I SA/Wa 1389/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz Kluj, asesor WSA Iwona Ścieszka, , , , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (Minister/ organ) po rozpatrzeniu wniosku M.L. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lutego 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...].07.1970 r. zmieniającej z urzędu na podstawie art. 136 § 1 kpa decyzję Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...].09.1967 r. ustanawiającą na rzecz J. i A. małż. P. użytkowanie wieczyste 1/3 niepodzielnej części gruntu położonego przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] dz. nr [...], w ten sposób, że w ust. 1 wymienionej decyzji zmieniono powierzchnię działki i zamiast [...] m2 wpisano powierzchnię [...] m2 oraz jednocześnie odmówiono prawa użytkowania wieczystego do części działki o powierzchni [...] m2 i o powierzchni [...] m2 oznaczonych na planie sytuacyjnym z dnia [...].01.1969 r., w części dotyczącej gruntu ozn. nr hip. [...] dz. nr [...] stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działek ewidencyjnych nr [...] cz. z obrębu [...] oraz nr [...] cz. z obrębu [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].07.1970 r. nr [...] zmieniającej z urzędu na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. decyzję Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].09.1967 r. nr [...] ustanawiającą na rzecz J. i A. małż. P. użytkowanie wieczyste 1/3 niepodzielnej części gruntu położonego przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] dz. nr [...] w ten sposób, że w ust. 1 wymienionej decyzji zmieniono powierzchnię działki i zamiast [...] m2 wpisano powierzchnię [...] m2 oraz jednocześnie odmówiono prawa użytkowania wieczystego do części działki o powierzchni [...] m2 i o powierzchni [...] m2 oznaczonych na planie sytuacyjnym z dnia [...].01.1969 r. w części stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działek ewidencyjnych nr [...] cz. z obrębu [...] oraz nr [...] cz. z obrębu [...]. W uzasadnieniu niniejszej decyzji organ nadzoru wskazał, iż w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka uzyskania zgody na zmianę decyzji, bowiem J. i A. małż. P. stanęli do aktu notarialnego w którym jednoznacznie wyrazili zgodę na zmianę powierzchni działki na taką, która faktycznie pozostawała w ich władaniu i użytkowaniu, tym samym decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].07.1970 r. nr [...] zmieniająca na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. decyzję Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].09.1967 r. nr [...] była prawidłowa i nie można uznać, że obarczona jest poważnymi wadami, które mogłyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Organ wskazał, że w dniu [...].03.2016 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynął - wniesiony w ustawowym terminie - wniosek M. L., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...].02.2016 r. nr [...]. We wniosku tym podniesiono zarzut naruszenia art. 136 k.p.a., w brzmieniu na dzień [...].07.1970 r. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do zmiany decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].09.1967 r. nr [...] na wniosek stron. Skarżąca podniosła, że stroną decyzji pierwotnej, tj. ww. decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].09.1967 r. byli Państwo P., którzy nigdy nie wystąpili o zmianę tej decyzji, a organ błędnie w tym zakresie powołuje wniosek innych osób – W. C. i M. O., dotyczący rewizji i obniżenia opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Organ podniósł, że rozpatrując sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. należy zbadać, czy Minister Infrastruktury i Budownictwa, orzekając jako organ nadzoru, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, a także czy dokonał prawidłowej oceny tego materiału, co jednak nie zwalnia organu ponownie rozpatrującego sprawę od dokonania własnych ustaleń w tej samej sprawie. Zgodnie z art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30, poz. 168, tj. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kwestionowanej decyzji), decyzja, na mocy której strony nabyły prawo, może być za ich zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który decyzję wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji. Zdaniem Ministra mając na uwadze powyższe, konieczne było ustalenie czy zostały spełnione przesłanki zmiany na podstawie art. 136 k.p.a., tj. czy na podstawie decyzji strony nabyły prawo, tj. uzyskały uprawnienia, będące efektem skonkretyzowania oznaczonej normy prawa materialnego, czy strony wyraziły zgodę na zmianę decyzji, a także czy zmianie decyzji nie sprzeciwiały się przepisy szczególne. Organ podał, że decyzją z dnia [...].09.1967 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] ustanowiło na rzecz A. i J. małż. P. użytkowanie wieczyste 1/3 niepodzielnej części działki o pow. [...] m2 położonej przy ul. [...] i stwierdził, że strony nabyły prawo do użytkowania wieczystego gruntu. W decyzji tej podniesiono, że może ona ulec zmianie co do ponadnormatywnej części działki po opracowaniu prawomocnego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w wyniku przeprowadzenia podziału geodezyjnego tej działki, a w takim przypadku umowa użytkowania wieczystego działki zostanie rozwiązana w zakresie wynikającym z dokonanej zmiany decyzji. Strony nie wniosły od niej odwołania. Następnie umową sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...].12.1967 r.. Rep. [...] Skarb Państwa ustanowił na rzecz W.C., M. O., J. i A. małż. P. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości hip. [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębniono 3 lokale, w równych udziałach po 1/3. Pismem z dnia [...].04.1970 r. skierowanym do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej [...] W. C. i M. O. wystąpiły o rewizję i obniżenie opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu naszej działki wobec zmiany jej granic i zatwierdzenia nowej powierzchni działki na 1.680 m2. Na skutek ww. wniosku z dnia [...].04.1970 r. Prezydium Rady Narodowej [...] trzema decyzjami tej samej treści wydanymi w dniu [...].07.1970 r. i skierowanymi do właścicieli wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...], tj.: W. C., M. O. oraz A. i J. małż. P. zmieniło wcześniej wydane decyzje ustanawiające użytkowanie wieczyste gruntu nieruchomości hip. [...] w ten sposób, że zamiast powierzchni działki [...] m2 wpisano powierzchnię [...] m2. Jednocześnie odmówiono przyznania prawa użytkowania wieczystego wskazanych na mapie części nieruchomości o pow. [...] m2 i [...] m2. Zdaniem organu niezasadny jest zarzut skarżących, iż przedmiotowa decyzja odmawiała prawa użytkowania wieczystego, a tym samym nie została spełniona przesłanka określona w art. 136 k.p.a., tj. uzyskanie przez stronę uprawnienia skonkretyzowanego oznaczoną normą prawa materialnego. Niniejszą decyzją strony uzyskały prawo użytkowania wieczystego, jednakże do mniejszej części gruntu niż w decyzji pierwotnej z dnia [...].09.1967 r. Organ wskazał, że w kwestionowanej decyzji zmieniającej wydanej na podstawie art. 136 k.p.a. dokonano zmiany powierzchni gruntu co do którego przyznano prawo użytkowania wieczystego nie odmówiono zaś przyznania żądanego prawa do całości nieruchomości. W konsekwencji w dniu [...].10.1970 r. w umowie zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A/b nr [...] W. C., M. O. oraz A. i J. małż. P. wyrazili zgodę na rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego z dnia [...].12.1967 r. Rep. [...] oraz jednocześnie ustanowiono na ich rzecz użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] pochodzącego z hip. [...]. Akt ten został odczytany i dobrowolnie przez strony przyjęty i podpisany. Umową sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia 21.02.1978 r., Rep. [...] J. i A. małż. P. darowali lokal nr [...] w budynku przy ul. [...], hip. [...] wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku oraz udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu na którym budynek tej jest posadowiony swojej córce M. L., która nadal jest właścicielką lokalu nr [...] oraz współużytkownikiem ww. gruntu, a tym samym stroną niniejszego postępowania. Przechodząc do kolejnej przesłanki umożliwiającej organowi zmianę decyzji w trybie art. 136 k.p.a. organ wskazał, że organ nadzoru w zaskarżonej decyzji z dnia [...].02.2016 r. zasadnie uznał, że została ona spełniona, tj. wystąpiła zgoda stron na zmianę decyzji. Co prawda pod wnioskiem o obniżenie i rewizję opłaty za użytkowanie wieczyste wobec zmiany jej granic i zatwierdzenia nowej powierzchni działki na [...]m2 podpisała się wyłącznie W.C. i M.O., to skutki tego wniosku rozciągały się także na A. i J. małż. P. W.C., M.O. oraz A. i J. P. byli użytkownikami wieczystymi gruntu na którym był posadowiony budynek przy ul. [...], a zatem kwestia zmiany decyzji nie mogła być rozstrzygnięta z pominięciem którejkolwiek z osób. Organ podkreślił także, że umową z dnia 22.10.1970 r. rozwiązano umowę użytkowania wieczystego zawartą w dniu [...].12.1967 r. co do części nieruchomości o pow. [...] m2, na co stawające strony wyraziły zgodę. Równocześnie należy dodać, iż A. i J. P. nie złożyli odwołania od decyzji z dnia [...].07.1970 r. zmieniającej decyzję pierwotną z dnia [...].09.1967 r. Zdaniem organu podważanie obecnie prawidłowości takiej zmiany decyzji, z uwagi na możliwą inną wykładnię przepisu zarówno art. 136 k.p.a. (obecnie art. 155 k.p.a.), jak i przepisów tzw. dekretu warszawskiego nie może odnieść skutku, gdyż możliwość odmiennej interpretacji lub wykładni nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym niezasadne jest powoływanie przez skarżącą na poparcie swoich twierdzeń współczesnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego obecnego art. 155 k.p.a., którego brzmienie różni się od art. 136 k.p.a. obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Minister dodał, że zmianie decyzji, która potwierdzała istniejący już stan faktyczny, tj. przeznaczenie części nieruchomości na drogę oraz części do scalenia z działką sąsiednią nie sprzeciwiały się również przepisy szczególne. Minister odwołał się następnie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.i ukształtowanego na jego tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego i stwierdził, że w przedmiotowej decyzji z dnia [...].07.1970 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] nie naruszyło w sposób rażący przepisów prawa. Zdaniem Ministra organ nadzoru w sposób prawidłowy wyjaśnił stan prawny sprawy, a w następstwie powtórnej analizy zebranego materiału dowodowego nie stwierdzono, aby istniały nowe okoliczności stanowiące przesłankę do zmiany rozstrzygnięcia wydanego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. L. (skarżąca) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 136 k.p.a. w brzmieniu z 1970 r. i art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez uznanie, że adresat decyzji dekretowej wyraził zgodę na jej zmianę, więc decyzja zmieniająca nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności, podczas gdy w rzeczywistości adresat decyzji dekretowej nie wyraził zgody na jej zmianę, więc decyzja zmieniająca została wydana z rażącym naruszeniem prawa i zasadne było stwierdzenie jej nieważności, 2) naruszenie art 7 k.p.a., art 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak jakiegokolwiek rozważenia, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu, mimo że zarzut braku spełnienia tych przesłanek został przez strony podniesiony, 3) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art 158 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, że decyzja, w której odmówiono ustanowienia użytkowania wieczystego, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu, więc wydanie takiego rozstrzygnięcia było rażąco sprzeczne z art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż prowadzone postępowanie toczy się w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja orzekająca o zmianie decyzji o ustaleniu prawa użytkowania wieczystego została wydana z rażącym, kwalifikowanym naruszeniem prawa, enumeratywnie wyliczonym w art. 156 § 1 k.p.a. W tym trybie postępowania, w którym ocenia się, czy doszło do zaistnienia przesłanek nieważnościowych nie prowadzi się na nowo postępowania dowodowego, a jedynie dokonuje oceny, czy zastosowano normy prawa materialnego do stanu faktycznego odpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu, zapisanemu w tej normie. Postępowanie prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest zatem ponownym, merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, lecz weryfikacją decyzji, czy nie jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w tej konkretnej sprawie wady, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, przez proste ich zestawienie. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości. Zatem mając na względzie powyższe regulacje Sąd dokonał oceny decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] kwietnia 2021 r., który utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lutego 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...].07.1970 r. zmieniającej z urzędu na podstawie art. 136 § 1 kpa decyzję Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...].09.1967 r. ustanawiającą na rzecz J. i A. małż. P. użytkowanie wieczyste 1/3 niepodzielnej części gruntu położonego przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] dz. nr [...], w ten sposób, że w ust. 1 wymienionej decyzji zmieniono powierzchnię działki i zamiast [...] m2 wpisano powierzchnię [...] m2 oraz jednocześnie odmówiono prawa użytkowania wieczystego do części działki o powierzchni [...] m2 i o powierzchni [...] m2 oznaczonych na planie sytuacyjnym z dnia [...].01.1969 r., w części dotyczącej gruntu ozn. nr hip. [...] dz. nr [...] stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działek ewidencyjnych nr [...] cz. z obrębu [...] oraz nr [...] cz. z obrębu [...]. W dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji PRN kwestię dopuszczalności zmiany decyzji regulował art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30, poz. 168, tj.) . Zgodnie z jego treścią decyzja, na mocy której strony nabyły prawo, może być za ich zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który decyzję wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji. Jak zasadnie wskazał Minister konieczne było zatem ustalenie czy na podstawie decyzji strony nabyły prawo, tj. uzyskały uprawnienia, będące efektem skonkretyzowania oznaczonej normy prawa materialnego, czy strony wyraziły zgodę na zmianę decyzji, a także czy zmianie decyzji nie sprzeciwiały się przepisy szczególne. Przechodząc do oceny tych przesłanek zwrócić należy uwagę, że decyzją z dnia [...].09.1967 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] ustanowiło na rzecz A. i J. małż. P. użytkowanie wieczyste 1/3 niepodzielnej części działki o pow. [...] m2 położonej przy ul. [...] (w pozostałej części prawo to przysługiwało po 1/3 części W. C. i M. O.) i stwierdził, że strony nabyły prawo do użytkowania wieczystego gruntu. W decyzji tej jednocześnie zaznaczono, że może ona ulec zmianie co do ponadnormatywnej części działki po opracowaniu prawomocnego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w wyniku przeprowadzenia podziału geodezyjnego tej działki oraz wskazano, że w takim przypadku umowa użytkowania wieczystego działki zostanie rozwiązana w zakresie wynikającym z dokonanej zmiany decyzji. Decyzja ta nie została zaskarżona przez żadną ze stron, a jej postanowienia zostały potwierdzone w umowie zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...].12.1967 r.. Rep. [...] na mocy której Skarb Państwa ustanowił na rzecz W. C., M. O., J. i A. małż. P. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości hip. [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębniono 3 lokale, w równych udziałach po 1/3. W dniu [...].04.1970 r. W.C. i M.O., współużytkowniczki wieczyste przedmiotowej nieruchomości w udziale 2/3 skierowały do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej [...] wniosek o rewizję i obniżenie opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu przedmiotowej działki wskazując na zmianę jej granic i zatwierdzenia nowej powierzchni działki - [...] m2. Rozpoznając ten wniosek Prezydium Rady Narodowej [...] decyzjami z [...].04.1970 r. wydanymi odrębnie dla każdego ze współuczestników i skierowanymi do właścicieli wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...] tj.: W. C., M. O. oraz A. i J. małż. P. zmieniło decyzje ustanawiające użytkowanie wieczyste gruntu nieruchomości hip. [...] w ten sposób, że zamiast powierzchni działki [...] m2 wpisano powierzchnię [...] m2. Jednocześnie nie orzeczono w zakresie prawa użytkowania wieczystego co do wskazanych na mapie części nieruchomości o pow. [...] m2 i [...] m2. Tym samym organ prawidłowo uznał, że decyzja zmieniająca odmawiała wyłącznie prawa użytkowania wieczystego co do części nieruchomości o pow. [...] m2 i [...] m2, które były w części przeznaczone pod drogę a w części do scalenia z działką sąsiednią. Decyzja ta stanowiła realizację wniosku użytkowników wieczystych (których udział w nieruchomości wspólnej przekraczał 50 %), którzy domagali się rewizji i zmiany wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste w zakresie nieruchomości faktycznie przez nich użytkowanej, a ponadto stanowiła realizację postanowień decyzji zmienianej. W efekcie decyzją tą strony uzyskały prawo użytkowania wieczystego do części gruntu pozostającego rzeczywiście w ich użytkowaniu od której to części zobowiązane były uiszczać opłatę za użytkowanie wieczyste. Decyzja ta nie została zakwestionowana przez małż. [...] pomimo, że nie składali wniosku o zmianę. Postanowienia tej decyzji zostały natomiast potwierdzone w zawartej w dniu [...].10.1970 r. w formie aktu notarialnego umowie Rep. [...], w której W.C., M.O. oraz A. i J. małż. P. wyrazili zgodę na rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego z dnia [...].12.1967 r. Rep. [...] oraz ustanowienie na ich rzecz prawo użytkowania wieczystego gruntu o pow. [...] m2 pochodzącego z hip. [...]. Jak zasadnie wskazał Minister akt ten został odczytany i dobrowolnie przez strony przyjęty i podpisany. Tym samym małż. P. zatwierdzili dokonane zmiany. Następnie J. i A. małż. P. dokonali dalszego rozporządzenia ustanowionym na ich rzecz prawem w ten sposób, że umową sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia [...].02.1978 r., Rep. [...] darowali lokal nr [...] w budynku przy ul. [...], hip. [...] wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku oraz udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu o pow. [...] m2, na którym budynek jest posadowiony, swojej córce M. L. M. L. pozostaje właścicielką lokalu nr [...] oraz współużytkownikiem ww. gruntu. Mając powyższe na uwadze organ zasadnie uznał, że została spełniona przesłanka zgody stron na zmianę decyzji, z tym, że zgoda małż. P. została wyrażona poprzez podpisanie i zaakceptowanie umowy notarialnej o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Zasadne jest stanowisko organu, że podważanie obecnie prawidłowości dokonania zmiany decyzji, z uwagi na możliwą inną wykładnię przepisu zarówno art. 136 k.p.a. (obecnie art. 155 k.p.a.), jak i przepisów tzw. dekretu warszawskiego nie może odnieść skutku, gdyż możliwość odmiennej interpretacji lub wykładni nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Prawidłowe jest również stanowisko organów, że zmianie decyzji, która potwierdzała istniejący już stan faktyczny, tj. przeznaczenie części nieruchomości na drogę oraz części do scalenia z działką sąsiednią nie sprzeciwiały się również przepisy szczególne. Zwrócić przy tym należy uwagę, że strony nabyły własność części nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] z obr. [...] o pow. [...] m2,stanowiącą część gruntu przejętą przez Skarb Państwa o pow. [...] m2 w drodze zasiedzenia z dniem 27 maja 2005 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] I Wydział Cywilny z [...] czerwca 2011 r. Należy także podkreślić że omawiana decyzja była kontrolowana w trybie nadzorczym ponad 30 lat po jej wydaniu i doręczeniu. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej natomiast jako wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, mającej na celu stabilizację opartych na decyzji stosunków prawnych następuje tylko wtedy, gdy bezspornie ustalone zostało istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 Kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89, publ. ONSA 1989/1/49). Sąd podziela stanowisko organu, że zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, gdy decyzja ta korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołuje skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji. Nie służyłoby to realizacji zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady pewności prawa, wynikających z art. 2 Konstytucji (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku zobowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Brak było jednocześnie, wobec wielości stron postępowania (niniejsza sprawa pozostawała w związku z czterema innymi sprawami, które z uwagi na wspólne akta administracyjne i te same strony postępowania rozpoznano w tym samym terminie) i utrzymującej się wysokiej fali zachorowań wywołanych wirusem Sars-CoV-2, możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.