I SA/Wa 1379/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu postanawia 1. odrzucić skargę; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G.F. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. UZASDNIENIE Zaskarżoną uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] odmówiono P.B. umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu (najmu lokalu socjalnego). W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że wnioskodawca o najem lokalu powinien ubiegać się w miejscu ostatniego faktycznego zamieszkania. Jak wynika z akt sprawy w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (Dzielnica [...]), którego najemcą po śmierci swojej matki została wyłącznie jego żona, skarżący nigdy nie zamieszkiwał. Na powyższą uchwałę P.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej m. in. naruszenie art. 3 i 8 Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, oraz art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w chwili obecnej przebywa w areszcie śledczym i po zakończeniu odbywania kary nie będzie miała gdzie zamieszkać. Skarżący domaga się zatem przyznania mu lokalu socjalnego lub potwierdzenia jego tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik z urzędu skarżącego adwokat M.F. w piśmie z dnia 21 października 2013 r., oświadczył, że przed wniesieniem niniejszej skargi jego mocodawca nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wynikało to z faktu, że skarżący nie został należycie pouczony o trybie zaskarżenia (odwołania się) od postanowień uchwały Nr [...], stąd nie był świadomy, iż skierowanie do sądu administracyjnego skargi na ww. uchwałę musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 54 § 4 ppsa. Wobec powyższego strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbania organu, w szczególności, że z ogólnej zasady praworządnego działania organów administracji publicznej wynika obowiązek organu aby pismo, od którego przysługuje środek zaskarżenia zawierało pouczenie o terminie i sposobie złożenia tego środka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taki akt do sądu administracyjnego. Uchwałą podjętą w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to zatem, iż skarga tak składana, powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, przy czym w sytuacji udzielenia przez organ na nie odpowiedzi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia, natomiast w przypadku braku jej udzielenia, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Zatem z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy gdy przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, w przeciwnym przypadku biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym udzielenie odpowiedzi przez organ po tym terminie jest bezskuteczne. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi do Sądu tj. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Odnosząc się zarzutów strony skarżącej zawartych w piśmie z dnia 21 października 2013 r. wskazać należy, że ustawa z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali socjalnych, w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego, a więc i stosowania Kpa. Z kolei dopuszczalność skargi na uchwały, czy pisma informujące o odmowie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów gminy to wyjątek wypracowany przez orzecznictwo sądowoadministracyjne od generalnego braku kognicji sądów administracyjnych w tych sprawach. Również z tego powodu, to jest braku stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania w sprawie przyznania lokalu socjalnego, wskazany wyżej zarzut niedouczenia skarżącego o środkach zaskarżenia, a co za tym idzie naruszenia art. 9 Kpa był nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 250 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.