I SA/Wa 1412/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Asesor: WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz Powiatu [...] kwotę 1077 (jeden tysiąc siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Rodziny i Polityki Społecznej decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [....] wymierzającą Powiatowi [....] karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r. wymierzył Powiatowi [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych, wydanych pismem z [....] lipca 2017 r. nr [...], dotyczących zachowania ciągłości w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej oraz przestrzegania przepisów regulujących pobyt dzieci w rodzinach zastępczych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, zarówno w zakresie liczby umieszczonych dzieci jak i długości ich pobytu. Powiat [...] wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji: 1. błędne ustalenie, że Powiat [...] nie realizuje zaleceń pokontrolnych wydanych pismem z [...] lipca 2017 r., dotyczących: a) zachowania ciągłości w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej, podczas gdy z dokumentacji przedstawionej przez stronę wynika, że te dwie czynności, tj. opracowywanie i realizację programu strona wykonuje z zachowaniem ciągłości, zaś sam zarzut dotyczy de facto sposobu i realizacji uchwały zatwierdzającej ww. program, co nie było objęte zaleceniem, b) przestrzegania przepisów regulujących pobyt w rodzinach zastępczych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, zarówno co do liczby zamieszczonych dzieci jak i długości ich pobytu, podczas gdy strona przestrzega ich zachowania w szczególności art. 58 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 821 ze zm.). 2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj.: a) art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygniecie wątpliwości prawnych wynikających z art. 180 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej na niekorzyść strony, a w konsekwencji tego nałożenie na stronę obowiązku uiszczenia kary; b) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wystraczającego uzasadnienia ocennych stwierdzeń organu w zakresie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 58 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, co do zasadności bądź jej braku w zakresie wydłużenia terminów pobytu dzieci w pogotowiu opiekuńczym; c) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w toku postępowania niezbędnego materiału dowodowego, koniecznego do zweryfikowania okoliczności objętych postępowaniem, w tym faktu realizacji bądź nie zaleceń wynikających z ostatecznego kształtu zaleceń sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym z 2017 r. 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 53 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej poprzez uznanie, że w stosunku do pogotowia rodzinnego stosuje się ograniczenie w ilości dzieci umieszczanych w rodzinie zastępczej zawodowej; b) art. 58 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej poprzez uznanie za nieprawidłowe co do długości przebywanie dzieci w pogotowiu rodzinnym ponad okres 8 miesięcy. Minister Rodziny i Polityki Społecznej rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy opisał przebieg postępowania podkreślając, że w dniach [...] czerwca i [...] lipca 2017 r. przeprowadzona została kontrola w trybie zwykłym w Starostwie Powiatowym w [...] i Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w [...], której przedmiotem była m.in. kwestia opracowania i realizacji 3-letnich programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej w okresie od 1 stycznia 2014 r. do dnia kontroli. Minister zaznaczył, że w wystąpieniu pokontrolnym z [...] lipca 2017 r. stwierdzono m.in., że w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r. w powiecie nie było powiatowego programu rozwoju pieczy zastępczej, co narusza art. 180 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Organ opisał poszczególne zalecenia wskazując m.in., że w pkt 7 zalecono przyjąć uchwałą Rady Powiatu (ewentualnie załącznik do uchwały) 3-letni powiatowy program dotyczący rozwoju pieczy zastępczej, w pkt 8 zalecono zachowywać ciągłość w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej, w pkt 6 stwierdzono m.in. niezgodność z art. 53 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej przebywania 4 i 10 dzieci w dwóch rodzinach zastępczych zawodowych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, a w pkt 2 zalecono przestrzegać przepisów regulujących pobyt w rodzinach zastępczych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, zarówno w zakresie liczby umieszczanych dzieci jak i długości ich pobytu. Organ wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] wniósł zastrzeżenie do ww. wystąpienia w zakresie ustaleń przyjętych przez kontrolującego, a dotyczących opracowania i realizacji 3-letniego programu dotyczącego rozwoju pieczy zastępczej, tj. pkt 7 zaleceń sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym. Wojewoda [...] pismem z [...] sierpnia 2017 r. przychylił się do wniesionego zastrzeżenia i odstąpił od zalecenia pokontrolnego dotyczącego przyjęcie uchwałą Rady Powiatu (ewentualnie załącznik do uchwały) 3-letniego powiatowego programu dotyczącego rozwoju pieczy zastępczej. Organ odwoławczy zaznaczył, że w toku postępowania nie wniesiono zastrzeżeń, co do zasadności, jak również treści zalecenia wskazanego ww. pkt 8 oraz pkt 2. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. Powiat [...] poinformował Wojewodę [...] o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych. Następnie w dniach [...] czerwca 2020 r. i [...] czerwca – [...] lipca 2020 r. Wojewoda [...] przeprowadził kontrolę w trybie zwykłym w Powiecie [...], której przedmiotem była m.in. realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych pismem z [...] lipca 2017 r. W wystąpieniu pokontrolnym z [...] października 2020 r. stwierdzono m.in., że w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] listopada 2019 r. w powiecie nie było powiatowego programu rozwoju pieczy zastępczej, co narusza art. 180 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Minister opisał treść wystąpienia pokontrolnego wskazując, że kontroli poddano m.in. przestrzeganie przepisów regulujących pobyt dzieci w rodzinach zastępczych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, zarówno w zakresie liczby umieszczanych dzieci, jak i długości ich pobytu. Organ opisał dokonane ustalenia, stwierdzone nieprawidłowości i stanowiska stron podkreślając, że przez cały kontrolowany okres liczba osób przebywających w pogotowiu rodzinnym był przekroczona. Wskazywane wyjaśnienia nie uzasadniały przy tym przekroczenia liczby dzieci w pogotowiu rodzinnym w kontrolowanym okresie, co narusza art. 53 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Analizie poddano także czas pobytu dzieci w pogotowiu rodzinnym, gdzie również stwierdzono nieprawidłowości. W związku z powyższym w pkt 10 wystąpienia pokontrolnego wskazano, na brak realizacji dwóch zaleceń w zakresie: a) przestrzegania przepisów regulujących pobyt dzieci w rodzinach zastępczych zawodowych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego zarówno w zakresie liczby umieszczanych dzieci jak i długości ich pobytu; b) zachowania ciągłość w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy rodzinnej. W tej sytuacji w pkt 1 zaleceń sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym zalecono nie powodować przerw w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej zgodnie z art. 180 pkt. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz w pkt 3 przestrzegać przepisów regulujących pobyt dzieci w rodzinach zastępczych zawodowych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego zarówno w zakresie liczby umieszczanych dzieci, jak i długości ich pobytu; Strona nie wniosła zastrzeżeń do przedmiotowego wystąpienia. Pismem z [...] listopada 2020 r. Wojewoda [...] poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak realizacji zaleceń pokontrolnych. Powiat [...] pismem z [...] grudnia 2020 r. złożył wyjaśnienia odnoszące się do realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych pismem z.[...] lipca 2017 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej przytoczył następnie przepisy ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w tym art. 180 pkt 1, art. 56, art. 32, art. 53 i art. 58 określające m.in. zasady uchwalania i realizacji powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy zastępczej, organizacji pieczy zastępczej, zasady umieszczania dzieci w pieczy zastępczej (w tym rodzinie zastępczej zawodowej i niezawodowej, w pogotowiu rodzinnym), a także obowiązki powiatu w tym zakresie. Zdaniem Ministra w rozpoznawanej sprawie Powiat [...] nie wywiązał się z obowiązków wynikających z powołanych przepisów. Organ odwoławczy przedstawił konkretne sytuacje, w których piecza zastępcza zorganizowana była w sposób nieprawidłowy, zarówno pod względem liczby umieszczonych dzieci jak i długości ich pobytu, co stanowiło naruszenie ww. przepisów, a w szczególności art. 53 i art. 58 powołanej ustawy. Minister podkreślił, że skarżący nie przedstawił przy tym wyjaśnień, które wskazywałyby na okoliczności uzasadniające nieprzestrzeganie zasad umieszczania dzieci w pieczy zastępczej i niewykonanie zaleceń pokontrolnych w tym zakresie, zwłaszcza że składane w toku postępowania zastrzeżenia nie odnosiły do wszystkich pkt zaleceń pokontrolnych. Tym samym Minister uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, w sprawie zaistniały bowiem przesłanki uzasadniające wymierzenie Powiatowi [...] u kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych. Wojewoda [...] przeprowadził przy tym postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w kpa. Powiat [...] wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. a) art. 8 w zw. z art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez organ II instancji do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, a podniesionych w odwołaniu od decyzji lub uczynienie tego w sposób ogólnikowy, co czyni w konsekwencji aktualnymi zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, b) art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych wynikających z art. 180 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej na niekorzyść strony, a w konsekwencji tego nałożenie na stronę obowiązku uiszczenia kary, c) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wystarczającego uzasadnienia ocennych stwierdzeń organu w zakresie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 58 ust. 4 ww. ustawy co do zasadności bądź jej braku w zakresie wydłużenia terminów pobytu dzieci w pogotowiu opiekuńczym, d) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w toku postępowania niezbędnego materiału dowodowego, koniecznego do zweryfikowania okoliczności objętych postępowaniem, w tym faktu realizacji bądź nie zaleceń wynikających z ostatecznego kształtu zaleceń sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym z 2017 r., e) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę, w zakresie przedłożonych orzeczeń sądowych, na okoliczność wskazania zaistnienia przesłanek uzasadniających przedłużenie pobytu dzieci w pogotowiu opiekuńczym i działań podejmowanych przez stronę celem przyspieszenia procedury sądowej. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 53 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej poprzez uznanie, że w stosunku do pogotowia rodzinnego stosuje się ograniczenie w ilości dzieci umieszczanych w rodzinie zastępczej zawodowej (tj. granicy 3 dzieci) b) art. 58 ust. 4 ww. ustawy poprzez uznanie za nieprawidłowe co do długości przebywanie dzieci w pogotowiu rodzinnym ponad okres 8 miesięcy. c) art. 198 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej poprzez uznanie, że zaszły przesłanki do jego zastosowania polegające na tym, że skarżący nie realizuje zaleceń pokontrolnych wydanych pismem z [...] lipca 2017 r. dotyczących - zachowania ciągłości w opracowywaniu i realizacji 3-letnich powiatowych programów dotyczących pieczy zastępczej, podczas gdy z dokumentacji przedstawionej przez stronę wynika, że te dwie czynności, tj. opracowywanie i realizację programu strona wykonuje z zachowaniem ciągłości, zaś sam zarzut ze strony organu dotyczy de facto sposobu i terminu wydania uchwały zatwierdzającej ww. program, co nie było objęte zaleceniem, - przestrzegania przepisów regulujących pobyt w rodzinach zastępczych pełniących funkcję pogotowia rodzinnego, zarówno co do liczby zamieszczanych dzieci jak i długości ich pobytu podczas, gdy strona przestrzega ww. przepisów w szczególności art. 58 ustawy w wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej dotyczącego właśnie pogotowia opiekuńczego. d) art. 198 ust 1 i 3 w zw. z art. 197g ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz w zw. z art. 189d k.p.a., a polegającym na niewłaściwym zmiarkowaniu wysokości nałożonej kary i jej zawyżeniu. Skarżący wniósł jednocześnie wnoszę o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania jako istotnych dla rozstrzygnięcia, a których konieczność powołania wynika z analizy motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co do których nie wypowiedział się organ odwoławczy, w szczególności w zakresie podnoszonych zarzutów związanych z okresem pobytu dzieci w pogotowiu opiekuńczym. W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Minister Rodziny i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada postępowania administracyjnego odzwierciedlona w art. 15 k.p.a. odnosi się do dwuinstancyjności tego postępowania. Obowiązkiem organu II instancji, zgodnie z powołanym art. 15 k.p.a., jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Oznacza to, że wniesienie odwołania uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności, z chwilą zainicjowania postępowania przed organem odwoławczym, na skutek wniesienia odwołania, powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (tak: T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147). Wobec powyższego, organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do zaaprobowania treści decyzji organu pierwszej instancji, co miało miejsce w sprawie niniejszej, lecz ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie a także w szczególności logicznego, wyczerpującego i odzwierciedlonego w uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania , z odniesieniem ich treści do ustalonego przez siebie stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów oraz ich oceny prawnej . Oznacza to tym samym, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich twierdzeń i żądań strony oraz ustosunkowania się do nich zwłaszcza jeśli zostały zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ odwoławczy wskazanych wyżej obowiązków nie wykonał, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo treści odwołania, zawartych w nim zarzutów oraz wniosków dowodowych, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jedynie prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej posługując się tożsamymi co Wojewoda [...] argumentami. W szczególności Minister Rodziny i Polityki Społecznej zaniechał dokonania jakichkolwiek rozważań odnośnie istotnego z punktu widzenia rozpoznania sprawy charakteru i wzajemnej relacji art. 53 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz art. 58 ust. 2 tej ustawy, w kontekście dopuszczalnej liczby dzieci umieszczanych w danej placówce. Organ nie odniósł się także do zawartego w odwołaniu i szeroko uargumentowanego zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 58 ust. 4 ustawy odnośnie interpretacji dopuszczalnego czasu pobytu dziecka w tej placówce. Akceptując wysokość ustalonej przez organ I instancji kary pieniężnej Minister nie dostrzegł, że Wojewoda [....] w wydanej przez siebie decyzji nie zawarł analizy dyrektyw wymiaru tej kary zawartych w treści art.189 d k.p.a., który znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie z uwagi na art.197 g ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, nakazujący aby w sprawach nieuregulowanych tą ustawą stosować przepisy k.p.a. Taka analiza nie została także dokonana przez organ II instancji. Minister nie zawarł ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówienia żadnego z dowodów z dokumentów dołączonych do odwołania. Skoro zatem obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy "od nowa" w jej całokształcie oraz skoro organ ten nie był związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów , a ponadto miał obowiązek wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, to zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą. W celu dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powinien ustalić rzeczywisty stan faktyczny w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a jego decyzja, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej , w szczególności jeśli były one przedmiotem argumentacji Skarżącego zawartej w odwołaniu. W ocenie Sądu, uzasadnienie organu drugiej instancji jednoznacznie wskazuje, że organ ten nie rozpoznał sprawy ponownie oraz co jest decydujące dla treści wyroku wydanego przez Sąd - nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu ani nawet nie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ich treści i znaczenia dla potrzeb wydanego przez siebie rozstrzygnięcia. W powołanych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 11, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Wskaże ponadto jednoznacznie jaki zakres zrealizowania zaleceń pokontrolnych objęty jest niniejszym postępowaniem oraz zważy, że interpretacja przepisów ustawy o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej powinna, w oparciu art. 4 ustawy zawsze odbywać się przez pryzmat dobra dziecka objętego działaniem jej przepisów. Zgodnie z treścią art. 4 stosując ustawę o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej , należy mieć na względzie podmiotowość dziecka i rodziny oraz prawo dziecka do wychowania w rodzinie, a w razie konieczności wychowywania dziecka poza rodziną - do opieki i wychowania w rodzinnych formach pieczy zastępczej, jeśli jest to zgodne z dobrem dziecka; prawo dziecka do powrotu do rodziny; utrzymywania osobistych kontaktów z rodzicami, z wyjątkiem przypadków, w których sąd zakazał takich kontaktów; stabilnego środowiska wychowawczego; kształcenia, rozwoju uzdolnień, zainteresowań i przekonań oraz zabawy i wypoczynku; pomocy w przygotowaniu do samodzielnego życia; prawo dziecka do ochrony przed arbitralną lub bezprawną ingerencją w życie dziecka; informacji i wyrażania opinii w sprawach, które go dotyczą, odpowiednio do jego wieku i stopnia dojrzałości; ochrony przed poniżającym traktowaniem i karaniem; jak również poszanowania tożsamości religijnej i kulturowej i dostępu do informacji dotyczących jego pochodzenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.