I SA/Wa 1371/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi H. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o podział nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H. i M. P. z dnia 1 czerwca 2010 r., zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu wniosku H. i M. P. z dnia 23 lipca 2003 r. o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 1995 r. Nr [...] i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24/09/1996r., sygn. akt I SA 16 i 108/96 - decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w oparciu o zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 1949 r., wydane przez Sąd Grodzki w W., Oddział Ksiąg Wieczystych, ustaliło że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), opisana jako [...] Nr Hip. [...], działka nr [...], stanowi własność J. L. zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...] września 1929 r. Zgodnie natomiast z zaświadczeniem Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] lutego 1988 r. wchodząca w skład [...] działka nr [...], położona przy ul. [...], stanowi w ½ współwłasność J. i J. L. i w ½ R. E. z K. N. Obie opisane powyżej działki objęte zostały działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Wobec działki numer [...], w dniu 17 maja 1949 r. J. L., jako dotychczasowy właściciel, złożył wniosek o przyznaniu mu prawa własności czasowej (obecnie użytkowanie wieczyste). Wobec działki numer [...] nie został natomiast złożony wniosek o opisanej powyżej treści. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1977 r. Naczelnik Dzielnicy W. nr [...] oddał S. K. w użytkowanie wieczyste działkę położoną przy ul. [...] numerze [...] i powierzchni [...] m2, powstałą w wyniku podziału gruntu, na mocy planu geodezyjnego z dnia [...] listopada 1976 r., [...] oraz Decyzji Geodety Urzędu W. Podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach Organ ustalił iż zmianie uległ zakres osób będących właścicielami przedmiotowych działek gruntu. Działka numer [...] stała się współwłasnością w ¼ części W. L. i J. K. w ¾ części (postanowienie Sądu Powiatowego w W. z dnia [...] stycznia 1961 r.). Udział w prawie własności działki numer [...] po zmarłym J. L. nabyli natomiast W. S., J. K. oraz W. L. po 1/3 części każde z nich (postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] kwietnia 1977 r.). Spadek po J. L. z domu C. nabył w całości jej brat — H. C., zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] kwietnia 1987 r., po nim natomiast w częściach równych dziedziczyły Z. C. oraz H. M. z domu C. Prezydent W., rozpatrując wniosek dekretowy z dnia 17 maja 1949 r. decyzją z dnia [...] września 1985 r., [...] ustanowił na rzecz W. L. i J. K., w udziałach odpowiednio w ¼ i ¾ , prawo użytkowania wieczystego działki wchodzącej w skład [...] na części działki o numerze [...] oraz części działki o numerze [...]. Jednocześnie Prezydent W. odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego do części gruntu nr Hip. [...] działka nr [...] część o pow. [...] m2 przeznaczonego do scalenia z sąsiednimi nieruchomościami i pod ulicę. Na podstawie tej decyzji w dniu [...] grudnia 1985 r. zawarty został akt notarialny umowy użytkowania wieczystego. Rozdysponowany grunt tj działka oddana S. K. w użytkowanie wieczyste położona przy ul. [...] nr [...] o powierzchni [...] m2, obejmuje tę część decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1985 r., która dotyczy gruntu objętego odmową ustanowienia użytkowania wieczystego tj. do części gruntu nr Hip. [...] działka nr [...] część o pow. [...] m2. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 27 marca 2008 r., który wiąże organy orzekające w niniejszej sprawie stronami w tym postępowaniu są również osoby biorące udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] sierpnia 1977 r., a zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z [...] listopada 1995 r. Natomiast, jeżeli idzie o tę część działki oddaną w użytkowanie wieczyste S. K., która pochodzi z dawnej hipoteki [...] Nr Hip. [...] działka o nr [...], to brak złożenia wniosku dekretowego przez następców prawnych dawnych właścicieli skutecznie eliminuje ze stron wznowionego postępowania następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości. Okoliczność, iż dawni właściciele działki [...] Nr Hip. [...] działka o nr [...] ani ich następcy prawni nie złożyli wniosku dekretowego o ustanowienie własności czasowej, jest zdaniem organu w sprawie bezsporna a wynika chociażby z wydania decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. dnia [...] grudnia 1988 r. nr [...] oraz [...], który oddał H. i S. M. w ½ części oraz H. P. w ½ części w użytkowanie wieczyste działkę niezabudowaną o nr ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] m", utworzoną częściowo z gruntu wchodzącego w skład działki numer [...] Nr Hip. [...]. Umowę użytkowania wieczystego zawarto [...] sierpnia 1989 r. na zasadach ogólnych (na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Oznaczone numerami [...] i [...] działki wchodzące w skład [...] o Nr Hip [...] z dniem 27 maja 1990 r. przeszły na własność Dzielnicy Gminy [...], a następnie, zgodnie z treścią ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy, stały się one własnością Gminy W. Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. grunt stał się własnością Miasta W. W dniu 22 kwietnia 1993 r. do Urzędu W. wpłynął wniosek H. P. w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Dzielnicy W. decyzją sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 1977r. W dniu [...] czerwca 1994 r. Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 1977r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...], stwierdziło nieważność wymienionej decyzji z dnia [...] sierpnia 1977r., znak [...] wydanej przez Naczelnika Dzielnicy W. a orzekającej o oddaniu S. K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż oddanie S. K. w użytkowanie wieczyste nastąpiło wobec gruntu, który nie znalazł się w wykazie działek przeznaczonych do oddania w wieczyste użytkowanie. Od tej decyzji w dniu 6 marca 1995 r. został wniesiony przez S. K. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Po rozpoznaniu tegoż wniosku. Kolegium decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że oddanie S. K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] nastąpiło z zachowaniem wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zatem przywołanie w decyzji niewłaściwego zarządzenia w sprawie ustalenia wykazu działek przeznaczonych do oddania w wieczyste użytkowanie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 1977r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu wniosku H. i M. P. z dnia 24 lipca 2004 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., [...] odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego. W dniu 28 kwietnia 2004 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony został przez państwa H. i M. P. Decyzją [...] z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt: I SA/Wa 1861/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując iż H. i m. P. byli uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją SKO nr [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia wydanej przez siebie decyzji [...] z dnia [...] listopada 1995 r. wobec braku podstaw do jej uchylenia, opisanych w treści art. 145 § 1 kpc. Odwołanie od przedmiotowego rozstrzygnięcia SKO wnieśli H. i M. P. W treści odwołania strony wskazują, iż w błędny sposób w sprawie ustalona zostało zarówno ilość jak i sam fakt złożenia wniosków o przyznanie dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej gruntów. Skarżący podnieśli jednocześnie, iż bezwzględną podstawą wznowienia postępowania w sprawie jest, w ich przekonaniu, "kradzież statusu prawnego przez ustawodawcę", stanowiąca swojego rodzaju konsekwencję braku wyłączenia przez ustawodawcę z systemu prawnego Prawa Majoratowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H. i M. P. – utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, ze w wyniku analizy akt nieruchomości dawnej hipoteki [...] nr hip. [...] działka nr [...] ustalił, że w odniesieniu do działki nr [...] nie został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Na tej podstawie Skarb Państwa został ujawniony w księdze wieczystej. Fakt nie złożenia wniosku potwierdza W. S. w piśmie z dnia 19 maja 1980 r., w którym stwierdziła, że "Zgodnie z aktem notarialnym działka nr [...] była własnością L. J. i J. Rodzina ta wraz z dziećmi została zabita [...] w 1944 r., a dom, w którym mieszkali przy ul. [...] został spalony przez hitlerowców. W latach 1947-1949 żaden wniosek nie został złożony odnośnie przyznania praw własności do gruntu o pow. [...] m2 nieruchomości przy ul. [...]". W świetle tego pisma organ nie dał wiary oświadczeniu złożonemu przez K. G. o przekazaniu jej przez W. S. m.in. trzech pism W. S. o charakterze wniosków dekretowych, skoro ta sama W. S. w piśmie z 19 maja 1980 r. podaje, że żaden wniosek nie został złożony odnośnie przyznania praw własności do gruntu o pow. [...] m2 nieruchomości przy ul. [...]. Organ zwrócił uwagę, że złożone kserokopie są nieczytelne i nie poświadczone za zgodność z oryginałem. Organ podniósł, że wśród obszernej dokumentacji zgromadzonej w tej sprawie brak jest innych kopii pism przedstawionych przez H. P., zaś te znajdujące się w aktach sprawy świadczą o niezłożeniu wniosku dekretowego w terminie. Organ zauważył, ze zauważyć, że również sama H. P. w piśmie z dnia 28 listopada 1988 r. stwierdziła, że "wobec niezłożenia w obowiązującym terminie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego w ramach dekretu, uprzejmie proszę o przyznanie mi powyższej działki na zasadach ogólnych". Organ podkreślił, ze w sprawie w sposób prawidłowy ustalony został krąg stron postępowania, określonych z zgodnie z treścią art. 28 kpa. Podstawowe znaczenie w sprawie ma decyzja [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. Naczelnika Dzielnicy W., na podstawie której S. K. przyznane zostało prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Jako strony postępowania organ wskazał S. K. oraz W. (jako następcę prawnego Skarbu Państwa) oraz wnioskodawców i następców prawnych J. K., tj. A. K., M. K., K. N. oraz P. K. Zakres podmiotowy stron dotyczy części działek oddanych w użytkowanie wieczyste, a pochodzących z dawanej hipoteki [...] Nr Hip. [...] o numerach [...] i [...]. Organ podkreślił, iż wyłączne przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określone zostały przez ustawodawcę w treści przepisu art. 145 § 1 kpa i wobec istotnego znaczenia jakim jest wszczęcie nadzwyczajnego trybu postępowania w sprawie interpretowane one powinny być w sposób ścisły, wykluczający interpretację rozszerzającą. Co do obowiązywania prawa majoratowego organ wyjaśnił, ze wbrew przekonaniu wnioskodawców, brak jest argumentów systemowych przemawiających za obowiązywaniem Prawa Majoratowego z 1812 r. w obowiązującym systemie prawnym i przemawiających za wyłączeniem z zakresu działania dekretu z dnia 26 października 1946 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy nieruchomości nimi objętych. Zapis art. 1 dekretu warszawskiego ma brzmienie jednoznacznie, zgodnie z którym "wszelkie grunty na obszarze m. st. Warszawy, przechodzą z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy m. st. Warszawy", zatem wyłączone zostały z obrotu prawnego wszelkie akty dające tytuł do nieruchomości położonych na terenie stolicy, w tym również ordynacji. Znaczenia nie ma tu również fakt, iż dopiero przepisach przejściowych do dekretu z dnia 8 października 1946 r. zamieszony został ogólny zapis dotyczący zniesienia istniejących w chwili wejścia w życie prawa spadkowego ordynacji i majoratów. Reguły wykładni, w tym przywoływana przez Wnioskodawców Lex posteriori generali non derogat iex spedalis anteriori, zastosowanie znajdują wyłącznie w sytuacji niejasności bądź trudności w stosowaniu sprzecznych norm prawa. Tego rodzaju utrudnień, wobec jednoznacznego brzmienia art. 1, nie ma w zakresie stosowania dekretu z dnia 26 października 1946 r. Znaczenie ma również fakt, iż omawiany akt prawny jest aktem szczególnym i cytowana zasada nie może prowadzić do twierdzenia, iż Prawo Majoratowe z 1812 jako akt o szerzej mocy obowiązywania i stopniu ogólności, wyłącza stosowanie dekretu wobec gruntów objętych zakresem jego działania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. i M. P. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż ich zdaniem ustawodawca dokonał kradzieży statusu prawnego majoratu a organ rozpoznający wniosek o wznowienie przeczenie że wniosła dekretowe nie zostały złożone jest konsekwencją ukrycia przez organ I instancji jeszcze przed wyrokiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę z dnia 21 lipca 2011 r. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie jest zasadna. Rozważając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością. Ponieważ instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, owa wadliwość musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 24 lipca 2003 r. skarżący wskazali, iż działka Nr [...] sztucznie utworzona z działek Nr [...] i [...] [...] nigdy zgodnie z prawem nie mogła być oddana w użytkowanie wieczyste małżonkom S. i L. K. decyzją [...] z [...] sierpnia 1977 r. Naczelnika Dzielnicy W., gdyż część działki Nr [...] sztucznie zaprojektowanej i oddanej w fikcyjne użytkowanie wieczyste małżonkom L. i S. K., którzy do dziś nie objęli jej w posiadanie ze względów faktycznych i prawnych, dotyczy działki skarżących którą skarżący władają jako współwłaściciele budynku i współużytkownicy wieczyści. Skarżący wskazali, że ustawodawca nigdy zgodnie z prawem nie odjął statusu prawnego do działki Nr [...] [...] Nr hip. [...] ponieważ nie derogował ustawy szczególnej Prawo Majoratowe chroniącej statusu prawnego gruntów majoratowych położonych na obszarze tzw. [...] ale nie tylko bo ustawa szczególna Prawo Majoratowe strzegła statusu prawnego wszelkich gruntów majoratowych w całej Polsce. Skarżący podnieśli również, że W. S. (matka i babcia skarżących) z domu L., rodzona siostra J. L., składała w trybie dekretu z dnia 25 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy stosowne wnioski dotychczas nierozpoznane, choć nie musiała tego czynić ponieważ status prawny działki [...] Nr [...], na której części sztucznie zaprojektowano i oddano w fikcyjne użytkowanie wieczyste działkę nr [...] małżonkom L. i S. K. mimo użytkowania wieczystego skarżących był chroniony ustawa szczególną Prawo Majoratowe. Należy mieć na uwadze, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie, okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu ma rację organ administracji, że żadna z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona. Wbrew twierdzeniom skarżących, jak słusznie zauważył organ, brak jest argumentów systemowych przemawiających za obowiązywaniem Prawa Majoratowego z 1812 r. w obowiązującym systemie prawnym i przemawiających za wyłączeniem z zakresu działania dekretu z dnia 26 października 1946 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy nieruchomości nimi objętych. Zgodnie z dekretem warszawskim z obrotu prawnego wyłączone zostały wszelkie akty dające tytuł do nieruchomości położonych na terenie W., w tym również ordynacji. Nie ma zastosowania w sprawie niniejszej zasada Lex posteriori generali non derogat iex spedalis anteriori, wobec jednoznacznego brzmienia art. 1 dekretu z dnia 26 października 1946 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy. Skarżący wskazali, iż działka Nr [...] sztucznie utworzona z działek Nr [...] i [...] [...] nigdy zgodnie z prawem nie mogła być oddana w użytkowanie wieczyste małżonkom S. i L. K. decyzją z [...] sierpnia 1977 r. gdyż dotyczy działki skarżących którą skarżący władają jako współwłaściciele budynku i współużytkownicy wieczyści. Zarzut ten jest chybiony, gdyż działka oddana S. K. w użytkowanie wieczyste położona przy ul. [...] nr [...] o powierzchni [...] m2, obejmuje tę część decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1985 r., która dotyczy gruntu objętego odmową ustanowienia użytkowania wieczystego tj. do części gruntu nr Hip. [...] działka nr [...] część o pow. [...] m2. Natomiast odnośnie działki nr [...] Nr Hip. [...] to decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. oddał H. i S. M. w ½ części oraz H. P. w ½ części w użytkowanie wieczyste działkę niezabudowaną o nr ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] m", utworzoną częściowo z gruntu wchodzącego w skład działki numer [...] Nr Hip. [...]. Działka oddana S. K. w użytkowanie wieczyste położona przy ul. [...] nr [...] o powierzchni [...] m2 , obejmuje również część działki numer [...] Nr Hip. [...], lecz nie tą samą część, którą obejmuje działka o nr ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] m". Stwierdzić należy, że organ w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, ze W. S. z domu L., nie składała w trybie dekretu z dnia 25 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy stosownego wniosku dotyczącego działki [...] Nr [...]. Okoliczność ta została potwierdzona przez samą H. P., która w piśmie z dnia 28 listopada 1988 r. stwierdziła, że "wobec niezłożenia w obowiązującym terminie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego w ramach dekretu, uprzejmie proszę o przyznanie mi powyższej działki na zasadach ogólnych". Zgodzić należy się z organem, że w przedmiotowej sprawie nie ujawniła się żadna nowa okoliczność, ani dowód. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.