I SA/Wa 1394/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. . Wnioskiem z dnia 5 października 2016 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku strona podaje, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł, posiada dom o pow. [...] m2 oraz gospodarstwo rolne obejmujące [...] ha gruntów rolnych. Skarżąca podała, że posiada zobowiązania w postaci dwóch kredytów na łączna kwotę [...] zł. W związku z tym, że oświadczenia złożone przez skarżącą D. B. we wniosku o prawo pomocy okazały się niewystarczające do oceny aktualnego stanu majątkowego wnioskodawczyni, na mocy zarządzenia z 28 października 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, stosownie do art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., pod rygorem odmowy uwzględnienia wniosku w związku z niewykazaniem przesłanek do przyznania prawa pomocy. Skarżącą zobowiązano do przedstawienia, m.in., dokumentu poświadczającego wysokość dochodu z tytułu wynagrodzenia, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz lokat, odpisów zeznań podatkowych składanych przez skarżącą do właściwego urzędu skarbowego za ostatnie dwa lata, zaświadczenia z urzędu gminy o wysokości dochodów z gospodarstwa rolnego, umów kredytowych, oświadczenia w przedmiocie uzyskiwania dochodu z tytułu dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych bądź innej pomocy finansowej z ARiMR lub ARR, szczegółowego wykazu wydatków ponoszonych miesięcznie na utrzymanie konieczne wraz z dokumentami potwierdzającymi ich opłacenie, oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na skarżącą pojazdach mechanicznych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r. (data wpływu do Sądu, k.17), skarżąca wskazała, że "wnosi o odstąpienie od zwolnienia jej z kosztów sądowych z uwagi na fakt, iż w tak krótkim czasie nie jest w stanie przedłożyć wszystkich wymaganych dokumentów" Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i materiałów źródłowych niezbędnych w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy skarżąca wskazała, że "wnosi o odstąpienie od zwolnienia jej z kosztów sądowych z uwagi na fakt, iż w tak krótkim czasie nie jest w stanie przedłożyć wszystkich wymaganych dokumentów". Złożenie przez skarżącą oświadczenia z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odstąpienia przez wnioskodawczynię od złożonego przez nią żądania zwolnienia jej z kosztów sądowych wskazuje, że na gruncie niniejszego postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy zaistniała opisana w art. 249a p.p.s.a. sytuacja cofnięcia wniosku o prawo pomocy, stanowiąca przesłankę umorzenia tego postępowania. Skoro bowiem prawo pomocy przyznawane jest wyłącznie na wniosek (art. 243 § 1 p.p.s.a.), to złożenie wniosku w tym przedmiocie jest jedynym formalnoprawnym warunkiem przyznania prawa pomocy. Skutkiem cofnięcia wniosku jest więc brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania żądania dotyczącego przyznania prawa pomocy. Obecnie obwiązujące przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierają wyłącznie normę rozstrzygającą o skutkach odwołania oświadczenia procesowego w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazując, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno przybrać formę procesową postanowienia o umorzeniu postępowania. Zważywszy zaś, że ustawa nie określa warunków, od których zależy dopuszczalność cofnięcia wniosku, przyjąć należy, że skuteczność uznania cofnięcia wniosku o prawo pomocy nie wymaga badania przyczyn, z jakich do cofnięcia wniosku doszło. Uzupełniająco należało jednak stwierdzić, że wskazane przez stronę w piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r. przyczyny cofnięcia wniosku, tj. niemożność przedłożenia wszystkich wymaganych przez organ sądowy dokumentów, w ocenie referendarza sądowego nie świadczą o zasadności kwalifikacji tego pisma jako wniosku o przedłużenie terminu do przedstawienia dokumentów, lecz każą przyjąć, iż intencją strony występującej z ww. pismem było cofnięcie wniosku o prawo pomocy. Na powyższe wskazuje ogólnikowość uzasadnienia tego pisma, w ramach którego strona nie wskazuje, w jakim zakresie i z jakich konkretnie przyczyn zastosowanie się przez nią do zarządzenia z dnia 28 października 2016 r. w wyznaczonym terminie było niemożliwe, połączone nie z wnioskiem o umożliwienie skarżącej wykonania nałożonego na nią obowiązku w terminie późniejszym, lecz z wyraźnym wskazaniem, iż skarżąca "wnosi o odstąpienie zwolnienia jej z kosztów sądowych". Użyte przez stronę sformułowanie, w ocenie referendarza sądowego, jednoznacznie wskazuje, iż zamiarem skarżącej było zakomunikowanie organowi sądowemu, iż wniosek o prawo pomocy został przez nią wycofany. Z powołanych względów, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.