I SA/Wa 1388/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Sygn. akt I SA/Wa 1388/08 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1388/08 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Sygn. akt I SA/Wa 1388/08 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W dniu 2 lutego 2009 r. wpłynął do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Powyższy wniosek rozpoznany został odmownie – wydanym przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1388/08. W dniu 16 marca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw skarżącego od wyżej wskazanego postanowienia, wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wniosku skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i córką, które to pozostają na jego utrzymaniu. Skarżący osiąga dochód w wysokości brutto [...] zł netto (wynagrodzenie wypłacane wnioskodawcy z tytułu umowy o pracę). Wnioskujący posiada mieszkanie o powierzchni 90 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha2. Skarżący oświadczył ponadto, że na dojazdy do pracy wydaje miesięcznie około 300 zł, na opłaty związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego wydaje około 150 zł, spłaca pożyczkę zaciągniętą na leczenie i leki w kwocie około 329 zł. Na leki żony, jako osoby z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, ponosi wydatki w wysokości około 300-500 zł miesięcznie. Wezwaniem z dnia 6 lutego 2009 r. zobowiązano skarżącego do nadesłania: zaświadczeń o wysokości dochodów uzyskiwanych za ostatni rok podatkowy przez skarżącego i jego żonę; zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd gminy o wysokości uzyskiwanego w 2007 r. dochodu z pracy w posiadanym gospodarstwie rolnym oraz wyjaśnienia ile osób pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący oświadczył, że rozlicza się z żoną oddzielnie, a uzyskanie zaświadczeń wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów i jest utrudnione, szczególnie dla żony, nieporuszającej się samodzielnie. Odnosząc się do żądania nadesłania zaświadczenia z urzędu gminy w przedmiocie dochodu uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego H. W. wyjaśnił, że nie może go uzyskać, ponieważ od kilku lat nie ma wstępu do Urzędu Gminy K., a ponadto czynność ta wiąże się z koniecznością poniesienia przez niego wydatków. Poinformował ponadto, że w 2008 r. nie uzyskał dochodu z gospodarstwa rolnego. W złożonym sprzeciwie z dnia 10 marca 2009 r. skarżący wskazał, że nie zgadza się z postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r., gdyż przedstawił Sądowi decyzję wymiaru podatkowego Urzędu Gminy, na której znajduje się informacja, że niniejsza decyzja jest równorzędna z zaświadczeniem do ustalenia dochodu z gospodarstwa rolnego. Skarżący podniósł, że jego dochód jest zmienny i wacha się od [...] do [...] zł miesięcznie, w zależności od dni w miesiącu i premii. Ponadto stwierdził, iż w jego opinii uczynił zadość wezwaniu sądu z dnia 6 lutego 2009 r. W sprzeciwie skarżący wymienił także wydatki, które poniósł w miesiącu styczniu, tj. za energię elektryczną 151 zł, wodę 56 zł, gaz z butli 60 zł, ubezpieczenie za 2009 r. 198 zł, podatek od gruntów rolnych i nieruchomości 207 zł ,oplata za dojazdy córki do szkoły 53,6 zł. Ponadto skarżący nadesłał kserokopię decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego za 2008 r., raport miesięczny osoby ubezpieczonej za miesiąc luty 2009 r. i orzeczenie o stopniu niepełnosprawności żony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 245 § 1-3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 powołanej ustawy warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez tą osobę, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie zaś takiej osobie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Sąd zwraca uwagę, że instytucja prawa pomocy przewidziana w przepisach stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną faktycznie nie są w stanie uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Natomiast w przypadku skarżącego taka sytuacja nie ma miejsca. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, bowiem twierdzenia strony pozostają w sprzeczności z informacjami, zawartymi w aktach administracyjnych nadesłanych do sądu. Podkreślić należy, że to wnioskodawca zobowiązany jest wykazać, że jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego wezwano skarżącego do nadesłania wyjaśnień, które byłyby pomocne w ocenie jego sytuacji majątkowej, jednakże nie przedłożył on wymaganych dokumentów stwierdzając, że nie może uzyskać przedmiotowych zaświadczeń z uwagi na konflikt między nim, a władzami gminy, jak również niepełnosprawność żony. Sytuacja majątkowa skarżącego budzi zatem wątpliwości w zakresie dochodów uzyskiwanych przez żonę skarżącego oraz dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego. Nie została ona wyjaśniona przez wnioskującego o prawo pomocy, mimo wezwania sądu, przesłanych dokumentów i złożonych wyjaśnień. Sąd zauważa, że decyzja w sprawie podatku rolnego przedstawiona przez skarżącego może stanowić zaświadczenie, w rozumieniu art. 217 k.p.a., dla ustalenia dochodu z gospodarstwa rolnego, tymczasem Sąd zwracał się o zaświadczenie o wysokości dochodu uzyskiwanego przez wnioskującego w 2007 r. z pracy w posiadanym gospodarstwie rolnym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt I SA/Wa 1388/08 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1388/08 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Sygn. akt I SA/Wa 1388/08 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W dniu 12 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Przedmiotowe orzeczenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone H. W. w dniu 31 grudnia 2008 r. W dniu 2 lutego 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r. - sporządzona osobiście przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem przypadków, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skarga kasacyjna sporządzona przez skarżącego osobiście nie spełnia wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, a tym samym jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.