I SA/Wa 1410/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Monika Sawa (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta [...] reprezentowanego przez [...] – Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] października 2017 r. odmawiającej stwierdzenia nabycia przez gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] obręb [...], Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister/organ) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] października 2017 r., znak [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...], obręb [...]. Organ zwrócił uwagę, że z treści art. 73 ust 1 powołanej ustawy wynika, że jedną z koniecznych przesłanek jego zastosowania jest przesłanka braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Organ wskazał, że z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że właścicielem przedmiotowej działki nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. [...] sp. zo.o. natomiast obecnie (w wyniku przekształcenia) jest [...] S.A. z siedzibą w [...]. Organ zaznaczył, że kwestią istotną było ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną . Wskazując na przepis art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym drogą publiczną jest droga zaliczoną na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, organ podniósł, że z przepisu tego wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga zyskała taki status musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust 1 pkt 1-4 tej ustawy. Organ podniósł, że ulica [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz do dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 1988 r. Nr [...] , poz. [...]). Na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r., droga ta stała się drogą gminną. Organ podniósł, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ wojewódzki stwierdził, że działka nr [...] z obrębu [...], która powstała z podziału działki nr [...] – według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. – w całości wykazana była jako grunt orny. Także dokumenty graficzne wskazują, że na przedmiotowym gruncie brak jest infrastruktury drogowej , a ul. [...] faktycznie przebiega po sąsiedniej działce nr [...]. Organ zaznaczył, że analizując niniejszą sprawę pod kątem spełnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. , na zlecenie organu odwoławczego, została sporządzona w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez geodetę uprawnionego [...] opinia geodezyjna dotycząca ustalenia czy działka nr [...] była bądź nie była zajęta pod drogę publiczną gminną (u. [...]) . Z opinii tej wynika, że teren projektowanej działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod drogę publiczną gminną – ul [...]. Organ podał, że w akta sprawy wskazują, że w zgromadzonej dokumentacji znajdują się dokumenty o sprzecznej treści. Z mapy sytuacyjnej części nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ul [...] wg. stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w ODGiK [...] w dniu [...] maja 2011 r. pod nr. [...] wynika, że działka proj. Nr [...] o pow. [...] wydzielona z działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod ul [...]. Mapę wykonano na podstawie zasadniczej mapy miasta, operatów ewidencji gruntów (z lat 1997 – 2008), operatów archiwalnych (opracowań geodezyjnych przyjętych do zasobu) oraz w oparciu o Protokół ustalenia granicy pasa drogowego według faktycznego stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r. – ul [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu ustalenia granic pasa drogowego wg. faktycznego stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r. z dnia [...] grudnia 2003 r., gdzie granice pasa drogowego oznaczono niebieską linią wynika, że część działki nr [...] wzdłuż ogrodzenia (w części odpowiadającej działce proj. Nr [...]) znajdowała się w granicy prasa drogowego. Na protokole zamieszczono oświadczenie właściciela wskazujące, że granica pasa drogowego powinna przebiegać po granicy ewidencyjnej działki, ponieważ za ogrodzeniem jest teren użytkowany przez właściciela jako parking. Z kolei w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] wskazał, że na dzień przejęcia przez gminę tj. 1 stycznia 1999 r. projektowana działka nr [...] z obrębu [...] będąca częścią działki nr [...] leżała poza ówczesnym pasem drogowym ul [...]. Zaświadczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazuje, że wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. zgodnie z zapisami archiwalnego rejestru gruntów dla obrębu [...] stanowiącego cześć operatu ewidencyjnego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 1997 r., teren działki nr [...] stanowiły grunty orne. Kopia obrębowego szkicu do obliczeń stanowiącego część ww. operatu wskazuje, że ulica [...] miała wówczas nawierzchnie żużlową, której krawędzie na wysokości działki nr [...] zawierały się w granicy działki nr [...]. Prawdopodobnie w granicy działki [...] (obecnie [...]), przy krawędzi jezdni usytuowany był słup linii energetycznej, jednakże potwierdzenie powyższego wymagałoby szczegółowej analizy położenia tego słupa w odniesieniu do granicy działki opartej na archiwalnej dokumentacji zgromadzonej w ODGiK. Organ wskazał następnie, że mapa z inwentaryzacji powykonawczej kanalizacji telefonicznej z [...] listopada 1998 r. wskazuje, że proj. działka nr [...] znajduje się w granicy projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] z [...] maja 1997 r., które wówczas przebiegały po projektowanej linii ogrodzenia na działce nr [...] . Ulica [...] miała wówczas nawierzchnię żużlową. Prawdopodobnie w granicy działki [...] przy krawędzi jezdni usytuowane były słupy linii energetycznej i telekomunikacyjnej, jednak potwierdzenie powyższego wymagałoby szczegółowej analizy położenia tych słupów w odniesieniu do granicy działki, opartej na archiwalnej dokumentacji zgromadzonej w ODGiK. Zinwentaryzowany przewód telekomunikacyjny, usytuowany jest w północno - zachodnim narożniku proj. działki nr [...], w granicach projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] Przewód biegnie bezpośrednio do projektowanego budynku na działce nr [...]. Organ podał następnie, że mapa inwentaryzacji powykonawczej ogrodzenia i krawężników z [...] kwietnia 1999 r. wskazuje, że proj. działka nr [...] znajduje się w granicy projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] z dnia [...] maja 1997 r., które wówczas przebiegały po linii zinwentaryzowanego ogrodzenia na działce nr [...] . Ulica [...] miała wówczas nawierzchnię żużlową, której krawędzie przebiegały wzdłuż granicy działki nr [...] (proj. [...]). Prawdopodobnie w granicy działki [...] (obecnie proj. nr [...]) przy krawędzi jezdni usytuowane były słupy linii energetycznej i telekomunikacyjnej. W północno- zachodnim narożniku proj, działki nr [...] w granicach proj. linii rozgraniczających ulicy [...] znajdują się przewody telekomunikacyjny i wodociągowy , biegnące do budynku na działce nr [...] . W granicy proj. działki nr [...] znajduje się nowowybudowany wjazd na posesje, parking oraz chodnik. Organ wskazał ponadto, ze analiza znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia lotniczego z 1990 r. oraz zdjęć dostępnych w serwisie mapowym Urzędu [...] z lat 1990 – 1994 oraz roku 2000 wskazuje, że na przestrzeni badanego okresu czasu faktyczny przebieg ulicy [...] pokrywał się z przebiegiem jezdni żużlowej uwidocznionej na ww. mapach. Organ zaznaczył, że w ocenie geodety uprawnionego [...] teren projektowanej działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod ulice [...] . Analiza zgromadzonych w sprawie materiałów wskazuje, że w dniu 31 grudnia 1998 r. faktyczny przebieg ulicy [...] pokrywał się z przebiegiem jezdni żużlowej, której krawędzie zawierały się w granicy działki nr [...]. Wskazując na powyższe organ uznał, że przesłanka, "zajęcia" działki pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. zgodnie z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. nie została spełniona, a w konsekwencji decyzja Wojewody [...] była prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto [...] (dalej: skarżący) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , jak też naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: a. naruszenie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 , art. 84 § 1 kpa oraz w zw. z art. 4 ust 1 pkt 8-11 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. poprzez przyjęcie, że na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] nie była zajęta pod drogę publiczną; podczas gdy w szczególności z protokołu odbioru terenu ulicy [...] po wykonaniu budowy wodociągu spisanego dnia [...] grudnia 1998 r. wynika jednoznacznie, że grunt znajdujący się poza ogrodzeniem posesji w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdował się we władaniu zarządcy a z kopii inwentaryzacji powykonawczych przewodu wodociągowego oraz kanalizacji telefonicznej, wykonanych na odbitkach z mapy zasadniczej w listopadzie 1998 r. i marcu 1999 r. wykazane jest wprost usytuowanie ww. mediów w pasie drogowym ul [...] obejmującej m.in. działkę projektowaną nr [...] z obrębu [...]; b. naruszenie art. 7, art. 77,art. 80, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998, Nr 133 , poz. 872 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w oparciu o ustalone w sprawie okoliczności teren działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod ulicę [...], gdyż m.in. wykazany był jako teren orny; podczas gdy fakt zaewidencjonowania w Ewidencji Gruntów i Budynków użytku gruntowego, jako gruntu ornego na daną chwilę nie jest przesądzający dla faktycznego wykorzystywania, w tym jako część pasa drogowego, w skład którego wchodzą także tzw. pobocza porastające roślinnością, a ulica [...] , co zostało potwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miała wówczas nawierzchnie żużlową, co nie jest równoznaczne z tym, że teren drogi publicznej nie sięgał poza krawędzie nawierzchni ulicy jako tzw. jezdni przeznaczonej do równoległego ruchu pojazdów; c. naruszenie art. 7, art. 77,art. 80 poprzez brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i nie wyjaśnienie szeregu sprzeczności w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym sprawy poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że z protokołu ustalenia granic pasa drogowego wg. faktycznego stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r. (dokument geodezyjny z [...] grudnia 2003 r.) wynika, że cześć działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...] (w części odpowiadającej działce proj. nr [...]) znajdowała się wówczas (tj. na dzień 31 grudnia 1998 r.) w granicy pasa drogowego, a z oświadczenia właściciela znajdującego się na tym protokole wynika, że granica pasa drogowego powinna przebiegać po granicy ewidencyjnej działki, ponieważ teren poza ogrodzeniem użytkowany jest przez ten podmiot jako parking, podczas gdy fakt korzystania przez właściciela pozostałej poza droga publiczną części terenu działki ew. nr [...] nie uprawnia do przyjmowania za teren drogowy jedynie terenu, po którym poruszają się pojazdy; d. naruszenie art. 7, art. 77,art. 80 kpa polegające na braku wszechstronnej oceny dowodów i dokonanie błędnych ustaleń poprzez przyjęcie, że w ocenie geodety uprawnionego [...] teren projektowanej działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod ulicę [...] bez wskazania podstaw wydania takiej opinii i nie przytoczenia żadnej argumentacji przemawiającej za tą tezą, jak również całkowite pominięcie ustaleń wynikających z dokumentacji geodezyjnej sporządzonej w 2003 r. potwierdzającej bezsprzecznie fakt władania ulicą [...] jako drogą publiczną. Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017r. Nr [...] a także o zasądzenie na podstawie art. 200 oraz art. 205 Ppsa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45). Stosownie do treści art. 8 k.p.a. organy powinny swym działaniem pogłębiać zaufanie obywateli do władzy publicznej. Służy temu także obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i omówienia materiału dowodowego a następnie wydania decyzji w oparciu o jego całokształt o czym mowa w art. 77 § 1k.p.a. i art. 80 k.p.a. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wymienionym przepisom prawa nie uchybiły. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to, władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie. Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej w związku z tym wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) Zgodnie z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00). W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że droga gminna, ul [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz do dróg gminnych (Dz. Urzędowy Województwa [...] z 1998 r. Nr [...], poz. [...]) . Na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. droga ta stała się drogą gminną. Z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że właścicielem przedmiotowej działki nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. [...] sp. zo.o. natomiast obecnie (w wyniku przekształcenia) jest [...] S.A. z siedzibą w [...], a omawiana działka nr [...] z obrębu [...], wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r , wykazana była jako grunt orny. Ze znajdującej się w aktach dokumentacji graficznej wynika, że na gruncie tym brak było infrastruktury drogowej, a ulica [...] faktycznie przebiegała po działce nr [...] Okoliczność tę potwierdziła [...] - geodeta uprawniony w sporządzonej w dniu [...] kwietnia 2018 r. opinii geodezyjnej, z której wynika, że teren projektowanej działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod drogę publiczną gminną – ul [...]. Wbrew zarzutom skarżącego organ dostrzegł i wyjaśnił także rozbieżności w dokumentacji wskazując, że z mapy sytuacyjnej części nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ul [...] wg. stanu na dzień 31 grudnia 1998r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w ODGiK [...] w dniu [...] maja 2011 r. pod nr. [...] wynika wprawdzie, że działka proj. Nr [...]. o pow. [...], wydzielona z działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod ul [...]. Jednakże dowód ten, wbrew stanowisku skarżącej, nie mógł być uznany za decydujący. Zwrócić należy bowiem uwagę, że oprócz widniejącej na tej mapie adnotacji, że obrazuje ona stan istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., żadne inne okoliczności tego nie potwierdzają. Nie wiadomo jakie dokumenty pozwoliły na dokonanie takiego ustalenia. Należy także zwrócić uwagę, że mapę tę wykonano na podstawie zasadniczej mapy miasta, operatów ewidencji gruntów (z lat 1997 – 2008), operatów archiwalnych (opracowań geodezyjnych przyjętych do zasobu) oraz w oparciu o Protokół ustalenia granicy pasa drogowego według faktycznego stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r. – ul [...]. Mapa ta została podpisana przez inspektora z Biura Geodezji i Katastru w dniu [...] maja 2011 r. i nie została opatrzona podpisem uprawnionego geodety. Wprawdzie z wymienionego protokołu ustalenia granic pasa drogowego wg. faktycznego stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r. z dnia [...] grudnia 2003 r., gdzie granice pasa drogowego oznaczono niebieską linią wynika, że część działki nr [...] wzdłuż ogrodzenia (w części odpowiadającej działce proj. Nr [...]) znajdowała się w granicy prasa drogowego. Jednakże na protokole zamieszczono oświadczenie właściciela wskazujące, że granica pasa drogowego powinna przebiegać po granicy ewidencyjnej działki, ponieważ za ogrodzeniem jest teren użytkowany przez właściciela jako parking. Tym samym wbrew stanowisku skarżącego nie można uznać w oparciu o ten dokument, że została wykazana przesłanka władania tą nieruchomością przez [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. . Za stanowiskiem tym przemawia również treść pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z [...]kwietnia 2017 r., w którym wskazał, że na dzień przejęcia przez gminę tj. 1 stycznia 1999 r. projektowana działka nr [...] z obrębu [...] będąca częścią działki nr [...] leżała poza ówczesnym pasem drogowym ul [...]. Zaświadczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. potwierdza także, że wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. zgodnie z zapisami archiwalnego rejestru gruntów dla obrębu [...] stanowiącego cześć operatu ewidencyjnego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 1997 r., teren działki nr [...] stanowiły grunty orne. Kopia obrębowego szkicu do obliczeń stanowiącego część ww. operatu wskazuje, że ulica [...] miała wówczas nawierzchnie żużlową, której krawędzie na wysokości działki nr [...] zawierały się w granicy działki nr [...]. Prawdopodobnie w granicy działki [...] (obecnie [...]), przy krawędzi jezdni usytuowany był słup linii energetycznej, jednakże potwierdzenie powyższego wymagałoby szczegółowej analizy położenia tego słupa w odniesieniu do granicy działki opartej na archiwalnej dokumentacji zgromadzonej w ODGiK. Tym samym zarzuty skargi są nieuzasadnione. W ocenie Sądu, o fakcie władania nieruchomością, wbrew stanowisku organu nie może przesądzić mapa z inwentaryzacji powykonawczej kanalizacji telefonicznej z [...] listopada 1998 r. która wskazuje, że proj. działka nr [...] znajduje się w granicy projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] z [...] maja 1997 r., które wówczas przebiegały po projektowanej linii ogrodzenia na działce nr [...] . Potwierdza ona że ulica [...] miała wówczas nawierzchnię żużlową. Potwierdza także przypuszczenie organu, że prawdopodobnie w granicy działki [...] przy krawędzi jezdni usytuowane były słupy linii energetycznej i telekomunikacyjnej. Podkreśla przy tym, że zinwentaryzowany przewód telekomunikacyjny, usytuowany jest w północno - zachodnim narożniku proj. działki nr [...], w granicach projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] i biegnie bezpośrednio do projektowanego budynku na działce nr [...]. Również mapa inwentaryzacji powykonawczej ogrodzenia i krawężników z [...] kwietnia 1999 r. wskazuje, że proj. działka nr [...] znajduje się w granicy projektowanych linii rozgraniczających ulicy [...] z dnia [...] maja 1997 r., które wówczas przebiegały po linii zinwentaryzowanego ogrodzenia na działce nr [...] . Potwierdza ponownie, że ulica [...] miała wówczas nawierzchnię żużlową, której krawędzie przebiegały wzdłuż granicy działki nr [...] (proj. [...]). Ponownie zawarto przypuszczenie, że prawdopodobnie w granicy działki [...] (obecnie proj. nr [...]) przy krawędzi jezdni usytuowane były słupy linii energetycznej i telekomunikacyjnej. Podkreślono przy tym, że w północno- zachodnim narożniku proj, działki nr [...] w granicach proj. linii rozgraniczających ulicy [...] znajdują się przewody telekomunikacyjny i wodociągowy , biegnące do budynku na działce nr [...] . Wskazano, że w granicy proj. działki nr [...] znajduje się nowowybudowany wjazd na posesje, parking oraz chodnik. Z dokumentów tych wynika, że infrastruktura ta była tworzona dla potrzeb budynku znajdującego się na działce nr [...]. Ponadto analiza znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia lotniczego z 1990 r. oraz zdjęć dostępnych w serwisie mapowym Urzędu [...] z lat 1990 – 1994 oraz roku 2000 wskazuje, że na przestrzeni badanego okresu czasu faktyczny przebieg ulicy [...] pokrywał się z przebiegiem jezdni żużlowej uwidocznionej na ww. mapach. Sąd zwraca uwagę że z opinii geodety uprawnionego [...] teren projektowanej działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie był zajęty pod ulice [...]. Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy znajduje się także oświadczenie [...] sp. z o.o.(obecnie [...] S.A.) z dnia [...] września 2005 r. dotyczące udzielenia pozwolenia na dysponowanie przez [...] gruntem oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. ew. nr [...] obręb [...] na cele związane z budową ul. [...] w związku z zamiarem przystąpienia przez Zarząd Dzielnicy [...] do budowy ul. [...] na czas niezbędny do wybudowania oraz eksploatacji i konserwacji. Dokument ten dodatkowo potwierdza, że to spółka, a nie miasto władało przedmiotową nieruchomością . Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że o wydanie orzeczenia rozstrzygającego czy stanowiące własność spółki [...] SA m.in. działka gruntu o nr [...] (z której została wydzielona działka nr [...]) przeszła z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność gminy [...] Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi są nieuzasadnione bowiem organy dokonały wszechstronnej oceny dowodów i w konsekwencji prawidłowo przyjęły na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że nie zostały spełnione przesłanki art. 73 ustawy gdyż nie został wykazany ani element zajętości ani władania przedmiotową działką przez [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.