I SA/Wa 1376/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S.L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] orzekającą o odmowie potwierdzenia S.L. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez P.L. i T.L., rodziców S.L., we wsi Z., w dawnym powiecie h., w województwie [...] (obecnie [...]). Decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Pismem z dnia 4 października 1990 r. S.L. zwrócił się do Urzędu Rejonowego w B. z prośbą o otrzymanie rekompensaty za mienie pozostawione przez P.L. i T.L. poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w B. umorzył postępowanie w sprawie rekompensaty za mienie nieruchome pozostawione przez rodziców S.L. w miejscowości Z. Od powyższej decyzji S.L. złożył odwołanie do Wojewody [...]. Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 1991 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 1991 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w B. Od decyzji Wojewody [...] S.L. nie wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w G. Pismem z dnia 23 marca 2009 r. S.L. złożył ponownie, do Wojewody [...], wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez P.L. i T.L. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we wsi Z. We wniosku wskazał, iż w marcu 2009 r. dowiedział się od krewnych, iż sprawy dotyczące prawa do rekompensaty rozpatrywane są przez Delegaturę w [...]. Pismem z dnia 2 listopada 2009 r. S.L. podtrzymał wniosek, wskazując na jego podstawy wynikające z przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 z póżn. zm.). Na potrzeby niniejszego postępowania S.L. złożył postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 1991 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że spadek po T.L. zmarłej w dniu [...] czerwca 1989 r. w R. i tam ostatnio zamieszkałej, nabyli z mocy ustawy mąż P.L. i synowie S.L. oraz W.L. w 1/3 części każdy z nich. Z powyższego postanowienia wynika także, że spadek po P.L. zmarłym w dniu [...] października 1989 r. w B., ostatnio zamieszkałym w R., nabyli na podstawie ustawy synowie S.L. i W.L. w 1/2 części każdy z nich. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia S.L. prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty został złożony po upływie terminu wskazanego w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., co skutkuje rozstrzygnięciem jak w decyzji. Od powyższej decyzji S.L. złożył odwołanie, w którym wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, ponadto zarzucił organowi, iż ten nie poddał badaniu dokumentów i wniosków, które znajdowały się w Urzędzie Gminy w B., a następnie w Starostwie Powiatowym w B. Minister Skarbu Państwa wydając powyższe rozstrzygnięcie wskazał w uzasadnieniu, że w przypadku złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty po terminie wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. organ wojewódzki, zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy jest obowiązany do wydania decyzji odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W niniejszej sprawie S.L. złożył wniosek z datą 23 marca 2009 r., który wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 24 marca 2009 r., a więc po terminie zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., tj. po terminie 31 grudnia 2008 r. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy podniósł, że powyższego terminu nie można przywrócić, gdyż jest to termin prawa administracyjnego materialnego i nie podlega przywróceniu. W konsekwencji nie ma zastosowanie art. 59 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepis wyrażony w tym artykule odnosi się do terminów prawa procesowego, a nie materialnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.L. W skardze zarzucił, iż na potrzeby postępowania o przyznanie prawa do rekompensaty złożył wszystkie stosowne dokumenty w Urzędzie Rejonowym w B. i pomimo umorzenia tego postępowania nie poinformowano go o możliwości dalszego postępowania w sprawie. Ponadto zarzucił, iż dokumenty otrzymał dopiero na początku 2009 r., w tej sytuacji bez swojej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku do właściwego organu. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Roszczenie o realizację prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej podlega rygorom wynikającym w przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz.1418 ze zm.). Oznacza to, że spadkodawca legitymujący się prawomocnym postanowieniem sądu o stwierdzeniu nabycia spadku powinien złożyć wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. (art.5 ust.1). Złożenie wniosku po terminie określonym w tym przepisie, stanowi okoliczność wystarczającą do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy. Jak wskazał skarżący, we wniosku z dnia 23 marca 2009 r., o możliwości dochodzenia roszczeń przed organem wojewódzkim dowiedział się od krewnych w marcu 2009 r., konsekwencją czego było złożenie stosownego wniosku. W tej sytuacji Minister Skarbu Państwa prawidłowo uznał, że w aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw, by uwzględnić wniosek skarżącego o otrzymanie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem w okresie do dnia 31 grudnia 2008 r. skarżący nie złożył stosowanego wniosku. Termin i zasady potwierdzenia prawa do rekompensaty należą do kompetencji ustawodawcy. Przewidziany w art. 5 ust. 1 w.w. ustawy termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu zarówno w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jak również przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Odnosząc się zaś do podniesionych w sprawie pozostałych zarzutów, należy stwierdzić, że nie mają one znaczenia dla sprawy. Fakt rzekomego posiadania dokumentów skarżącego (bliżej przez niego nie sprecyzowanych) przez Urząd Rejonowy w B. nie miał wpływu na dochowanie terminu do złożenia stosownego wniosku o rekompensatę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 1