I SA/Wa 1398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przekazania skarg zgodnie z właściwością postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...], przekazujące zgodnie z właściwością do Rady Miasta W. skargi T. G. na Dyrekcję Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu adw. A. D. potwierdził, że przedmiotem skargi T. G. jest pismo SKO z dnia [...] lipca 2015 r. W ocenie pełnomocnika skarżącej, SKO przy przekazaniu skarg T. G. dopuściło się naruszenia prawa w szczególności art. 8 i art. 9 Kpa. W zaskarżonym piśmie nie określiło bowiem jego charakteru, tj. nie wskazało, czy jest to zarządzenie, postanowienie, czy inne pismo w sprawie. Organ w tego typu sprawach powinien chociażby wyjaśnić stronie przyczynę swojego rozstrzygnięcia, a także pouczyć ją w sprawie dalszego procedowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga T. G. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nie mieści się bowiem we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Zaskarżone pismo – zdaniem Sądu – nie stanowi aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, nie jest też decyzją administracyjną, czy też postanowieniem. Pismo to, wydane na podstawie art. 231 Kpa stanowiącego, że jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zauważyć trzeba, że powołany przepis art. 231 Kpa usytuowany jest w Dziale VIII Kpa (skargi i wnioski). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest zaś stanowisko, że w sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawach dotyczących przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII Kpa nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 Ppsa. Przekazanie skargi organowi w trybie art. 231 Kpa jest zwykłą czynnością techniczną (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 36/11, LEX nr 999680), która wbrew opinii pełnomocnika skarżącej, nie wymaga od organu przekazującego uzasadnienia swojego stanowiska, czy też pouczania strony o dalszej procedurze związanej z postępowaniem skargowym. Tym samym istniejący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Oznacza to, że skarga złożona przez T. G. nie jest objęta zakresem działania sądu administracyjnego, a tym samym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 powołanej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).