I SA/Wa 1402/12

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. Wyrokiem z 4 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych. Wnioskiem z 29 października 2012 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym urzędowym formularzu PPF, uzupełnionym wyjaśnieniami zamieszczonymi we wniosku o prawo pomocy składanym w postępowaniu cywilnym, wnioskodawczyni podała, że nie posiada środków na ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz opłacenie kosztów sądowych. Do gospodarstwa domowego strona zaliczyła córkę i wnuczkę, jednakże z powodu stosunków jakie ją łączą z wymienionymi, skarżącą utrzymuje się samodzielnie ze świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł (dodatkowo zasiłek pielęgnacyjny – [...] zł). Skarżąca zadeklarowała wyższe od przeciętnych koszty utrzymania z uwagi na swój wiek (stan zdrowia) i konieczność zamieszkiwania poza posiadanym lokalem mieszkalnym. Opłacany czynsz, jak wynika z oświadczenia, wynosi [...] zł, koszty zużycia energii elektrycznej – [...] zł, gazu – [...] zł, zużycia wody – [...] zł, telefonu – [...] zł. Z powodu trwającego postępowania eksmisyjnego w stosunku do córki i wnuczki, skarżąca przebywa od maja 2011 r. w schronisku dla bezdomnych kobiet. Z tego tytułu ponosi dodatkowo koszt w wysokości [...] zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji należy uznać za uzasadniony. Skarżąca pomimo względnie wysokich dochodów pochodzących z otrzymywanego świadczenia jest w trudnej sytuacji materialnej z powodu konieczności ponoszenia wydatków znacznie przekraczających przeciętne koszty utrzymania jednoosobowego gospodarstwa domowego, które wynikają z przebywania poza miejscem stałego zamieszkania (opłacania podwójnych kosztów z tego tytułu), ale również wieku i stanu zdrowia. Mając na uwadze wysokość świadczenia emerytalnego, a także wydatki łączące się z utrzymaniem, jakie ciążą na skarżącej, należy przyjąć, że nie posiada ona tym samym środków na ustanowienie we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika, który mógłby sporządzić skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. Jednocześnie uwzględnić należało, że w sprawie objętej skargą skarżąca nie jest zobowiązana do ponoszenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Zwolnienie to nie upada po wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, wobec czego zaistniały brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych na mocy orzeczenia sądowego stanowił przyczynę pozostawienia bez rozpoznania jej wniosku we wskazanym zakresie. W tych warunkach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.