I SA/Wa 1379/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. C. i L. C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania L. C. i L. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wniosku o potwierdzenie prawa do zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku L. C. i L. C. o potwierdzenie prawa do zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości G., ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wnieśli L. C. i L. C., kwestionując rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego i podnosząc, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] jest dla nich krzywdzące. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Wojewoda [...] działając na podstawie art. 105 § 1 kpa decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości G., przy ul. [...] stwierdzając, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się przed Starostą Powiatu W. (nr [...]) i zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] stwierdzającej posiadanie uprawnień przez L. C. i L. C. do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych przez W. i W. C. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] maja 1998 r., sygn. akt [...] spadek po W. C. z mocy ustawy nabyli: żona W. C. oraz dzieci L. C.i L. C. po 1/3 części każde z nich. Tym samym postanowieniem spadek po W. C. nabyli synowie L. C. i L. C. po 1/2 części spadku każdy z nich. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania. Decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] była zgodna z obowiązującym w dniu jej podjęcia stanem prawnym, to jest art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłaty za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalenia wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 r., Nr 9, poz. 32 ze zm.). Wartość nieruchomości została określona zgodnie z operatem szacunkowym z marca 2002 r., sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. W związku z powyższym, organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., iż w przedmiotowej sprawie wydana już została decyzja stwierdzająca posiadanie uprawnień do ekwiwalentu za nieruchomość pozostawioną poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli L. C. i L. C.. Skarżący wnosili o uchylenie decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2006 r. i utrzymanej przez tę decyzję w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 155 kpa w związku z art. 20 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że nie kwestionują, iż decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] przyznano im "posiadanie uprawnień do zaliczenia kwoty [...] zł stanowiącej [...] wartości nieruchomości pozostających na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Państwa Polskiego...". Podnieśli, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. został podwyższony współczynnik, na podstawie którego obliczona jest wartość rynkowa pozostawionej nieruchomości i organy mogły zmienić decyzję na podstawie art. 155 kpa. Przemawia za tym "interes społeczny" i "słuszny interes strony". Skarżący są osobami w podeszłym wieku, doświadczonymi przez wojnę. Obydwie decyzje odmawiające zmiany lub uchylenia decyzji Starosty Powiatu W. są krzywdzące. Obecna ustawa przyznaje w przypadku śmierci właściciela nieruchomości prawa do rekompensaty wszystkim spadkobiercom, zaś w decyzji Starosty prawa skarżących zostały ograniczone. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Podnieść należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej oraz orzekając w innych sprawach, co do których przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) mają zastosowanie z mocy ustaw szczególnych, stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 § 1 powołanej ustawy). Kontrola sądowa sprawowana w trybie przepisów tej ustawy obejmuje wyłącznie ocenę dotyczącą zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności. W sprawie niniejszej nie zostało wykazane, aby kwestionowane przez skarżących decyzje naruszały przepisy prawa materialnego lub procesowego w taki sposób, aby zachodziły przesłanki do ich uchylenia, stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ustawy). Tylko zaś w takim przypadku możliwe byłoby uwzględnienie skargi. W dniu 15 lutego 2006 r. L. C. złożył do Wojewody [...] wniosek o wydanie decyzji w sprawie rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418), wniosek ten dotyczył nieruchomości pozostawionej w G. przez W. i W. C. Analogiczny wniosek w dniu 27 lutego 2006 r. złożył L. C. Wojewoda, po ustaleniu, że decyzja w tym przedmiocie została wydana przez Starostę Powiatu W. w dniu [...] czerwca 2006 r., nr [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 kpa uznając prawidłowo, że stało się ono bezprzedmiotowe. Jednocześnie pismem z tej samej daty Wojewoda poinformował wnioskodawców o treści obowiązujących obecnie przepisów dotyczących zasad ujawniania w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty. Stosowny wniosek o ujawnienie zgłoszony został w dniu 16 maja 2006 r. Niezależnie od powyższego L. C. i L. C. odwołali się do Ministerstwa Skarbu Państwa od decyzji Wojewody [...]. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2006 r., nie kwestionując wcześniejszego załatwienia sprawy przez Starostę Powiatu W. (omyłkowo podano, że decyzję tę wydał Starosta Powiatu W.) odwołujący się podnieśli zarzuty odnoszące się do ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., a ponadto wskazali, że zgodnie z aktualnym stanem prawnym wartość pozostawionego mienia jest znacznie wyższa. W takim stanie sprawy Minister Skarbu Państwa zasadnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Za niesłuszny uznać należy zarzut skarżących, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 155 kpa w związku ze wskazanymi w skardze przepisami powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty... Wnioskodawcy wystąpili z nowymi wnioskami, nie wskazali na wcześniejsze załatwienie sprawy przez Starostę Powiatu W., dopiero w skardze wnioskowali o zmianę poprzedniej, ostatecznej decyzji w trybie art. 155 kpa. Nie można więc uznać, że organy w prowadzonym wcześniej postępowaniu naruszyły wskazany przepis. Dodatkowo zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy naruszył wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego reguły postępowania i dokonał oceny pod względem zgodności z prawem ostatecznej decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2002 r., jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.