I SA/Wa 141/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Emilia Lewandowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]. w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Naczelnej Rady Lekarskiej z siedzibą w W. na rzecz skarżącej J. B. kwotę 132,94 (sto trzydzieści dwa 94/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelna Rada Lekarska uchwałą nr [...]. z dnia [...] grudnia 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania J. B. od uchwały nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w G. z dnia [...] września 2003 r. w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu, utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. W uzasadnieniu uchwały Naczelna Rada Lekarska podała, że w postępowaniu przed Okręgową Radą Lekarską w G. ustalono, iż zainteresowana jest niezdolna do wykonywania zawodu lekarza ze względu na stan zdrowia. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] listopada 2003 r. powołało komisję dla dokonania ponownej oceny niezdolności lek. J. B. do wykonywania zawodu lekarza. Na wyznaczony termin badania przez komisję zainteresowana nie zgłosiła się. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że jeżeli okręgowa rada lekarska uzna, że dalsze wykonywanie zawodu przez lekarza grozi niebezpieczeństwem dla osób przez niego leczonych, podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności do wykonywania zawodu. Jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarz, w stosunku do którego orzeczono zawieszenie, może wystąpić do okręgowej rady lekarskiej o jej uchylenie. Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia z dnia [...] grudnia 2003r. J. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że nie jest prawdą, jakoby zagrażała pacjentom, ponieważ jest na emeryturze i nie prowadzi prywatnej praktyki lekarskiej. Natomiast na posiedzenie komisji nie stawiła się, gdyż nie otrzymała zawiadomienia. W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W niniejszej sprawie, nie będąc związany granicami skargi, Sąd stwierdził, że przy podjęciu zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących postępowania w sprawach orzekania o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (aktualny tytuł ustawy: "o zawodach lekarza i lekarza dentysty") do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w art. 5-7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5, art. 14 i art. 52a, w tym dotyczących zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność, co oznacza, że strona ma prawo do tego, aby jej sprawa była rozpoznana w dwóch instancjach. Orzekanie w sprawach zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza jest dwuinstancyjne, co zresztą zostało wyrażone expressis verbis w art. 57 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza. Oznacza to, że w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z zasadą dewolutywności, organ obowiązany jest rozpoznać sprawę na nowo co do istoty. Jak wynika z treści art. 12 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza okręgowa rada lekarska może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza na podstawie orzeczenia komisji powołanej do orzekania w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Zasada ta odnosi się również do podejmowania uchwał przez Naczelną Radę Lekarską rozpoznającą sprawę na skutek wniesienia odwołania. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie trybu powoływania i organizacji komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza (Dz. U. Nr 47, poz. 479) komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej dokumentacji medycznej. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała Naczelnej Rady Lekarskiej została podjęta bez przeprowadzenia badania skarżącej J. B. przez powołaną w tym celu komisję. Na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2003 r. komisja stwierdziła, że zainteresowana nie stawiła się na badanie przysyłając pocztą ekspressową oświadczenie datowane [...] listopada 2003 r., że na badanie nie stawi się z powodu złego stanu zdrowia. W tej sytuacji komisja dokonała analizy akt sprawy, w szczególności protokołu z badania J. B. przez komisję powołaną przez Okręgową Radę Lekarską w G. w dniu [...] sierpnia 2003 r. i postanowiła podtrzymać to orzeczenie. Stwierdzić należy, że powyższy sposób wydania orzeczenia przez komisję uchybia przepisowi § 4 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] maja 1999 r. Zgodnie z powołanym przepisem komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania w zakładzie opieki zdrowotnej. O terminie i miejscu badania przewodniczący komisji powiadamia lekarza z zachowaniem warunku, o którym mowa w § 2 ust. 2. Warunek, o którym mowa, dotyczy terminu zawiadomienia, który powinien być tak wyznaczony, aby między doręczeniem lekarzowi zawiadomienia a dniem stawienia się przed komisją upłynęło co najmniej 14 dni. Zwrócić należy uwagę, że tak ustalony termin pozwala na realizację przez lekarza, przysługującego mu z mocy § 3 rozporządzenia, uprawnienia do ustanowienia swojego męża zaufania. W aktach rozpoznanej sprawy nie ma ani kopii zawiadomienia skarżącej J. B. o terminie badania przez komisję, ani też dowodu doręczenia zawiadomienia. Natomiast z treści listu skarżącej z dnia [...] listopada 2003 r. do Naczelnej Rady Lekarskiej wynika, że zawiadomienie o terminie badania w dniu [...] listopada 2003 r. otrzymała w dniu [...] listopada 2003 r. Oznacza to, że z jednej strony twierdzenie skarżącej, jakoby nie otrzymała zawiadomienia o terminie badania jest niezasadne, z drugiej jednak strony uznać trzeba, że zawiadomienie doręczone na dwa dni przed terminem badania było nieprawidłowe i nieskuteczne, a niestawienie się skarżącej przed komisją usprawiedliwione. Obligowało to przewodniczącego komisji do ustalenia ponownego terminu badania (§ 4 ust. 3). Wobec wykazanego wyżej naruszenia należało uznać, że postępowanie przed Naczelną Radą Lekarską zostało przeprowadzone niezgodnie z przepisami prawa, skutkiem czego podjęta w jego wyniku uchwała jest wadliwa. Niezależnie od tego należy zauważyć, że z treści zaskarżonej uchwały nie wynika, czy orzeczone wobec skarżącej zawieszenie prawa wykonywania zawodu dotyczy zawodu lekarza medycyny, czy lekarza dentysty, czy też odnosi się do obydwu tych zawodów. Zwrócić trzeba uwagę, że – jak wynika z uzasadnienia uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w Gdańsku – skarżąca posiada prawo wykonywania zawodu zarówno lekarza medycyny jak i lekarza stomatologa (obecnie lekarza dentysty). Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. wyraźnie rozróżnia oba te zawody odrębnie je definiując w art. 2 ust. 1 i ust. 2. Zaskarżona uchwała nie odpowiada zatem wymogom określonym w art. 104 § 2 kpa. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przysługujących stronie uprawnień nie może pozostawiać wątpliwości skutkujących koniecznością interpretacji jego treści. Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.