I SA/Wa 1370/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi U. S. i J. N. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących U. S. i J. N. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy 1. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia U. S. oraz J. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], uznającego za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez U. S. oraz J. N. w stosunku do tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie których Wojewoda [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie wydania nieruchomości położonej w Warszawie, w dzielnicy R., oznaczonej jako działki o nr [...] oraz [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2. W uzasadnieniu postanowienia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: budowa drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] na odcinku: węzeł Marsa-granica miasta [...] Etap I [...] i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił w części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], i w tym zakresie orzekł co do istoty, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda [...] upomnieniem nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wezwał U. S. oraz J. N. do wydania Zarządowi Miejskich Inwestycji Drogowych - działającemu w imieniu Prezydenta W., stosownie do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] oraz nr [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w W. prowadzi księgę wieczystą [...]. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanych obowiązku wydania wskazanych nieruchomości, organ egzekucyjny wystawił tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Następnie, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwał J. N. do wydania Prezydentowi W. nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...], w celu budowy drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku: [...] - etap I, w terminie 4 dni od doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania nieruchomości. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwał U. S. do wydania Prezydentowi W., nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] w celu budowy drogi wojewódzkiej nr [...] - etap I [...] - w terminie 4 dni od doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania nieruchomości. W piśmie z dnia 10 lutego 2012 r. U. S. i J. N. wniosły zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania obowiązku wydania Prezydentowi W. ww. nieruchomości. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. uznał zarzuty za bezzasadne i podtrzymał żądanie wydania przedmiotowych działek. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. U. S. i J. N. wniosły zażalenie. 3. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że Wojewoda [...] prawidłowo ocenił, iż zarzuty są bezzasadne, a zażalenie U. S. i J. N. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zauważył, że różnica pomiędzy znajdująca się w tytule wykonawczym nr [...], w części E, poz. 31, datą "12.01.2011 r., a wskazaną w poz. 3 datą "12.01.2012" ma charakter błędu pisarskiego i nie wpływa na tok postępowania egzekucyjnego. Przyjęte w tytułach wykonawczych oznaczenia nie wprowadzają w błąd co do faktycznej osoby zobowiązanej z tych tytułów, czy też co do dokładnej treści nałożonych obowiązków. Przywołany powyżej błąd nie może zatem skutkować stwierdzeniem, że tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów formalnych, określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy tejże ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też, zdaniem organu, bezzasadny jest zarzut skarżących, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ administracji nie może stosować art. 113 § 1 kpa, dotyczącego prostowania oczywistych omyłek. Zdaniem organu, błędne wskazanie przez organ egzekucyjny w treści zaskarżonego postanowienia numerów działek oraz numeru decyzji Wojewody [...] ma charakter oczywistych omyłek i nie może skutkować koniecznością uchylenia powyższego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, że odnośnie działki nr [...] przechodzącej w całości pod inwestycję, jak wcześniej zauważył Wojewoda [...], przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nieruchomość gruntowa, co powoduje, iż niemożliwym jest, aby przestała ona istnieć. Ewentualne dalsze podziały nieruchomości nie mają wpływu na jej byt, a jedynie zmienia się jej geodezyjne oznaczenie. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczy dwóch niezabudowanych działek gruntów, tj. działki nr [...], a więc nieruchomości o łącznej powierzchni [...]. Linie wytyczające te nieruchomości zostały dokładnie określone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. A zatem, zdaniem organu, jeżeli doszło do dalszego podziału nieruchomości, to zmienia się jedynie jej oznaczenie geodezyjne, natomiast powierzchnia podlegająca zajęciu nie ulega zmianie, a w tytułach wykonawczych nr [...] oraz [...] określono dokładnie powierzchnię nieruchomości, jaką należy wydać inwestorowi. Zdaniem organu, gdyby podział geodezyjny dokonany przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej był powiązany ze zmianą właściciela co do części nieruchomości będącej przedmiotem postępowania egzekucyjnego, to zobowiązany ma obowiązek wydać nieruchomość w części odpowiadającej jego prawu oraz wskazać dokumenty, na podstawie których brak jest, jego zdaniem, możliwości wydania całej nieruchomości. Organ zauważył, że kwestia stanu prawnego działki nr [...] nie jest przedmiotem niniejszego postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, iż wbrew tezom skarżących, pismem z dnia 4 stycznia 2012 r., organ odwoławczy wezwał inwestora do przedstawienia dokumentacji uwzględniającej m.in. nowo powstałe działki. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, inwestor w piśmie z dnia 18 stycznia 2012 r. stwierdził, iż wniosek o wydanie zaskarżonej decyzji został sporządzony zgodnie z art. 11d ustawy, i zawierał poprawne pod względem merytorycznym, jak i formalno-prawnym materiały. W związku z powyższym, inwestor wniósł o rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego w oparciu o dokumentację pozostającą w dyspozycji organu oraz dokumentację, o którą organ wezwał inwestora przy piśmie z dnia 3 października 2011 r. Z ustaleń organu wynika, że wprawdzie organ egzekucyjny niezasadnie przywołał treść art. 16 ust. 3 ustawy, to jednakże pozostaje to bez wpływu na konieczność wykonania obowiązków określonych w tytułach wykonawczych. Odnosząc się do pism inwestora z dnia 31 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 25 listopada 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ wyjaśnił, iż w myśl art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż tytuły wykonawcze nr [...] oraz [...] zostały doręczone zobowiązanym w dniu [...] lutego 2012 r. Od tej zatem daty toczyło się postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Oznacza to, iż inwestor nie mógł wnosić o zawieszenie, czy też podejmowanie postępowania, które jeszcze formalnie nie zostało wszczęte. Z powyższych powodów nie może też być mowy o naruszeniu przez organ egzekucyjny art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegający na nie doręczeniu zobowiązanym upomnienia, bowiem ze zgromadzonych w niniejszej sprawie akt wynika, iż upomnienie nr 1 z dnia 23 września 2011 r. zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 26 września 2011 r. Niezasadny jest także zarzut naruszenia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, o którym mowa w art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegający na braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...] poprzez ustanowienie służebności na działce nr [...], bowiem kwestia ta pozostaje bez wpływu na obowiązek wydania działek nr [...] oraz nr [...]. Organ zauważył, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w powołanym przepisie obejmuje jedynie ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma zatem charakter formalny. Sprawa dotycząca oceny legalności, czy też zasadności decyzji nakładającej obowiązek nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, która została już zakończona decyzją ostateczną. Decyzje ostateczne - zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 kpa - mogą być natomiast uchylane lub zmieniane tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 475/08, Lex nr 489245). II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły U. S. i J. N., i domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżące podniosły, że: 1. tytuły wykonawcze powinny być wypełnione bezbłędnie, a korygowanie ich treści powinno następować poprzez ponowne ich wypisanie, natomiast postanowienie wierzyciel/egzekutor powinien sprostować w trybie art. 113 kpa; 2. skoro właściwy zarządca drogi wycofał wniosek w sprawie egzekucji w dniu [...] listopada 2012 r., a w dniu [...] stycznia 2012 r. złożył go ponownie, to, zdaniem skarżących, łączy się to z wystawieniem nowego upomnienia, czego nie uczyniono; 3. w decyzji znalazły się numery działek, których nie ma w obrocie prawnym: działka nr [...], do wydania której został wystawiony tytuł wykonawczy prawnie nie istnieje, i wierzyciel domagał się wydania nieruchomości nieistniejącej; w tytule wykonawczym powinna się znaleźć działka nr [...], ale jej nie ma w decyzji, natomiast działka nr [...] została podwójnie wywłaszczona - w 1976 r. oraz w 2010 r.; oznacza to, że wierzyciel odebrał na skutek prowadzonej egzekucji nieruchomość Skarbu Państwa - działka nr [...], a do wydania działki nr [...] nie wystawił skarżącym upomnienia ani tytułu wykonawczego; 4. protokół zawiera błędy, ponieważ J. N. nie mieszka w W., bowiem od lat 70-tych domu mieszkalnego już pod tym adresem nie ma; 5. obie egzekucje pomimo wystawienia łącznego tytułu wykonawczego dla działek nr [...] odbyły się w różnych terminach i bez udziału zobowiązanych. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżonym postanowieniem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uznające za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez U. S. oraz J. N. w stosunku do tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie których Wojewoda [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie wydania nieruchomości położonej w W. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie naruszają przepisy prawa. 3.1 Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: (1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; (2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; (3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; (4) błąd co do osoby zobowiązanego; (5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; (6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; (7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; (8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; (9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; (10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi zaś, że tytuł wykonawczy zawiera: (1) oznaczenie wierzyciela; (2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; (3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; (4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; (5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; (6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; (7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; (8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; (9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; (10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; (11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Stwierdzić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia różniącym się od odwołania w postępowaniu administracyjnym. Wniesienie zarzutów nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego; o ile odwołanie można wnieść z każdego powodu, to zarzuty mogą być oparte tylko i wyłącznie na podstawach wyczerpująco określonych w art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpatrywanie zarzutów polega nie na ponownym rozpatrzeniu tej samej sprawy lecz na zbadaniu zasadności zarzutu podjęcia i prowadzenia egzekucji. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyliczone enumeratywnie. Zgodnie z art. 33 pkt 5 tej ustawy, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny o charakterze prawnym lub faktycznym uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Niewykonalność obowiązku niepienieżnego musi mieć charakter obiektywny - przyjmuje się, że obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, zgodnie zaś z art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy, tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. 3.2 Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy sprawy stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że organ egzekucyjny nie ma prawa interpretować treści tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że organ uznał za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez U. S. oraz J. N. w stosunku do tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [..] listopada 2011 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie których Wojewoda [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie wydania nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działki o nr ew. [...]. Zdaniem organu, działka ewidencyjna nr [...] przechodzi w całości pod inwestycję, a skoro przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nieruchomość gruntowa, to niemożliwym jest, aby przestała ona istnieć. Ewentualne dalsze podziały nieruchomości nie mają wpływu na jej byt, a jedynie zmienia się jej geodezyjne oznaczenie, i jeżeli "... doszło do dalszego podziału nieruchomości, to zmienia się jedynie jej oznaczenie geodezyjne, natomiast powierzchnia podlegająca zajęciu nie ulega zmianie. Co istotne, w tytułach wykonawczych nr [...] oraz [...] określono dokładnie powierzchnię nieruchomości, jaką należy wydać inwestorowi." Zdaniem Sądu, stanowisko to nie jest prawidłowe, bowiem jeśli na gruncie nie ma działki ewidencyjnej, której dotyczy tytuł egzekucyjny, to organ egzekucyjny nie ma prawa jej poszukiwać badając, jakim przekształceniom prawnym ta działka uległa. Zarówno w tytule jak i na gruncie muszą istnieć identycznie oznaczone działki - identyczne działki o identycznej powierzchni aby tytuł wykonawczy nadawał się do wykonania. Organ egzekucyjny nie jest kolejną instancją rozpatrującą sprawę co do meritum, a więc dokonującą ustaleń, czy określona działka istnieje na gruncie czy też uległa prawnym i faktycznym przekształceniom, a więc czy tytuł wykonawczy nadaje się do wykonania - bowiem obowiązkiem tego organu jest jedynie wyegzekwowanie obowiązku dokładnie określonego w tytule wykonawczym. Jeśli, co w niniejszej sprawie przyznał organ, działka ewid. [...] uległa podziałowi, to uznać należy, że działki ewid. nr [...] nie ma. Przyznać należy rację skarżącym, że tytuły wykonawcze powinny być sporządzone bezbłędnie - powinny wskazywać jednoznacznie zarówno obowiązek jak również przedmiot, do którego dany tytuł się odnosi. Treść podlegającego egzekucji obowiązku powinna być jednoznaczna i powinna nadawać się do wykonania, a korygowanie treści obowiązku powinno następować w odpowiednim trybie. Zdaniem Sądu, skoro badanie, którym mowa w art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony - to dotyczy to również sprawdzenia, czy przedmiot obowiązku egzekucyjnego istnieje. IV. Wskazania co do dalszego postępowania oraz ewentualnie ocena prawna Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe. Organ weźmie również pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12, po rozpoznaniu skarg, m. in U. S. i J. S., na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia za realizację inwestycji drogowej - uchylił pkt I zaskarżonej decyzji w części dotyczącej orzeczenia o nowym zapisie usytuowania obiektu - drogi - Dzielnica R. w zakresie działek ewidencyjnych nr [...] oraz działki [...]. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.