I SA/Wa 1409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o przekazaniu pisma do właściwego organu postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M.M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Pismem z dnia 23 lipca 2015 r. T.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomiło, że organem właściwym do rozpatrzenia skarg z 2 czerwca 2014 r. i 3 czerwca 2014 r. na działalność Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...], jest Rada W. oraz poinformowało, że z uwagi, iż z treści ww. skarg wynikało, że zostały już one złożone w organie właściwym, nie zostaną przekazane wskazanemu organowi. Pismem z dnia 2 marca 2016 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej adw. M.M. potwierdził, że przedmiotem skargi T.G. jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. Jednocześnie zarzucił organowi naruszenie art. 231 w zw. z art. 6, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) powoływana dalej: "k.p.a.", poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie wniesionych przez T.G. skarg z 2 czerwca 2014 r. i 3 czerwca 2014 r. na działanie Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] organowi właściwemu według art. 229 pkt 2 k.p.a., tj. Radzie W., które to uchybienie spowodowało brak dalszego biegu tych skarg i naruszenie prawa skarżącej do efektywnego złożenia skargi na działanie organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powołana dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga T.G. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nie mieści się bowiem we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Zaskarżone pismo nie stanowi aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie jest też decyzją administracyjną, czy też postanowieniem. Pismo to, wydane zostało na podstawie art. 231 k.p.a. stanowiącym, że jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Wskazać należy, że powołany przepis art. 231 k.p.a. usytuowany jest w Dziale VIII kodeksu (skargi i wnioski). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest zaś stanowisko, że w sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawach dotyczących przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII k.p.a. nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przekazanie skargi organowi w trybie art. 231 k.p.a. jest zwykłą czynnością techniczną (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 36/11). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarga T.G. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., objętych kontrolą sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461).