I SA/Wa 1397/12

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać M. Z. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie z urzędu adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. W związku ze złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą M. Z. nadesłał do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 324 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie ujawnił żadnego majątku. Uzasadniając swój wniosek M. Z. wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną, niewidomą, choruje na cukrzycę, ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności na dowód czego przedłożył kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (k- 4). Nadmienić należy, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskodawca od dłuższego czasu jest objęty pomocą właściwego ośrodka pomocy społecznej. Rozpatrując wniosek zauważyć należy, że stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu w sprawie z zakresu pomocy społecznej. Skoro więc przedmiotem skargi jest decyzja wydana w takiej właśnie sprawie, M. Z. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, a zgłoszony w tym zakresie wniosek nie podlegał rozpoznaniu. Prawo pomocy zgodnie z art. 243 § 1 powołanej ustawy może być przyznane osobie fizycznej na jej wniosek. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, lub częściowym – wówczas obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy). Uwzględniając przedstawione przez skarżącego we wniosku okoliczności uznać należało, że M. Z. wykazał, iż spełnia przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Nie ulega wątpliwości, że mając do dyspozycji miesięczny dochód w wysokości około 350 zł, który musi wystarczyć na pokrycie wydatków związanych z codziennym utrzymaniem strona nie jest w stanie samodzielnie opłacić kosztów ustanowienia adwokata bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.