I SA/Wa 1380/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi I. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 125/01 oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. Skargą z dnia 19 sierpnia 2007 r. I. J. wniosła - na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 125/01 oddalającym skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania własności czasowej do gruntu przy ul. [...] w W., ozn. nr [...]. Skarżąca wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku z dnia 20 sierpnia 2002 r. oddalając skargę stwierdził, że w dniu 31 stycznia 1961 r. wszedł w życie plan zagospodarowania przestrzennego, według którego przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod tereny zielone i w związku z tym brak było podstaw do zarzutu, że kontrolowana nadzorczo decyzja rażąco narusza prawo. Sąd podniósł też, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym plany miejscowe uzyskują moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej uchwały o zatwierdzeniu danego planu. Ponadto powołał się na perspektywiczny plan ogólny z założeniami do 1965 r. zatwierdzony przez Prezydium Rady Narodowej w W. w dniu 31 stycznia 1961 r. Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca wskazała, iż twierdzenia Sądu są tylko częściowo słuszne, bowiem nie zbadano czy i jaki plan zagospodarowania obowiązywał przed datą 31 stycznia 1961 r. Wskazała również, że informacja o planie obowiązującym na datę [...] listopada 1960 r., czyli na datę wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej nie była znana Sądowi w chwili wyrokowania. W związku z tym skarżąca wniosła o zwrócenie się do Archiwum W. o udzielenie informacji na temat planu zagospodarowania przestrzennego, jaki obowiązywał w dacie wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej, czyli w dniu [...] listopada 1960 r. Skarżąca dodała, że zwróciło się do niej Biuro - zajmujące się nieruchomościami i doradztwem - którego przedstawiciel stwierdził, że zna pewne uwarunkowania przemawiające za uwzględnieniem skargi – wobec czego, po zapoznaniu się z tymi faktami, przekaże je do informacji Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisami właściwymi do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku są przepisy działu VII (art. 270 - 285) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Skarżąca I. J. oparła swe żądanie na podstawie wznowieniowej określonej w art. 273 § 2 ustawy. Stosownie do treści tej normy podstawę wznowienia postępowania może stanowić późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie odnosi się ona zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko nie dostrzeżonych przez stronę. Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04). W ocenie Sądu należy podzielić ten pogląd, bowiem niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła. Jak wynika z akt sprawy skarżąca - wnosząc o wznowienie postępowania - nie podała żadnych nowych faktów ani nie wskazała nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wskazała jedynie, iż nie zbadano, czy i jaki plan zagospodarowania obowiązywał przed datą 31 stycznia 1961 r. oraz to, iż informacja o planie obowiązującym na datę [...] listopada 1960 r., czyli na datę wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej nie była znana sądowi w chwili wyrokowania. Zatem skarżąca nie wskazuje żadnych nowych faktów czy dowodów, z których nie mogła skorzystać w postępowaniu przed Sądem, lecz tylko polemizuje z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, zarzucając Sądowi, że nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Ponadto, plany zagospodarowania przestrzennego - w tym również dotyczące przedmiotowej nieruchomości i obowiązujące w poszczególnych latach - są ogólnie dostępne i skarżąca bez trudu mogła się z nimi zapoznać oraz podnosić tę kwestię w postępowaniu przed Sądem. Wobec tego, zarzuty skarżącej nie stanowią żadnych nowych dowodów, które wyszły na jaw dopiero teraz i z których skarżąca nie mogła skorzystać wcześniej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że tak sprecyzowane zarzuty nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania - określonej w art. 273 § 2 ustawy - a skoro nie zaistniała przesłanka, to nie było podstaw do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 281 w związku z art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.