o wyznaczenie trzeciego recenzenta rozprawy doktorskiej w drodze uchwały Rady Wydziału. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Centralna Komisja przedstawiła następujący stan sprawy. Pismem z dnia 6 kwietnia 2005 r. promotor rozprawy doktorskiej J. D. prof. dr hab. L. T. wystąpił o powołanie trzeciego recenzenta przedstawionej przez kandydata rozprawy doktorskiej. Wniosek ponowiony został na posiedzeniu Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w dniu [...] kwietnia 2005 r. W wyniku przeprowadzonego głosowania, na posiedzeniu tym podjęto uchwałę o zmianie tematu rozprawy, zaś wniosek o wyznaczenie trzeciego recenzenta zdjęto z porządku obrad. Na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] maja 2005 r. w wyniku głosowania podjęto uchwałę o skierowaniu rozprawy doktorskiej J. D. do poprawienia. O treści tej uchwały J. D. został poinformowany pismem z dnia 3 czerwca 2005 r. Pismem z dnia 13 czerwca 2005 r. J. D. wystąpił do Rektora Uniwersytetu [...] z wnioskiem o poddanie weryfikacji stanowiska Rady Wydziału z dnia [...] maja 2005 r. poprzez wyznaczenie trzeciego recenzenta jego pracy doktorskiej. W odpowiedzi Rektor Uniwersytetu [...] pismem z dnia 11 lipca 2005 r. poinformował wnioskodawcę, iż organem uprawnionym do rozpoznania jego sprawy jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, do której może skierować ewentualne odwołanie. Pismem z dnia 6 września 2005 r. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] poinformował o odstąpieniu od powołania trzeciego recenzenta i wskazał na faktyczną i prawną podstawę uchwały z dnia [...] kwietnia 2005 r. Pismem z dnia 27 września 2005 r. J. D. wystąpił o doręczenie mu tej uchwały, a po otrzymaniu odpisów protokołów z posiedzeń Rady Wydziału złożył za pośrednictwem Rady Wydziału odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Pismem z dnia 21 listopada 2005 r. Sekretarz Centralnej Komisji, w związku z otrzymaniem kopii odwołania, poinformował skarżącego o braku właściwości Komisji w tej sprawie. W piśmie z dnia 31 lipca 2006 r. J. D. zażądał od Centralnej Komisji rozpatrzenia jego odwołania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, powołując się na § 13 ust. 1 statutu, a także na art. 134 k.p.a w zw. z art. 14 ust. 2 a contrario i art. 21 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595), stwierdziła niedopuszczalność powyższego odwołania. J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Centralną Komisję Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 124 kpa w związku z art. 126 i art. 107 § 3 kpa, a w związku z tym także art. 8, 9, 11 kpa przez zaniechanie wskazania oznaczenia strony oraz sporządzenia uzasadnienia prawnego postanowienia z wyjaśnieniem przesłanek, jakimi kierowała się Komisja wydając zaskarżone postanowienie, naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez nierozpoznanie merytoryczne sprawy podniesionej w odwołaniu i nieustosunkowanie się do zarzutów w nim zawartych. Ponadto skarżący zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 87 Konstytucji RP przez mylne przyjęcie, iż podstawą zaskarżonego postanowienia może być § 13 ust. 1 statutu Komisji, mimo że art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. - o tytule naukowym i stopniach naukowych, podobnie jak i ww. ustawa, utracił moc prawną (art. 6 kpa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. - o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. nr 65, poz. 386 ze zm.) Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, iż skarżona uchwała nie jest uchwałą mieszczącą się w katalogu zaskarżalnych uchwał kończących czynności przewodu doktorskiego, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1-4 powołanej ustawy, ponieważ nie jest to odmowa przyjęcia rozprawy doktorskiej, a więc odwołanie pod względem prawnym jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrolując pod tym względem zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie należy zauważyć, iż przewód doktorski i zatwierdzenie tematu rozprawy doktorskiej J. D., w oparciu o Uchwałę Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2001 r., nastąpiło pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. nr 65, poz. 386 ze zm.). Powyższą ustawę uchyliła ustawa z dnia 14 marca 2003 r. - o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Ustawa ta w art. 51 ust. 1 stanowi, że przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie podstawą podjętych przez Centralną Komisje do Spraw Stopni i Tytułów rozstrzygnięć winny być przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r., a nie jak błędnie podano w zaskarżonym postanowieniu przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Zasadniczym jednak powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia jest naruszenie przepisów art. 124 § 2 i 107 § 3 w związku z art. 126 kpa polegające na braku właściwego uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia. W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty podniesione przez skarżącego. Stosownie do art. 124 § 2 kpa postanowienie, na które służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz które zostało wydane na skutek zażalenia na postanowienie, powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z unormowań tych jednoznacznie wynika, że organ wydający postanowienie, do jakich należy zaskarżony akt, ma obowiązek przedstawienia argumentów i ocen, którymi kierował się zajmując określone stanowisko w sprawie. Uzasadnienie postanowienia musi być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej, zawartego w sentencji tego postanowienia. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, poza opisem stanu faktycznego poprzedzającego złożenie przez skarżącego odwołania, w żaden sposób nie odnosi się do przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie Centralnej Komisji zostało wydane z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa. Merytoryczne uzasadnienie postanowienia znalazło swój wyraz dopiero na etapie udzielenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę nie może jednak konwalidować braków wydanego uprzednio rozstrzygnięcia. Nie znajduje natomiast potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut dotyczący braku oznaczenia adresata postanowienia, gdyż zarówno z treści tego rozstrzygnięcia jak i rozdzielnika adresatów postanowienia jednoznacznie wynika, że zostało ono skierowane do skarżącego. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez Centralną Komisję art. 87 Konstytucji RP, przez przyjęcie jako podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia § 13 ust. 1 statutu Centralnej Komisji, mimo że przepis na podstawie którego został on wydany stracił moc z dniem utraty mocy obowiązującej ustawy z 12 września 1990 r. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 52 nowej ustawy dotychczasowa Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych stała się Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów z dniem wejścia tej ustawy w życie. Oznacza to, iż ustawodawca założył, że z tym dniem Centralna Komisja będzie działała na podstawie dotychczasowego statutu. Tym samym statut Centralnej Komisji, po wejściu w życie ustawy 14 marca 2003 r. - o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nadal pozostaje w mocy. Za chybiony Sąd uznał również zarzut nierozpoznania merytorycznego sprawy podniesionej w odwołaniu i nieustosunkowanie się do zawartych tam zarzutów. Wskazać należy, iż wydane w trybie art. 134 kpa postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest rozstrzygnięciem formalnym. W ramach takiego rozstrzygnięcia badane są jedynie wymagania stawiane odwołaniu przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisy szczególne (w niniejszej sprawie przepisy ustawy - o tytule naukowym i stopniach naukowych), przede wszystkim dopuszczalność odwołania. Wykluczało to merytoryczne badanie sprawy przez Centralną Komisję. Również Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie nie mógł odnieść się do podniesionych w skardze zastrzeżeń co do sposobu prowadzenia przewodu doktorskiego przez Radę Wydziału. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.