I SA/Wa 1379/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania H. W. (Skarżący) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r, o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] ww. decyzją z [...] lutego 2021 r. na podstawie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 104 k.p.a. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z będącej własnością A. i H. W. części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, położonej w obrębie [...], gm. [...] poprzez udzielenie zezwolenia [...] S.A. w [...] na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (wymiana linii napowietrznej [...] wraz z trzema słupami [...]). Obszar czasowego zajęcia nieruchomości na czas wykonywania robót wynosi [...] m2, a obszar trwałego zajęcia nieruchomości wynosi [...] m2. Dojazd do ww. działki odbywać się będzie z drogi gminnej (działka nr [...]). Szczegółową lokalizację inwestycji określa załącznik mapowy, który stanowi integralną część decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieprecyzyjne określenie sposobu korzystania przez inwestora z nieruchomości Skarżącego, niewłaściwe uznanie, że postępowanie negocjacyjne przeprowadzone przez wnioskodawcę spełniało warunki przewidziane przepisami ustawy oraz brak wyjaśnienia, czy istniały inne możliwości realizacji celu publicznego. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]. Powołując się na treść 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdził, że z uwagi na brak porozumienia między właścicielem nieruchomości a inwestorem, [...]. w [...] wystąpiła o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wnosząc o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej - do jej udostępnienia na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego zgodnych z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] wynika, że współwłaścicielami ww. działki są A. i H. W. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do udzielenia zgody przez właściciela na wykonanie czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (wymiana korespondencji: zaproszenie do rokowań, odpowiedź strony z 14 października 2020 r., protokół z negocjacji, protokół z rozprawy administracyjnej). Organ I instancji przeprowadził 28 stycznia 2021 r. rozprawę administracyjną, na której właściciel wyraził zgodę na przeprowadzenie linii niskiego napięcia na ww. działce nr [...], ale kablowo w gruncie, ponieważ linie napowietrzne utrudniają prace na działce, pod którymi obecnie nie mieszczą się maszyny rolnicze i dochodzi do zerwania linii, co grozi utratą zdrowia, a nawet życia. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że próbowano uzgodnić z Urzędem Gminy [...] lokalizację linii napowietrznej poprowadzonej po granicy ww. działki nr [...] z pasem drogowym lecz nie uzyskano na to zgody. Podjęto również uzgodnienie budowy linii kablowej, na co nie uzyskano zgody [...]. Wyczerpano też wszelkie możliwości przebudowy linii w innym miejscu. W ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z uwagi na swój charakter związany z założeniem i przeprowadzeniem przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. Realizowanie sieci energetycznej, jako inwestycji liniowej, jest realizacją celu publicznego. Ma ona za zadanie poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i ma służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych, bowiem sieci elektroenergetyczne służą zapewnieniu dopływu energii elektrycznej do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. W okolicznościach tej sprawy ograniczenie prawa własności podyktowane jest racjami społecznymi, publicznymi, wynikającymi z konieczności budowy linii elektroenergetycznej. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma umożliwić realizację inwestycji celu publicznego w przypadku braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Planowana inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wyjaśnił, że rokowania nie oznaczają konieczności wypracowania zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się przez strony o swoich stanowiskach oraz o możliwym zakresie wzajemnych ustępstw. Ustawodawca nie sformalizował momentu zakończenia rokowań. Mogą być one zakończone w dowolnym czasie - także w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Pełnomocnik inwestora na rozprawie administracyjnej poinformował, że podejmował próby uzgodnienia innej lokalizacji m.in, z Urzędem Gminy [...] oraz [...], jednak nie uzyskał zgody. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym za szkody powstałe w wyniku ww. zezwolenia przysługuje odszkodowanie. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie ich wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, to jest protokołu z negocjacji z [...] stycznia 2020 r. na okoliczność ustalenia osoby biorącej udział w wydaniu decyzji w obu instancjach. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z [...] kwietnia 2021 r. przez osobę działającą w imieniu organu, tj. E. S., która brała udział w wydaniu decyzji zapadłej w sprawie przed organem I instancji, tj. przeprowadzała negocjacje w dniu [...] stycznia 2020 r. co powoduje, że osoba ta winna być wyłączona z mocy ustawy od orzekania w sprawie lub powinna wyłączyć się od udziału w niej; 2. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutów Skarżącego co do zaproponowanego przez niego sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości i niewyjaśnienie przez organ, czy istniały inne możliwości realizacji celu publicznego; 3. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym uznaniu, że postępowanie negocjacyjne przeprowadzone przez wnioskodawcę, a poprzedzające złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości spełniało warunki przewidziane przepisami ustawy; 4. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprecyzyjnym określeniu sposobu korzystania przez inwestora z nieruchomości skarżącego w sytuacji gdy decyzja musi ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, zatem w sposób jasny musi z niej wynikać przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji; 5. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu faktu, że przeprowadzenie modernizacji przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej poprzez przeprowadzenie linii napowietrznej nie spełni swoich celów i będzie zagrażał życiu i bezpieczeństwu ludzi, a sposób wykorzystania nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości [...] będzie powodował cykliczne przerwanie linii i przerwy w dostawie prądu, co będzie zagrażało interesom publicznym; 6. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ II instancji materiału dowodowego zebranego w sprawie i nieocenienie go w aspekcie gwarancji ochrony słusznego interesu strony i analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla Skarżącego; 7. art. 7 k.p.a. poprzez niewykazanie przez organ, dlaczego odmówił uznania i z jakiego powodu postanowił nie uwzględnić słusznego interesu obywatela, który ma pierwszeństwo przed interesem społecznym; 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa. Skarżący omówił podniesione zarzuty w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdził, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem E. S. działająca z upoważnienia Wojewody [...] nie brała udziału w negocjacjach [...] stycznia 2020 r. i nie podpisywała protokołu z negocjacji. W sprawie wystąpiła zbieżność imion i nazwisk. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Na wstępie należy stwierdzić, że Skarżący złożył w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z protokołu z negocjacji z [...] stycznia 2020 r. na okoliczność ustalenia osoby biorącej udział w wydaniu decyzji w obu instancjach. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2021 r. została podpisana przez działającą w imieniu organu E. S., która brała udział w wydaniu decyzji zapadłej w sprawie przed organem I instancji, gdyż przeprowadzała negocjacje w dniu [...] stycznia 2020 r., co powoduje, że osoba ta winna być wyłączona z mocy ustawy od orzekania w sprawie lub powinna wyłączyć się od udziału w niej. Odnosząc się do powyższego wniosku należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym (tak B. Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, uw. 12 i 13 do art. 106 oraz wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Sytuacja opisana powyżej nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Protokół z negocjacji z [...] stycznia 2020 r., którego dotyczył wniosek o przeprowadzenie dowodu, znajdował się bowiem w aktach administracyjnych sprawy, na podstawie której Sąd wydał wyrok (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dlatego wniosek dowodowy obejmujący ten dokument podlegał oddaleniu. Jak ponadto wyjaśnił Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę - uznając za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. – E. S. działająca z upoważnienia tego organu nie brała udziału w negocjacjach [...] stycznia 2020 r. i nie podpisywała protokołu z negocjacji. W sprawie tej wystąpiła więc zbieżność imion i nazwisk osób, które podpisały protokół z negocjacji z [...] stycznia 2020 r. oraz zaskarżoną decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody [...]. Kontrolując wydane w sprawie decyzje w oparciu o przedstawione na wstępie kryterium należy stwierdzić, że ich podstawę materialnoprawną stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zaś do treści ust. 3 art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z powołanego przepisu wynika, że w postępowaniu w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami istotne jest określenie przebiegu inwestycji w zgodzie z postanowieniami planu miejscowego, a w jego braku z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej wydawanej w odrębnym postępowaniu. Przebieg inwestycji i rodzaj prac, w tym na działce nr [...], został ustalony w decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. i uwidoczniony na załączniku graficznym stanowiącym załącznik do tej decyzji. W prowadzonym postępowaniu rolą organów było ustalenie, czy wnioskodawca dopełnił warunku przewidzianego w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. czy przeprowadził rokowania z właścicielami nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac realizacyjnych. W wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3371/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów, ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie tego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i Sąd - ustala jedynie czy rokowania się odbyły, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Dla dochowania warunku przeprowadzenia rokowań nie jest przy tym konieczne osiągnięcie zgodnego stanowiska. Wystarczającym jest wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw, celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania co do zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zatem, gdy właściciel (jeden ze współwłaścicieli) sprzeciwi się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, uniemożliwiając wszczęcie procedury co do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 454/21). W rozpoznawanej sprawie rokowania zostały przeprowadzone, jednakże Skarżący nie zgodził się na warunki proponowane przez inwestora. Skarżący i inwestor prowadzili korespondencję, którą powołał organ (zaproszenie do rokowań, odpowiedź strony z 14 października 2020 r., protokół z negocjacji, protokół z rozprawy administracyjnej), jednakże porozumienia nie udało się osiągnąć. Wobec braku porozumienia inwestor wystąpił więc do Starosty [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inwestycja będąca przedmiotem oceny w tej sprawie, jak trafnie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji, jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czego nie podważa Skarżący. Wymóg ten spełnia bowiem założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. Ma ona za zadanie poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i ma służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych, gdyż sieci elektroenergetyczne służą zapewnieniu dopływu energii elektrycznej do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na znacznym obszarze. Jak trafnie wskazał organ, w sprawie występuje ważny interes społeczny, gdyż inwestycja ta poprawi bezpieczeństwo energetyczne, a inwestycja tego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z nieruchomości. Zauważyć bowiem należy, że prawo własności i jego ochrona nie ma charakteru bezwzględnego. Przepisy ustawy dopuszczają bowiem zarówno ograniczenie tego prawa, a nawet jego pozbawienie, w sytuacjach ściśle w nich określonych. Ze wskazanych przyczyn organy prawidłowo stwierdziły, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy te nie zostały więc w sprawie naruszone. Wbrew zarzutom skargi nie doszło też do naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały niezbędny materiał dowodowy, dokonały właściwej jego oceny, która nie nosi cech dowolności. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny, rozpatrzyły cały materiał dowodowy konieczny do rozpoznania sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się wydając decyzje. Rozstrzygnięcia organów zostały też należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. Żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie podważa skutecznie prawidłowości ustaleń poczynionych w tej sprawie przez organy. Reasumując, wbrew zarzutom skargi, w sprawie tej zostały spełnione warunki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na spornej nieruchomości inwestycji celu publicznego objętego decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2019 r. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).