I SA/Wa 1401/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. L., K. P., J. P., R. M., K. P., A. P., E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosku T. L., K. P., R. P., K. P., A. P. i E. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], którą ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr ew. [...] w obrębie [...], położonego w [...] przy ul. [...] [...] na rzecz A. Z. – utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zabudowana nieruchomość położona w [...]przy ul. [...], nr hip. [...], stanowiła współwłasność K. B., K. P. i E. G. w częściach równych. Wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez byłych właścicieli w terminie. Na podstawie wniosku z dnia [...] grudnia 1947 r. dla dawnej nieruchomości nr hip. [...], urządzono dwie księgi wieczyste: KW nr [...] o pow. [...]m² (obecnie [...]) i KW o pow. [...] o pow. [...] m² (obecnie [...]). Aktem notarialnym z dnia [...] października 1951 r., rep. nr [...], C. K. nabył od K. B., współwłaściciela 5/15 części nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Rep. [...] z jego udziału wprawach do gruntu oraz własności budynku, tj. 1/15 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW [...] oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1951 r. Rep. Nr [...], C. K. nabył od K. P., współwłaścicielki 5/15 części nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw. Rep. [...] - 1/5 z jej udziału w prawach do gruntu oraz własności budynku, tj. 1/15 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW [...] oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1951 r. Rep. Nr [...], C. K. nabył od E. G., współwłaścicielki w 5/15 części nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Rep. [...] - 1/5 z jej udziału w prawach do gruntu oraz własności budynku, tj. 1/15 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW 752 oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1951 r. Rep. Nr [...], C. K. nabył od K. B., współwłaściciela 2/15 części nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw. Rep. [...] - 1/15 z jego udziału w prawach do gruntu oraz własności budynku, tj. 1/15 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej KW [...] oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Aktem notarialnym z dnia [...] września 1952 r. Rep. Nr [...], C. K. nabył od K. B., współwłaściciela 1/15 części nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw. Rep. [...] - 1/15 z jego udziału w prawach do gruntu oraz własności budynku, tj. 1/5 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej Kw [...] oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 1953 r. Rep. Nr [...] C. K. nabył od K. P. i E. G., współwłaścicielkach w 4/15 części każda nieruchomości przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw. Rep. [...] - po 1/5 części ich pierwotnej współwłasności tj. po 1/15 każda z nich tj. łącznie 2/15 udziału w prawach do gruntu uregulowanego w księdze wieczystej Kw [...] oraz własności budynku usytuowanego na przedmiotowym gruncie. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1954 r., nr [...], odmówiono K. B. i innym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] nr [...], oznaczonej Nr hip. [...] i jednocześnie stwierdzono, że wszystkie budynki znajdujące się na gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...], Minister Gospodarki Komunalnej utrzymał ww. orzeczenie w mocy. Aktem notarialnym z dnia [...] września 1955 r., Rep. Nr [...], S. Z. (działający w imieniu żony A. Z.) kupił (do jej majątku osobistego) od K. B., K. P. i E. G. budynek mieszkalny znajdujący się na gruncie położonym w [...] przy ul. [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...] wraz z ze wszystkimi prawami i roszczeniami o przyznanie własności czasowej do wspomnianego gruntu. Aktem notarialnym z dnia [...] października 1955 r. Rep. Nr [...], A. Z. potwierdziła akt notarialny z dnia [...] września 1955 r. stwierdzając, że przedmiot nabycia stanowi jej majątek osobisty. Pismem z dnia [...] stycznia 1957 r. K. B., K. P. oraz E. G. zakwestionowali prawidłowość orzeczenia z dnia [...] października 1954 r. w zakresie "nieruchomości położonej przy ul. [...], front hip. [...], a obecnie KW [...]". Decyzją z dnia [...] sierpnia 1957 r., nr [...], Ministerstwo Gospodarki Komunalnej, działając na podstawie art. 100 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] marca 1928 r., uchyliło swoją decyzję z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...], zatwierdzającą orzeczenie z dnia [...] października 1954 r., nr [...], i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Również Prezydium Rady Narodowej w dniu [...] grudnia 1957 r. uchyliło swoje orzeczenie z dnia [...] października 1954 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] nr hip. [...]. Spadek po zmarłym [...] marca 1966 r. C. K. nabyła M. K. w całości, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] listopada 1979 r. sygn. akt [...]. Natomiast spadek po M. K. zmarłej [...] maja 1987 r. nabyli: H. D., M. D. oraz M. D., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] lipca 1998 r. sygn. akt [...]. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967 r., nr [...], odmówiono dawnym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], Nr hip. [...] KW [...] (o pow. [...] m2) i KW [...] (o pow. [...] m2). Minister Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] stycznia 1968 r., nr [...]utrzymał je w mocy. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1991 r., sygn. akt [...], spadek po K. P. nabyli: T. L., K. P., W. P. i J. P. Spadek po W. P. nabyli: R. P., K. P. oraz A. P., co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] maja 2006 r. sygn. akt [...]. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] spadek po E. G. nabyła E. G. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Minister Infrastruktury stwierdził, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej [...]z dnia [...] października 1967 r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1968 r. w części dotyczącej nieruchomości wchodzącej obecnie w skład działki ew. nr [...]z obrębu [...], wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2011 r., Rep. [...] nr [...], M. T. działająca w imieniu i na rzecz H. D., M. D. oraz M. Z. (d. D.) sprzedała na rzecz M.T. i Z. N. całe należące do H.D., M. D. oraz M. Z. udziały w prawach i roszczeniach do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. W skład przedmiotowej nieruchomości ozn. nr hip. [...] wchodzą obecnie działki ewidencyjne nr: [...]- część, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], których grunt znajduje się we współużytkowaniu wieczystym (powstałym w oparciu o decyzje administracyjne) właścicieli lokali znajdujących się w budynkach posadowionych na przedmiotowych działkach. Jedynie prawo użytkowania wieczystego gruntu działki ew. nr [...]z obrębu [...], wchodzącej w skład dawnej nieruchomości hipotecznej nr hip. [...] ustanowione zostało na rzecz Spółki "[...]" Sp. z o.o. na podstawie umowy ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 1999 r. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]), Prezydent [...], po rozpoznaniu wniosku K. B., ustanowił prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu o pow. [...] m², oznaczonego jako działka nr ew. [...], w obrębie [...], położonego w [...] przy ul. [...] [...] na rzecz: M. T., Z. N., T. L., K. P., J. P., R. P., K. P., A. P. i E. G.. Jednocześnie poinformowano, że rozpoznanie wniosku do pozostałej części nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...], nastąpi odrębną decyzją. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], (zmienioną za zgodą stron decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]), Prezydent [...]po rozpoznaniu wniosku K.B., ustanowił prawo użytkowania wieczystego [...] części gruntu o pow. [...] m² , oznaczonego jako działka ew. nr [...], w obrębie [...], położonego w [...]. przy ul. [...]. [...] (dawniej B. [...]) na rzecz A. Z. Równocześnie odmówiono ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu, oddanego w użytkowanie wieczyste właścicielom lokali mieszkalnych nr [...] oraz [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz B. [...] Pierwotnie budynek posadowiony na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ew. [...] w obrębie [...]oznaczony był numerem policyjnym "B. [...]", jednakże w dniu [...] sierpnia 2012 r. dokonano zmiany na "B. [...]". Ponadto w skład księgi wieczystej [...] wchodzą działki ew. nr [...] oraz [...] i obie pierwotnie nosiły oznaczenie "B. [...]". Na skutek zmiany w oznaczeniu, działka ew. [...] pozostała przy nazwie "B.[...]". Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. T. L., K. P., J. P., R. P., K. P., A. P. i E. G. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], którą ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr ew. [...] w obrębie [...], położonego w [...] przy ul. [...] na rzecz A. Z. z uwagi na wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zdaniem wnioskodawców, umowa zawarta w dniu [...] września 1955 r. pomiędzy A. Z., a K. B., K. P. i E. G. była bezskuteczna, albowiem sprzedającym nie przysługiwało wówczas ani prawo własności budynku, ani też prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Budynek stanowił już wówczas własność Skarbu Państwa (orzeczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1954 r., nr [...], utrzymane w mocy decyzją Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...]). Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2014 r, działająca w imieniu i na rzecz A. Z. M. T., sprzedała M. T. oraz Z.i C. małżonkom N. w udziałach wynoszących po 1/2 części wszystkie przysługujące A. Z. prawa i roszczenia do nieruchomości (objętej dawną księgą wieczystą Kw [...] - dz. nr ew. [...],[...] i [...]) wynikające z art. 7 ust. 1 do 4 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 156 § 1 k.p.a. i wskazało, że nie dopatrzyło się, aby ww. decyzja była dotknięta którąś z wad wskazanych w ww. przepisie. W ocenie Kolegium, wbrew przeświadczeniu wnioskodawców, organy administracji państwowej nie mają uprawnień do wzruszenia aktów notarialnych, czy kwestionowania ich prawidłowości. Zawarcie więc umowy sprzedaży nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] KW [...], w formie aktu notarialnego w dniu [...] września 1955 r. pomiędzy A. Z., a K. B., K. P. i E. G. (który zdaniem wnioskodawców jest bezskuteczny) - wyklucza możliwość wyeliminowania przez organ administracji z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji Prezydenta [...], która (zdaniem wnioskodawców) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Kwestie związane z unieważnieniem aktu notarialnego, jak i związane z ewentualnymi wadami oświadczeń woli należą do drogi cywilnoprawnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku T. L., K. P., R. P. K. P., A. P. i E. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji odnoszącą się do zasadności zawartego w tej decyzji rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców, Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nabywcy (od byłych właścicieli czy też ich następców prawych) praw i roszczeń o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy uznawani są za strony postępowań nadzorczych w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń wydanych na podstawie ww. przepisu (a zatem nawet wówczas, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczne orzeczenie odmawiające przyznania tego prawa), a w konsekwencji jako strony postępowań o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (po ponownym rozpatrzeniu wniosku dekretowego), tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, nawet jeśli budzi wątpliwości skuteczność przeniesienia prawa własności przedmiotowego budynku w drodze umowy z dnia [...] września 1955 r., a w kontekście zasady nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet także skuteczność przeniesienia praw i roszczeń z ww. dekretu, w tym roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), gdy orzeczenie odmawiające jego przyznania jest ostateczne, to z uwagi na wspomnianą praktykę orzeczniczą brak jest podstaw, zdaniem Kolegium, do zakwestionowania przymiotu strony nabywcy tych roszczeń A. Z. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Tym samym, w ocenie organu, brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a co za tym idzie brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.wniosła T. L., K. P., R.P., K. P., A. P. i E. G., reprezentowani przez radcę prawnego, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 28 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że A. Z. była stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., , podczas gdy - umowa z dnia [...] września 1955 r., rep. nr [...], obejmująca sprzedaż na rzecz A. Z. budynku oraz przelew praw i roszczeń o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości przy ul. [...], a w przypadku odmowy i przejścia budynku na własność Państwa - prawa do przewidzianego w tym dekrecie odszkodowania nie wywołała skutków prawnych w postaci przejścia na A. Z. praw i roszczeń, gdyż ani prawo własności budynku, ani prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości nie przysługiwały sprzedającym w dacie zawarcia umowy; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania wskazanej przez stronę przesłanki nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. z naruszeniem art. 1, art. 5, art. 7 i art. 8 dekretu warszawskiego oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie błędnej daty umowy sprzedaży zawartej między byłymi właścicielami nieruchomości, a A. Z.; 3. art. 1, art. 5, art. 7 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. poprzez ich niezastosowanie w sprawie tj. niedokonanie oceny skutków prawnych umowy z dnia [...] września 1955 r., rep. nr [...]w świetle powołanych przepisów oraz niedokonanie oceny decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2013 r. pod kątem zgodności z ww. przepisami; 4. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy, zaniechanie wnikliwej analizy przepisów prawa, które powinny mieć w sprawie zastosowanie, i w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy; 5. art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji oraz lakoniczne, szczątkowe uzasadnienie decyzji niespełniające wymogów z art. 107 § 3 k.p.a.; 6. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzj wydanej z naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z treści złożonego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jednoznacznie wynika, że skarżący nie zakwestionowali w żadnej części ważności umowy sprzedaży z dnia [...] września 1955 r. i nie powołali się na żadne wady oświadczenia woli stron. Zakwestionowali jedynie wywołanie przez tę umowę, w świetle przepisów dekretu warszawskiego, skutku prawnego w postaci przejścia na A. Z. prawa własności budynku położonego na gruncie nieruchomości przy ul. [...] oraz praw i roszczeń o przyznanie prawa własności czasowej do tego gruntu, ewentualnie o odszkodowanie. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wnioskodawcy jasno wywodzą, że umowa z dnia [...] września 1955 r., rep. nr [...], obejmująca sprzedaż na rzecz A. Z. budynku oraz przelew praw i roszczeń o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości przy ul. [...], a w przypadku odmowy i przejścia budynku na własność Państwa - prawa do przewidzianego w tym dekrecie odszkodowania, nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych, gdyż ani prawo własności budynku, ani prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości nie przysługiwały sprzedającym w dacie zawarcia umowy. Stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z dokumentów jest oczywisty i potwierdza, że w dacie zawarcia umowy z 1955 roku przedmiot umowy sprzedaży nie stanowił własności sprzedających, w związku z czym nie mogli oni skutecznie dokonać przeniesienia własności budynku wraz z prawami i roszczeniami na kupującą. W związku z powyższym, w ocenie skarżących to nie kwestia "prawidłowości aktu notarialnego", lecz kwestia skutków prawnych wydania ostatecznej, odmownej decyzji dekretowej, i w tym kontekście kwestia skuteczności zbycia praw i roszczeń do nieruchomości objętej tą decyzją, podlegać miała ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie. Z tego względu całkowicie niezrozumiałe są twierdzenia Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. i zaakceptowane przy wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. o braku uprawnień organów administracyjnych do "wzruszenia aktów notarialnych ". Skarżący nigdy nie powoływali się na przesłanki do wzruszenia aktu notarialnego - umowy sprzedaży z 1955 r. Jedyną podnoszoną przez stronę kwestią jest, czy zawarta umowa wywołała skutek prawny w postaci przeniesienia prawa własności budynku oraz zbycia praw i roszczeń o ustanowienie prawa własności czasowej w sytuacji, w której cała nieruchomość w dacie zawarcia umowy z 1955 roku stanowiła, w świetle przepisów dekretu warszawskiego, własność Skarbu Państwa. Ponadto, skarżący wskazali, że Kolegium w zaskarżonej decyzji powołuje się wprost na orzecznictwo dające nabywcom praw i roszczeń dekretowych legitymację strony postępowania o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, a jednocześnie uważa, że dokonanie oceny skuteczności nabycia przez A. Z. w drodze umowy z dnia [...] września 1955 r. praw i roszczeń dekretowych jest zbędne, właśnie z uwagi na to orzecznictwo. Jest to twierdzenie wewnętrznie sprzeczne, całkowicie oderwane od zasad logicznego rozumowania. Skoro strona wskazywała we wniosku o stwierdzenie nieważności, że Prezydent [...]wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nie uwzględnił skutków jakie dla nieruchomości przy ul. [...] wywołało wydanie w 1954 r. odmownej decyzji dekretowej i w konsekwencji błędnie uznał, że A. Z. jest następczynią prawną byłych właścicieli na podstawie zawartej z nimi umowy sprzedaży, to podstawowym zarzutem stawianym decyzji jest jej wydanie na rzecz osoby, która nie jest nabywcą praw i roszczeń dekretowych. Zatem, powoływanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na orzecznictwo dotyczące nabywców praw i roszczeń dekretowych jest, w ocenie skarżących, całkowicie chybione. Zdaniem skarżących, A. Z. nie nabyła tytułu własności do nieruchomości budynkowej wraz z prawami i roszczeniami z uwagi na fakt, że sprzedający nie byli jej właścicielami, to nie może być stroną postępowania dekretowego z braku legitymacji nabywcy. A. Z. niczego skutecznie w 1955 roku nie nabyła. Nie wystąpił skutek rzeczowy w postaci przeniesienia prawa własności budynku wraz z prawami i roszczeniami, gdyż w dacie zawarcia umowy zbywający nie byli już właścicielami przedmiotu sprzedaży. Jednocześnie skarżący wskazali, że organ nie tylko nie zbadał istoty sprawy pod kątem wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 kpa (skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie), ale również całkowicie pominął drugą powołaną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podstawę - art. 156 § pkt 2 kpa, tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu [...] marca 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe uczestników postępowania, w którym wniesiono o oddalenie skargi przedstawiając argumentację na poparcie tego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, gdyż podniesione w niej zarzuty nie podważyły legalności kwestionowanego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2013 r., którą ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...]części gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr ew. [...] w obrębie [...], położonego w [...] przy ul. [...] na rzecz A. Z. Kontrola Sądu w przedmiotowej sprawie dotyczy zatem decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 kpa. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 kpa i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Innymi słowy mówiąc, wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego w trybie art. 156 § 1 kpa wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta w sposób oczywisty naruszała w chwili jej wydania przepis prawa. Kwestionowana decyzja Prezydenta [...]o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz A. Z. została wydana, jak wynika z jej treści, na podstawie art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zatem, należy ją ocenić w aspekcie zgodności z przepisami powołanego dekretu, w wersji obowiązującej w dacie jej wydania, oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. W myśl art. 7 ust. 1 ww. dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Powyższe oznacza, iż rozstrzygnięcie o przyznaniu prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) może być wydane wyłącznie na rzecz uprawnionego podmiotu wymienionego w art. 7 dekretu. Jak wynika z treści skargi, skarżący kwestionują uznanie przez organ A. Z. za stronę postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2013 r. o ustanowieniu na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego. W ich ocenie, w dacie zawarcia umowy sprzedaży z [...] września 1955 r. jej przedmiot - tj. prawo własności budynku przy ul. [...] oraz prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu - nie stanowił własności sprzedających. Wskazują, że wobec negatywnego ostatecznego rozpatrzenia wniosku dekretowego orzeczeniem z [...] października 1954 r. budynek posadowiony na gruncie przy ul. [...] stanowił w dacie zawarcia ww. umowy sprzedaży własność Skarbu Państwa a prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej wygasły. W konsekwencji, w ocenie skarżących, sprzedający nie mogli skutecznie przenieść powyższych praw na A. Z., a ona nie mogła skutecznie ich nabyć. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko skarżących jest wynikiem błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów archiwalnych nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż w dacie zawarcia umowy sprzedaży tj. w dacie [...] września 1955 r. prawo własności budynku przy ul. [...] oraz prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przysługiwały sprzedającym. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, ostateczne orzeczenie administracyjne z [...] października 1954 r. nie dotyczyło przedmiotu ww. umowy sprzedaży tj. nieruchomości położonej przy ul. [...] opisanej w księdze wieczystej Kw Nr [...] stanowiącej dalszy ciąg nr hip. [...]. Do takiego wniosku prowadzi przede wszystkim sama treść aktu notarialnego z dnia [...] września 1955 r. Jak wskazano w § 1 ww. aktu, grunt (położony w [...] przy ul. [...]) na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeszedł na własność Gminy [...] , a prawa której to Gminy przeszły następnie na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. nr 14, poz. 130). Dotychczasowym właścicielom gruntu i ich prawnym następcom służą prawa i roszczenia, wypływające z art. 7 wymienionego dekretu. Zaś budynek, stosownie do art. XXXIX § 3 przepisów wprowadzających prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych, stanowi odrębną nieruchomość i podlega uregulowaniu w oddzielnej księdze wieczystej, stosownie do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 maja 1948 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych dla budynków na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 27 poz. 187). Ponadto, w powołanym § 1 ww. aktu poprzednicy prawni skarżących, to jest K. B., K.P. i E. G. oświadczyli, że wniosek o przyznanie im prawa własności czasowej do gruntu przy B. [...] - należycie opłacony - złożony został we właściwym terminie, to jest w dniu [...] grudnia 1947 r., nr [...], do Zarządu Miejskiego [...] - Wydział Gospodarki Gruntami, co widać z załączonego do aktu notarialnego pisma Prezydium Rady Narodowej [...] - [...] Zarząd Budynków Mieszkalnych i Terenowych z dnia [...] września 1955 r. nr [...]i "że oni żadnej odpowiedzi w tej sprawie nie otrzymali". Wniosek, iż orzeczenie Prezydium Rady Narodowej [...]z dnia [...] września 1954 r. jak i utrzymująca je w mocy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r, nr [...]nie dotyczyły przedmiotu umowy sprzedaży z dnia [...] września 1955 r. potwierdza ponadto analiza treści obu tych rozstrzygnięć. Wynika z nich bowiem, iż dotyczyły odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu przy ul. "[...] nr [...]" oznacz. nr hip. [...]. Nie mogły zatem dotyczyć nieruchomości przy ul. [...] nr [...] opisanej w Kw Nr [...], która to księga stanowiła dalszy ciąg nr hip. [...]. Jak bowiem wynika z akt sprawy, już po złożeniu wniosku dekretowego tj. po dniu [...] grudnia 1947 r., ale na kilka lat przed wydaniem orzeczenia dekretowego z [...] września 1954 r., z dawnej nieruchomości hipotecznej oznaczonej numerem [...] zostały wyodrębnione dwie nieruchomości: jedna o powierzchni [...] m2, dla której urządzono i prowadzono Kw nr [...] ([...]. [...]) oraz druga o powierzchni [...] m2 Kw, dla której urządzono i prowadzono [...] (B. [...]). Okoliczność tę potwierdzają następujące dokumenty znajdujące się w aktach sprawy: zaświadczenie Sądu Grodzkiego w W. Oddział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] sierpnia 1948 r., zaświadczenie Sądu Grodzkiego w W. Oddział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] sierpnia 1948 r. oraz odpis z wpisów księgi działów [...] i [...] Kw [...] Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny z [...] lutego 1948 r. Wprawdzie w orzeczeniu dekretowym z dnia [...] września 1954 r. powołano jedynie oznaczenie nieruchomości sprzed powyższego wyodrębnienia tj. oznaczenie "hip [...]", co mogłoby wskazywać, iż dotyczy ono zarówno nieruchomości objętej wówczas Kw [...] jak i Kw[...], to jednak posłużono się w nim wyłącznie oznaczeniem "[...] nr [...]", a nie również "[...]. nr [...]". W ocenie Sądu, oznacza to, iż odmowne orzeczenie dekretowe z 1954 r. dotyczyło tylko części dawnej nieruchomości hipotecznej oznaczonej nr hip. [...] tj. tak jak wskazano w treści tego orzeczenia "[...]. nr [...]". Stanowisko, iż odmowne orzeczenie dekretowe z 1954 r. dotyczyło wyłącznie nieruchomości położonej przy ul. [...]. nr [...] potwierdza nie tylko użyte w tym orzeczeniu oznaczenie nieruchomości ale również treść innych dokumentów archiwalnych z lat 1948 – 1954 zapadłych w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem orzeczenia dekretowego z [...] października 1954 roku oraz utrzymującej je w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] grudnia 1954 r. W szczególności wskazać trzeba, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Prezydium Rady Narodowej [...], nr [...], z dnia [...] października 1954 r. stanowiące stanowisko organu pierwszej instancji wobec złożonego przez strony odwołania od ww. orzeczenia z dnia [...] września 1954 r. W piśmie tym organ pierwszej instancji wyraźnie wskazał, iż na gruncie, którego dotyczy postępowanie zakończone wydaniem orzeczenia dekretowego z 1954 r. znajdują się budynek [...]. Natomiast w § 1 aktu notarialnego z dnia 20 września 1955 r. wskazano, iż nieruchomość położona w [...] przy ul. B. nr [...] obejmuje: (i) grunt o obszarze [...]. W ocenie Sądu, treść powyższych dokumentów świadczy o tym, iż ww. orzeczenie dekretowe z [...] października 1954 r. jako dotyczące nieruchomości przy ul. [...], na której znajdował się "budynek frontowy murowany 3 piętrowy, oficyna lewa murowana 3 piętrową oraz budynek w głębi 1 piętrowy murowany" - nie mogło obejmować nieruchomości przy ul. [...], na której znajdował się "budynek mieszkalny murowany dwupiętrowy". Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy odmowne orzeczenie dekretowe. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano wyraźnie, iż powodem do zmiany decyzji organu pierwszej instancji nie może być okoliczność odbudowania budynku przez dotychczasowych właścicieli. Fakt odbudowy budynku na nieruchomości przy ul. [...] przez dotychczasowych właścicieli potwierdza również znajdujące się w aktach sprawy pismo Prezydium Rady Narodowej z [...] listopada 1954 r. a także pismo Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] sierpnia 1957 r. o uchyleniu decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r. utrzymującej w mocy odmowne orzeczenie dekretowe. Natomiast w § 1 aktu notarialnego z [...] września 1955 r. wskazano, iż na nieruchomości przy ul. [...] znajduje się budynek, którego dalszej odbudowy dokonała instytucja państwowa na podstawie dekretu o rozbiórce i naprawie budynków zniszczonych i uszkodzonych wskutek wojny. W ocenie Sądu, treść ww. dokumentów świadczy o tym, iż orzeczenie dekretowe z [...] października 1954 r. jako dotyczące nieruchomości przy ul. [...], na której znajdował się budynek odbudowany przez dotychczasowych właścicieli nie mogło obejmować nieruchomości przy ul. [...], na której znajdował się budynek odbudowany przez instytucję państwową. Podsumowując, z treści zachowanych dokumentów archiwalnych wynika, iż odmowne orzeczenie dekretowe z dnia [...] września 1954 r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] grudnia 1954 r. nie dotyczyły przedmiotu umowy sprzedaży z dnia [...] września 1955 r. Zatem – jak trafnie uznały organy obu instancji – ww. umowę sprzedaży należy uznać za ważną i skuteczną w świetle obowiązujących przepisów. Oznacza to, wbrew stanowisku skarżących, iż A. Z. skutecznie nabyła na podstawie ww. umowy prawo własności budynku przy ul. [...] oraz prawa i roszczenia o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. W konsekwencji, zasadnie została uznana za stronę postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją Prezydenta [...]z [...] czerwca 2013 r. Z tych powodów, niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 28 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Niezasadny okazał się ponadto zarzut niedokonania przez organ nadzoru oceny skutków prawnych umowy z [...] września 1955 r. Jak trafnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno organ administracji publicznej jak i sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny legalności aktu notarialnego, a dokładnie rzecz ujmując czynności prawnej nim objętej. Kwestionowanie tego rodzaju czynności odbywa się bowiem wyłącznie w drodze postępowania przed właściwym sądem cywilnym. Jak wynika z akt sprawy, i co jest bezsporne, takie postępowanie w odniesieniu do aktu notarialnego z dnia [...] września 1955 r. nie zostało jednak przeprowadzone. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, iż czynność prawna opisana w tym akcie nadal pozostaje w mocy, a to oznacza, że konsekwencje prawne z niej wynikające muszą być przez organy uwzględniane w postępowaniach wiążących się z jej przedmiotem. Z powyższego wynika, iż Kolegium miało obowiązek uwzględnić, przy ocenie skutków prawnych ww. umowy sprzedaży z [...] września 1955 r., okoliczność, iż umowa ta pozostaje w mocy - co też uczyniło uznając przedmiotową umowę za ważną i powodującą skutek rozporządzający w zakresie jej przedmiotu. Rację mają skarżący, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym przedmiocie jest lakoniczne, jednakże, w ocenie Sądu, powyższe uchybienie proceduralne nie wpływa na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, iż aby zarzut naruszenia przepisów postępowania był skuteczny, skarżący musi wykazać, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., II FSK 1296/12). W ocenie Sądu, takiego wpływu wskazanego uchybienia proceduralnego na wynik sprawy skarżący nie wykazali. Ponadto, nie zasługuje na aprobatę Sądu zarzut naruszenia art. 156 § 2 kpa tj. zarzut wydania decyzji z [...] czerwca 2013 r z rażącym naruszeniem art. 1, art. 5, art. 7 i art. 8 dekretu warszawskiego oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie w decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2013 r. daty zawarcia umowy sprzedaży. W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia ww. decyzji prowadzi do wniosku, iż popełniony przez Prezydenta [...] błąd w dacie umowy sprzedaży tj. wskazanie na umowę z [...] stycznia 1953 r. zamiast na umowę z [...]września 1955 r. należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską. Do takiego wniosku prowadzi to, iż w uzasadnieniu ww. decyzji w akapicie zatytułowanym "Następstwo prawne po dawnych właścicielach ustalono" prawidłowo wskazano na wszystkie pozostałe elementy identyfikujące przedmiotową umowę sprzedaży tj. na numer repertorium aktu notarialnego, którym sporządzono ww. umowę, na strony tej umowy: K. B., K. P. i E. G. oraz A. Z. oraz jej przedmiot tj. nieruchomość opisaną w Kw [...] ul. [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, za bezzasadne Sąd uznał twierdzenie skarżących, że w decyzji z [...] czerwca 2013 r. wskutek błędnego wskazania daty ww. umowy sprzedaży pominięto ocenę skutków podpisania umowy z [...] września1955 r. Ponadto, Sąd nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przez organy nadzoru wyczerpującej oceny materiału dowodowego, wnikliwej analizy przepisów prawa i w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji oraz lakoniczne, szczątkowe uzasadnienie decyzji. Tak jak już wskazano powyżej, nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skutkuje uwzględnieniem skargi. Jak się przyjmuje w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, aby zarzut naruszenia przepisów postępowania był skuteczny, skarżący muszą wykazać, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, takie okoliczności nie zostały zaś przez skarżących w uzasadnieniu powołanych zarzutów przedstawione. Skoro zatem przy ustanowieniu na rzecz A. Z. decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2013 r. prawa użytkowania wieczystego do udziału w gruncie nieruchomości [...] nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a z akt sprawy nie wynika, aby kontrolowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie obciążone było inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 kpa, to uznać należało, iż organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. To zaś, wobec niestwierdzenia istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania nadzorczego oznacza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.