I SA/Wa 1380/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. P., decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], przyznającą P. P. zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł z przeznaczeniem na opłacenie energii elektrycznej za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r. ([...] zł), na zakup środków czystości i higieny osobistej ([...] zł) oraz częściowe pokrycie kosztów leczenia ([...] zł). Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. P. P. wystąpiła o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie w całości rachunku za energię elektryczną zgodnie z fakturą z dnia [...] kwietnia 2016 r., na pokrycie kosztów leczenia w wysokości [...] zł i na zakup środków czystości w wysokości [...] zł. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. przyznał P. P. zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł z przeznaczeniem na opłacenie energii elektrycznej za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r. ([...]zł), na zakup środków czystości i higieny osobistej ([...] zł) oraz częściowe pokrycie kosztów leczenia ([...] zł). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, a więc w miesiącu kwietniu 2016 r. wyniósł [...] zł z tytułu przyznanego zasiłku okresowego. Wobec czego wnioskodawczyni nie przekroczyła kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm, dalej u.p.s.). Jednocześnie Prezydent wskazał, że na podstawie dokumentu przedstawiającego szczegółowe rozliczenie sprzedaży i dystrybucji energetycznej, ustalono, iż za okres od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2016 r. na koncie [...] widnieje niedopłata na kwotę [...] zł. Niedopłata ta została doliczona do faktury przedstawiającej prognozę zużycia energii elektrycznej na kolejny okres rozliczeniowy z terminem płatności przypadającym na dzień [...] maja 2016 r. Ponadto dokonując oceny sytuacji wnioskodawczyni organ I instancji uznał za zasadne udzielenie wsparcia finansowego na częściowe pokrycie kosztów leczenia oraz zakup środków czystości. Od decyzji Prezydenta [...] P. P. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], kwestionując prawidłowość decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r., wskazując, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie budzi zastrzeżeń formalno - prawnych. Kolegium podniosło, że zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie działań wnioskodawców dla poprawy trudnej sytuacji, w jakiej się znajdują, co wynika z treści art. 3 u.p.s. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Przy czym obowiązek dostosowywania pomocy do konkretnej sytuacji i indywidualnego beneficjenta łączy się z zasadami indywidualizacji i typizacji świadczeń, co oznacza, że przyznanie zasiłku celowego zależy od oceny okoliczności sprawy przez Ośrodek Pomocy Społecznej. Zgodnie z art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jednocześnie Kolegium wskazało, że decyzje wydane na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. Przy czym sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia (zasiłek celowy) i w wysokości zgodniej z jej oczekiwaniami i żądaniami. Wnioskujący o taką pomoc musi liczyć się nie tylko z ewentualnością przyznania kwoty niższej niż wnioskowana, ale także z możliwością nieprzyznania świadczenia w ogóle. Przy podejmowaniu takich decyzji organ pomocy społecznej musi bowiem brać pod uwagę nie tylko sytuację osoby wnioskującej, ale także własne środki, jakimi dysponuje oraz całokształt sytuacji w danej gminie, w tym konieczności uwzględnienia potrzeb innych wnioskodawców w niej zamieszkujących. Niemożliwe zatem jest bezkrytyczne spełnianie wszelkich żądań, jakie przedstawia wnioskodawczyni w niniejszej sprawie. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył wybrane tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych. Kolegium wskazało, że wnioskodawczyni mieszka wraz z matką, ale twierdzi, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo, jest osobą bezrobotną. Z akt sprawy wynika, że strona została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, lecz od orzeczenia w tej sprawie wniosła odwołanie i złożyła nowy wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Źródłem dochodu wnioskodawczyni jest dochód z tytułu zasiłku okresowego w wysokości [...] zł. Na podstawie dokumentu [...] ustalono niedopłatę na kwotę [...] zł za okres od dnia [...] marca 205 r. do [...] marca 2016 r. W ocenie Kolegium wnioskodawczyni spełniła wymagania do przyznania ww. świadczenia. Odnosząc się z kolei do kwoty przyznanej pomocy finansowej Kolegium podkreśliło, że organ I instancji słusznie wziął pod uwagę potrzeby wszystkich ubiegających się o pomoc, a także wysokość posiadanych środków finansowych. Niewątpliwie bowiem uwzględnienie wszystkich złożonych przez stronę wniosków doprowadziłoby do sytuacji, w której inne bardziej potrzebujące osoby nie mogłyby otrzymać takiej pomocy z uwagi na brak środków. Kolegium zważyło przy tym, że wnioskodawczyni jest pod stałą opieką Ośrodka Pomocy Społecznej i wykazuje postawę roszczeniową oczekując, iż Ośrodek zaspokoi wszystkie jej potrzeby. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. P., wskazując na wadliwość zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Strona wniosła o uchylenie kwestionowanych orzeczeń organów administracji publicznej, które powinny wydać prawidłową decyzję przyznającą skarżącej ustawową, obligatoryjną pomoc finansową i usługową na wnioskowany okres 6 miesięcy do listopada 2016 r. dla zabezpieczenia jej bytu biologicznego. Strona zarzuciła organom brak kompetencji oraz świadome i celowe, szkodliwe działanie na jej rzecz. Podniosła szereg zarzutów skierowanych do pracowników organu pomocy społecznej. Pismem z dnia 6 lutego 2017 r. skarga została uzupełniona przez pełnomocnika z urzędu dla skarżącej – radcę prawnego M. B., który zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w konsekwencji niewyjaśnienie jakie były możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w tym zakresie całości materiału dowodowego; - art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w konsekwencji niewyjaśnienie sytuacji majątkowej, osobistej, a także zdrowotnej w oparciu o wskazania lekarskie co do stanu zdrowia skarżącej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w tym zakresie całości materiału dowodowego; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł, pomimo iż wszystkie organy administracji publicznej mają obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego wydawanych decyzji. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2 ust. 1 u.p.s. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że kwota zasiłku celowego w wysokości [...] zł jedynie na okres od maja do lipca 2016 r. umożliwia skarżącej przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej; - art. 3 ust. 1 i 3 u.p.s. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, iż przyznany skarżącej zasiłek celowy w wysokości [...] zł jedynie na okres od maja do lipca 2016 r. jest odpowiedni i zaspakaja niezbędne potrzeby skarżącej i umożliwia jej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka; - art. 39 ust. 1 u.p.s. poprzez jego niewłaściwą wykładnie polegającą na uznaniu, iż kwota zasiłku celowego w wysokości [...] zł jedynie za okres od maja do lipca 2016 r. zaspakaja niezbędne potrzeby bytowe skarżącej. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej nie został uwzględniony wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. o przyznanie zasiłku celowego oraz o uchylenie w tym zakresie decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z powołanym wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2016 r., tj. o przyznanie zasiłku celowego również na okres od sierpnia do listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej stronie może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy, w myśl ww. przepisu, może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, także kosztów pogrzebu, przy czym użycie sformułowania "w szczególności" świadczy o tym, że jest to katalog przykładowy. Tym samym z brzmienia powołanych unormowań i użytego w nich zwrotu "może", wynika, że decyzja wydana w tym trybie przez organ administracji, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowo administracyjnym, powoduje, że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Oczywistym jest przy tym, że owo uznanie administracyjne doznaje ograniczeń. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika bowiem, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 3 ust. 1 i 4 u.p.s.). Jednocześnie z treści art. 2 ust. 1 i 2 i art. 3 ust. 2 u.p.s. wynika, że pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości poprzez zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Reasumując powyższe należy wskazać, iż pomoc społeczna realizowana jest w stosunku do osób, które nie potrafią same, w sposób obiektywny, przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej w jakiej się znalazły. Udzielenie tej pomocy zmierzać ma do usamodzielnienia się tych osób. Przyznanie zasiłku celowego, jako pomocy udzielanej na konkretny cel, podlega uznaniu administracyjnemu, które obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w odniesieniu do konkretnej osoby, jak i w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają bowiem w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Tym samym organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt l OSK 1464/06, Lex nr 299415; z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt l OSK 624/07, Lex nr 500091; z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1498/10). W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organy orzekające nie przekroczyły granic uznania administracyjnego wynikającego z treści art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. przyznając skarżącej zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł z przeznaczeniem na opłacenie energii elektrycznej za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r. ([...] zł), na zakup środków czystości i higieny osobistej ([...] zł) oraz częściowe pokrycie kosztów leczenia ([...] zł). Przepis art. 39 ust. 1 u.p.s., jak wskazano powyżej, przesądza, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, jednakże treść ww. przepisu nie uzasadnia stwierdzenia, iż organ pomocy społecznej musi przyznać ją w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Świadczenia z pomocy społecznej stanowią bowiem formę wspomożenia osób w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji w jakiej się znalazły i mają jedynie charakter pomocniczy. Jednocześnie ośrodek pomocy ma ograniczone możliwości finansowe, przy czym skarżąca nie została pozbawiona pomocy w tym zakresie, albowiem korzysta ona z pomocy społecznej regularnie. Powyższe oznacza, że organy przyznając zasiłek celowy na opłacenie energii elektrycznej za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r., na zakup środków czystości i higieny osobistej oraz częściowe pokrycie kosztów leczenia nie pozbawiły skarżącej pomocy, a jedynie miarkując środki finansowe jakimi dysponowały oraz oceniając sytuację skarżącej, jak również potrzeby innych osób ubiegających się o pomoc, ograniczyły ją do kwoty jaką mogły przyznać. Instytucja uznania administracyjnego istnieje po to, aby organy przy wydawaniu decyzji mogły wziąć pod uwagę różne okoliczności towarzyszące załatwianiu sprawy. W ocenie Sądu organy wydając zaskarżone rozstrzygnięcia uwzględniły trudną sytuację materialną skarżącej i przyznały jej zasiłek celowy na niezbędne potrzeby życiowe, tj. opłacenie bieżących i zaległych rachunków za energię elektryczną, zakup środków czystości i higieny osobistej oraz częściowe pokrycie kosztów leczenia. Zauważyć również należy, iż skarżącej został przyznany zasiłek celowy na leki i środki czystości w kwocie wskazanej przez nią we wniosku z dnia [...] maja 2016 r., natomiast żądanie skarżącej aby organ udzielił zasiłku celowego na opłatę prognozowanego (i jeszcze niewymagalnego przez dostarczyciela energii) rachunku za energię elektryczną na kilka miesięcy naprzód za okres do listopada 2016 r. jest nieuzasadnione w kontekście treści art. 39 u.p.s., na podstawie którego organ udziela pomocy doraźnej na bieżące i niezbędne potrzeby życiowe. Ponadto celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków strony w dążeniu do poprawy swojej sytuacji bytowej i taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. W związku z tym organ pomocy społecznej nie ma obowiązku uczestniczyć w ponoszeniu całości kosztów utrzymania strony wnioskującej o pomoc. Zasiłek celowy ma bowiem charakter pomocy doraźnej i ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Interpretacja powyższego przepisu nie może prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Ponadto przyszłe płatności wnioskodawcy nie należą do kategorii niezbędnych potrzeb na zaspokojenie, których jest przyznawany zasiłek celowy. Podkreślić jeszcze raz należy, że przyznanie zasiłku celowego ze środków pomocy społecznej nie jest prawnym obowiązkiem organów administracji i złożenie wniosku nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie świadczenia, a dla Ośrodka Pomocy Społecznej obowiązku jego przyznania. Nie każdy potrzebujący może w każdym czasie uzyskać spełnienie pełnych oczekiwań przede wszystkim ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponuje Ośrodek Pomocy Społecznej. Organy pomocy społecznej muszą mieć bowiem na uwadze również potrzeby innych osób korzystających z pomocy Ośrodka. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń zawsze w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Z uwagi na fakt, że decyzja dotycząca zasiłku celowego nie jest decyzją tzw. "związaną", spełnienie przez stronę ubiegającą się o przyznanie pomocy precyzyjnie określonych przesłanek ustawowych nie obliguje organu do wydania rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Przyznanie stronie pomocy pieniężnej (jej rodzaj, wysokość oraz okres, na który ma być przyznana) uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, bowiem rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s., to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również zawsze udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Ośrodek Pomocy Społecznej zobowiązany jest uwzględnić potrzeby wszystkich mieszkańców dzielnicy znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i tak dzielić posiadane przez siebie środki, aby z niezbędnej pomocy mogła skorzystać jak największa liczba osób potrzebujących wsparcia. Wobec tego nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Skarżąca nie może zatem oczekiwać, że przy zachowaniu biernej postawy życiowej, nawet w jej trudnej sytuacji, organy pomocy społecznej przejmą na siebie ciężar jej utrzymania i zaspokajać będą wszystkie jej potrzeby. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżona decyzja wydana została w granicach uznania administracyjnego i nie można jej zarzucić niezgodności z prawem. Jednocześnie w odniesieniu do wniosku pełnomocnika skarżącej o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej nie został uwzględniony wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. o przyznanie zasiłku celowego, Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia, a zatem wniosek pełnomocnika strony w tym zakresie jest niezrozumiały. W ocenie Sądu przyznając skarżącej wskazane świadczenie, organ wyczerpująco uzasadnił motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazując, że organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi oraz muszą mieć na względzie nie tylko potrzeby skarżącej (która otrzymuje stałe wsparcie z pomocy społecznej) i cel pomocy, ale także potrzeby innych osób ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.