I SA/Wa 1380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2009 r. nr: [...] orzekającej o odmowie potwierdzenia J.S., A.K., M.S. i P.S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A.K. od decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] orzekł o odmowie potwierdzenia J.S., A.K., M.S. i P.S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A.K. Rozpoznając odwołanie Minister Skarbu Państwa stwierdził, że jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2009 r. Wojewoda pouczył strony o przysługującym prawie do wniesienia odwołania do Ministra Skarbu Państwa w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, decyzja Wojewody [...] została doręczona A.K. 24 listopada 2009 r. (karta 248), a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 8 grudnia 2009 r. Tymczasem ze znajdującej się w aktach sprawy koperty potwierdzającej nadanie odwołania przez A.K. wynika, że nadane zostało ono w urzędzie pocztowym 9 grudnia 2009 r. Ponadto Naczelnik Urzędu Pocztowego S. [...] potwierdził, że list został nadany 9 grudnia 2009 r. Zatem odwołanie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kpa, a strona nie dołączyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 Kpa. W związku z powyższym, organ odwoławczy wskazał, że nie jest uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdyż rozpatrzenie sprawy, w której odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa i skutkowałoby stwierdzeniem nieważności takiego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A.K. Skarżąca wskazała, że jednodniowe opóźnienie w złożeniu odwołania wynika z jej wieku i stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity (por. wyrok NSA z dnia 2 października 1996 r., SA/Ka 1742/95, niepubl.). Z istoty takiego terminu wynika, że nigdy nie może być on przedłużany, a wobec tego złożenie odwołania po upływie terminu powoduje jego bezskuteczność. W orzecznictwie sądowym utrwalony został pogląd, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości - art. 16 § 1 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999 r., I SA 330/99, LEX nr 48749; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r., I SA 1823/98, ONSA 2000, nr 2, poz. 70; uchwałę NSA z dnia 12 października 1998 r., OPS 11/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 4; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r., IV SA 1006/96, LEX nr 43356). Dlatego z wyżej wskazanych przyczyn obowiązkiem organu odwoławczego po wpłynięciu odwołania jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy odwołanie zostało złożone w terminie, a jeżeli termin nie został zachowany, to ustalenie czy strona złożyła wniosek o jego przywrócenie (art. 58 i 59 Kpa). Dopiero po negatywnych ustaleniach w tych kwestiach i ewentualnie po ostatecznej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy wydaje, na podstawie art. 134 Kpa, postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Taka sytuacja zaszła w niniejszej sprawie. Decyzja Wojewody [...] została doręczona skarżącej 24 listopada 2009 r. (k. 248 akt adm.), wobec czego termin do złożenia odwołania upłynął 8 grudnia 2009 r. – we wtorek. Odwołanie skarżąca nadała w urzędzie pocztowym 9 grudnia 2009 r., a więc po upływie 14 dni. Wskazać należy, że skarżąca do odwołania nie dołączyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ani nie zawarła go w żadnym innym piśmie. Dlatego trafnie Minister Skarbu Państwa postanowieniem z [...] maja 2010 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do treści skargi, że uchybienie terminu dotyczyło jednego dnia i spowodowane było wiekiem skarżącej i złym stanem jej zdrowia, stwierdzić należy, że wobec nie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania kwestie te pozostają poza oceną Sądu. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).