I SA/Wa 1371/10

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2010 r. w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu D. B. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie z urzędu pełnomocnika. Z uzasadnienia wniosku oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonego na urzędowym formularzu PPF, wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z mężem, oboje są osobami w podeszłym wieku i otrzymują świadczenia emerytalne (kwoty [...] i [...] zł). Nie posiadają oszczędności. Mieszkają w lokalu mieszkalnym o powierzchni 47 m². Wydatki, jakie obciążają rodzinę, związane są przede wszystkim z kosztami utrzymania mieszkania (kwota około 500 zł). Z uwagi na zły stan zdrowia skarżąca, jak wskazała, ponosi stałe, wysokie wydatki na lekarstwa (do kwoty 300 zł) oraz opłacenie pomocy o charakterze opiekuńczo-pielęgniarskim. Dotychczas skarżąca otrzymywała stałą pomoc finansową od syna, którą przerwała jego nagła śmierć we wrześniu 2009 r. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Okoliczności powołane przez wnioskodawczynię we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w świetle hipotezy wyznaczonej przepisem art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Nie budzi wątpliwości, że dochód uzyskiwany przez składającą wniosek z tytułu świadczenia emerytalnego (powiększony o świadczenie otrzymywane przez męża) nie jest wystarczający do jednoczesnego zaspokojenia wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem oraz ustanowienia na własny koszt pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca nie posiada oszczędności, obciążają ją jednocześnie znaczne wydatki związane ze złym stanem zdrowia. Ze względu na charakter opisanych schorzeń oraz podeszły wiek strony, wydatki wymienione w formularzu nie mają, jak należy przyjąć, jedynie charakteru incydentalnego. Konieczność ich stałego ponoszenia jest w tej sytuacji uprawdopodobniona, co kształtuje kierunek rozpoznawania zgłoszonego wniosku o prawo pomocy. Wskazanie w formularzu PPF, że zgłoszone żądanie odnosi się do ustanowienia pełnomocnikiem radcy prawnego, adwokata oraz doradcy podatkowego zostało zinterpretowane jako pozostawienie organowi rozpoznającemu wniosek wyboru, jaka konkretna forma prawa pomocy ma zostać stronie przyznana. W rozstrzyganym przypadku uznano, że reprezentowanie skarżącej przez radcę prawnego jest dopuszczalne (art. 175 § 1 p.p.s.a.) i uzasadnione. Tak rozumiane względy nakazywały na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.