I SA/Wa 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Rady Powiatu P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie przez powiat części zabudowanej nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. M. S. wniósł w piśmie z 11 grudnia 2009 r. skargę na uchwałę Rady Powiatu P. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na zbycie przez Powiat P. części zabudowanej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obr. [...] o pow. [...] ha. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że nieruchomość objęta uchwałą zabudowana jest [...]. Pomieszczenie zajmowane przez skarżącego nie stanowi odrębnej nieruchomości, a tylko takie lokale mogą być przedmiotem sprzedaży. Są to pomieszczenia [...], które na czas pracy w [...] zostały udostępnione pracownikom bez zmiany ich przeznaczenia. Lokale położone w budynku [...] nie zmieniły swojego przeznaczenia na lokale mieszkalne. Nadto organ wskazał, że istotną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że przedmiotem sprzedaży objętej zaskarżoną uchwałą jest sprzedaż gruntu wraz z budynkiem, który nie jest budynkiem mieszkalnym, a nie sprzedaż lokali i znajdujący się w nim lokal nie jest prawnie wyodrębniony. W dniach 12 lutego 2010 r. i 23 marca 2010 r. wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania powyższej uchwały. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zawarcie ewentualnej umowy sprzedaży z kontrahentem wyłonionym w przetargu ogłoszonym z pogwałceniem zasad współżycia społecznego skutkować będzie, zgodnie z art. 58 k.c., nieważnością takiej umowy. Ogłoszenie przetargu nieograniczonego na sprzedaż nieruchomości zabudowanej wielolokalowym budynkiem, w którym występuje najem lokali mieszkalnych na czas nieoznaczony bez wyczerpania procedury określonej w art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowi rażące naruszenie prawa i prowadzi do stwierdzenia, że akt prawny podjęty przez Radę Powiatu powinien być uznany za wydany z naruszeniem prawa, w związku z czym nie może podlegać wykonaniu. Ponadto umowa najmu lokalu mieszkalnego zawarta ze skarżącym w 1997 r., tj. przed powstaniem Powiatu, podpisana została przez zastępcę [...]. Nadto skarżący podał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wynika z zagrożenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z ewentualnym wyłonieniem oferenta w rokowaniach i zawarciem z nim umowy sprzedaży nieruchomości podczas toczącego się postępowania sądowego o uchylenie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej uchwały, jeżeli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy, zaś o znacznej szkodzie można mówić wówczas, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Podnieść należy, że samo powołanie się przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonej uchwały rodzi pewne skutki prawne w postaci zawarcia ewentualnej umowy sprzedaży nieruchomości z kontrahentem wyłonionym w przetargu, nie daje podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej, wynikającej z treści przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy, ponieważ nie jest to tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podnoszona przez skarżącego okoliczność wyłonienia oferenta w rokowaniach i zawarcie z nim umowy sprzedaży nieruchomości, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku, bowiem nie określił, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może go narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały, bowiem powołana przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku okoliczność nie została dostatecznie uprawdopodobniona, jest zbyt ogólna i nie daje podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w powołanej wyżej podstawie prawnej. Należy mieć na uwadze również i to, że postanowienie w przedmiocie udzielenia bądź odmowy udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter incydentalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem sąd administracyjnym, rozpoznając niniejszy wniosek, nie odnosi się do merytorycznych zarzutów skargi, gdyż niweczyłoby to kontrolę legalności wydanego aktu przez sąd administracyjny z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zobowiązany był więc do przedstawienia we wniosku okoliczności świadczących o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy Z powyższych względów, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.