I SA/Wa 1415/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka (spr.) asesor WSA Janusz Walawski Protokolant Anna Oleksiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę. I SA/Wa 1415/05 UZASADNIENIE W dniu [...] października 2004 r. J. G., Komendant Powiatowy Policji w D., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego dla swojej czteroosobowej rodziny. Do wniosku dołączył akt notarialny z [...] sierpnia 2003 r., mocą którego on oraz jego żona D. G. nabyli od gminy D. działkę budowlaną załączył też pozwolenie na budowę oraz oświadczenie uzupełniające ten wniosek. Z oświadczenia tego wynikało m.in., że J. G. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w C. otrzymał w 1986 r. lokal mieszkalny przy ul. [...] w D., o powierzchni mieszkaniowej 33,4 m2, a także, że jest "zaszeregowany w 14 grupie i mnożnikiem 1, 75". Jak wynika z powyższego oświadczenia, później, w roku 2003, lokal ten nabył od gminy D. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. odmówił J. G. wnioskowanej pomocy. Wskazał, że na mocy art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej - zgodnie z należnymi normami zaludnienia. Zastępczą formą realizacji uprawnień mieszkaniowych policjantów jest pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy. Zgodnie natomiast z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), pomocy nie przydziela się policjantowi, który nie spełnia warunków do otrzymania lokalu na podstawie decyzji. Negatywną przesłanką przydziału mieszkania jest natomiast posiadanie lokalu odpowiadającego co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej, tj. 7-10 m2 na jedną normę zaludnienia (art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Organ wskazał, że stosownie do art. 89 ustawy o Policji członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydzielaniu należnego policjantowi mieszkania, są dzieci pozostające na jego utrzymaniu, ale nie dłużej, niż do ukończenia przez nie 25 roku życia. Syn J. G., M. G., nie ukończył co prawda 25 lat (urodził się 21 marca 1980 r.), to jednak nie jest na utrzymaniu wnioskodawcy, gdyż pracuje w Firmie [...] "[...]" w W. W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. podniósł, że w toku postępowania naruszono art. 7 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 89 ustawy o Policji. Wskazał, że jego lokal nie spełnia norm zaludnienia, gdyż ustawa o Policji w art. 89 stanowi o pozostawaniu dziecka na utrzymaniu, a nie na wyłącznym utrzymaniu policjanta. Jego syn M. pozostaje natomiast na jego utrzymaniu, choć nie na wyłącznym. Poza tym od dnia [...] listopada 2004 r. M. G. jest bezrobotny. Ponadto organ nie wyjaśnił, zdaniem skarżącego, dlaczego jako właściwą w niniejszej sprawie normę zaludnienia przyjął wartość 7 m2, a nie 10 m2. Przepis wyznaczający tę normę określa ją bowiem w przedziale od 7 do 10 m2. Jeśli organ przyjąłby wartość 10 m2, to nawet nie uwzględniając jego starszego syna zajmowany przez skarżącego lokal nie spełnia tych norm. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Komendant Główny Policji uchylił powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem uchylenia przekazania była konieczność zweryfikowania podanego nowego faktu - utraty pracy przez syna skarżącego, a także braki dowodowe przeprowadzonego postępowania, tj. brak umowy nabycia przez J. G. mieszkania przy ul. [...] w D. oraz protokołu przekazania w 1990 r. tego mieszkania z gestii Policji w gestię gminy D. . W decyzji z dnia [...] marca 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. ponownie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej. Organ uznał, że na dzień podejmowania pierwszej decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. starszy syn skarżącego był zatrudniony - nie pozostawał zatem na jego utrzymaniu. Organ uznał też, że zajmowany przez skarżącego lokal zgodny był, do dnia [...] lipca 2002 r., z obowiązującymi normami zaludnienia -w tym dniu skarżący został komendantem powiatowym Policji i nabył prawo do dodatkowej normy. W dniu 21 marca 2005 roku syn skarżącego ukończył 25 lat. Z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że wyłączona jest możliwość uzyskania pomocy finansowej przez sam fakt otrzymania lokalu na podstawie decyzji. Ponadto z art. 95 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wynika, że nie przydziela się lokalu, jeśli policjant ma już lokal o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, co - w związku z § 1 przywołanego wyżej rozporządzenia wykluczającego przydział lokalu policjantowi nie spełniającemu warunków do otrzymania lokalu na podstawie decyzji - oznacza, że skoro lokal skarżącego ma odpowiednią powierzchnię (33,4 m2 powierzchni mieszkalnej), to pomoc finansowa w takim wypadku nie przysługuje. Organ podniósł dodatkowo, że jeśli powierzchnia mieszkalna lokalu zajmowanego przez policjanta nie odpowiada normom, to policjant zachowuje prawo do lokalu zgodnego z tymi normami, ale nie do pomocy finansowej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie art. 7, 10, 11, 12 i 35 Kpa, oraz błędną wykładnię art. 89 ustawy o Policji i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469). Art. 89 ustawy o Policji stanowi - w ocenie skarżącego - o pozostawaniu na utrzymaniu. Ponowił więc w niej argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2004 r., a dotyczącą pozostawania syna M. na jego utrzymaniu, choć nie na utrzymaniu wyłącznym. Uznał dodatkowo, że syn M. powinien być uwzględniony jako członek jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, gdyż pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym. Poza tym skarżący wyraził stanowisko, że ustawowy zwrot "nie dłużej niż do ukończenia przez nie 25 lat życia" oznacza, iż jego syn powinien być uwzględniany przy określaniu właściwej dla jego rodziny powierzchni mieszkalnej aż do 21 marca 2006 r., gdyż dopiero w tym dniu ukończy 25 lat życia. Naruszenie art. 7 Kpa polegało - zdaniem skarżącego - na oparciu się wyłącznie na jego wniosku. Zmiana sytuacji syna nastąpiła przed prawomocnym zakończeniem postępowania, przez co powinna być brana pod uwagę z urzędu. Art. 10 Kpa naruszono - w ocenie J. G. - przez brak "wnikliwej współpracy między stronami", a 11 Kpa - przez "przeinaczanie" faktów. Organ w jego ocenie błędnie zinterpretował też art. 94 ustawy o Policji, który co prawda wyklucza pomoc finansową, jeśli policjant otrzymał lokal w drodze decyzji, ale lokal ten nigdy nie spełniał norm - jego żona była w chwili przydziału mieszkania w 2 miesiącu ciąży, a normy te (7 - 10 m2) nie stosowały się do mieszkań dwuizbowych. Przekazanie w połowie lat 90-tych ubiegłego wieku tego mieszkania urzędowi miasta D. zmieniło moc decyzji o przydziale lokalu. Ponadto skarżący uznał, że organ prowadził postępowanie opieszale, z naruszeniem terminów tego postępowania określonych w art. 35 Kpa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Organ II instancji wskazał, że w związku z nabyciem przez skarżącego uprawnień emerytalnych z dniem [...] lutego 2005 r. został on zwolniony ze służby. Podkreślił, że stosownie do art. 2 pkt 2 lit. "c" oraz art. 29 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67), funkcjonariusze zwolnieni ze służby uprawnieni do policyjnej emerytury, mają prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dot. lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 30 tej ustawy, emerytom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie na zasadach jak dla funkcjonariuszy. Organ ponownie podkreślił potwierdzoną uchwałą NSA zasadę (uchwała 7 sędziów NSA z 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99), że pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który spełnia warunki uzyskania lokalu mieszkalnego. Skoro skarżący dysponuje już lokalem o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, to nie może uzyskać pomocy (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 94 ust. 1 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 89 ustawy o Policji, uwzględnianym przy określaniu właściwej powierzchni mieszkalnej członkiem rodziny nie jest syn skarżącego M., gdyż ukończył on, w dniu 21 marca 2005 r., 25 lat życia. Lokal skarżącego jest więc wystarczająco duży - odpowiada 4 normom zaludnienia (on sam - 2 normy, jego żona - 1 norma i syn J. - 1 norma), czyli powierzchni od 28 do 40 m2. Jego lokal ma 33,4 m2. Organ nie zgodził się też z zarzutem naruszenia zasad proceduralnych. Nic nie wskazuje - zdaniem organu - na naruszenie art. 7, 10, 12 i 35 Kpa. Organ zauważył, że Kpa nie definiuje pojęcia "sprawa szczególnie skomplikowana", zakwalifikowanie jej jako takiej należy do uznania organu, a poza tym terminy z art. 35 Kpa są terminami instrukcyjnymi. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej skarżący ponowił swoje zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z dnia [...] marca 2005 r. Uznał, że jego starszy syn powinien być uwzględniony przy ustalaniu właściwej, przysługującej mu powierzchni mieszkania. Nie ma on mieszkania odpowiadającego 5 normom zaludnienia. Przysługuje mu więc prawo do lokalu, a co za tym idzie - do pomocy finansowej. Skarżący ponowił zarzut celowego opóźniania wydania decyzji, uznał, że gdyby organ przestrzegał terminów ustawowych, to decyzja organu II instancji zapadłaby w grudniu 2004 r., przed ukończeniem przez jego syna 25 roku życia. Ponownie podał, że "resort" wyzbył się zajmowanego mieszkania przerzucając ciężar jego utrzymywania na gminę D. Uznał, że twierdzenie, iż brak, na pewnym etapie, lokalu o odpowiednich normach zaludnienia uprawniał go do skutecznego wystąpienia o większy lokal jest nieprawdziwe, gdyż lokali takich w D. nie było. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wywodził, jak dotychczas w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem m.in. zaskarżonej decyzji administracyjnej. Badając zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia uznać należy, że odpowiada ona wymogom prawa. Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji właściwie uznał, że stosownie do art. 2 pkt 2 lit. "c" oraz art. 29 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67), funkcjonariusze zwolnieni ze służby uprawnieni do policyjnej emerytury, mają prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 30 tej ustawy, emerytom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie na zasadach jak dla funkcjonariuszy. Należy zatem uznać, że wobec nabycia przez skarżącego uprawnień emerytalnych i zwolnienia go z tego powodu ze służby, do wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego, także po dniu przejścia skarżącego na emeryturę, stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że J. G. jest współwłaścicielem, na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, mieszkania położonego w D. przy ul. [...]. Jego powierzchnia mieszkalna wynosi 33,4 m2. Mieszkanie to otrzymał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w C. w 1986 r. W 2003 r., po uprzednim przekazaniu przez Policję tego mieszkania gminie D., skarżący kupił je od tej gminy. Zgodnie z art. 88 ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ustawa wymaga przy tym, aby organ przydzielający taki lokal uwzględniał liczbę członków rodziny policjanta oraz jego uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Nie przydziela się jednak lokalu, jeśli policjant lub jego małżonek posiada już taki lokal odpowiadający co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy). Stosownie natomiast do art. 94 ust. 1 ustawy, policjantowi, który nie otrzymał lokalu na podstawie decyzji przysługuje pomoc finansowa m.in. na uzyskanie domu jednorodzinnego. Z konstrukcji przepisów ustawy dotyczących pomocy mieszkaniowej dla policjantów (rozdział 8) wynika, że zasadniczą formą takiej pomocy jest przydzielenie lokalu in natura. Alternatywną formą jest natomiast pomoc finansowa na uzyskanie lokalu albo domu. Jedna i druga forma uzależniona jest jednak od podstawowej kwestii statusu mieszkaniowego funkcjonariusza. Otóż nie przydziela się lokalu, jeśli funkcjonariusz lub jego małżonek dysponuje lokalem o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, położonym w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Analogicznie nie udziela się pomocy na uzyskanie lokalu bądź domu, jeśli potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone. Do takiego wniosku prowadzi właściwa wykładnia art. 88 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 94 ust. 1 ustawy. Art. 94 ust. 1, choć nie przesądza o tym wprost jego literalna wykładnia, odwołuje się bowiem do art. 88. Pomoc finansowa przysługuje temu funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego, choć był do niego uprawniony. Przyczyną nieotrzymania lokalu jest natomiast zwykle brak takich lokali w zasobach mieszkaniowych Policji. Jeśli jednak policjant takiego lokalu nie mógł otrzymać, gdyż on lub jego małżonek już dysponują odpowiednim lokalem lub domem (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy), to nie nabywa on prawa ani do lokalu, ani do alternatywnej formy pomocy mieszkaniowej, tzn. do pomocy finansowej na uzyskanie domu. Te dwie formy są bowiem ściśle od siebie uzależnione i obydwie, w założeniu ustawy, mają na celu zaspokojenie istniejących, aktualnych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza. Zasadnie zatem organ powołuje się na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo NSA - istotnie, jeśli policjant nie może uzyskać lokalu, gdyż jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone, nie może też otrzymać pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Nie ma przy tym znaczenia, czy lokal ten uzyskał w przeszłości na mocy decyzji, czy też go nabył na własność, ani od jakiego podmiotu go nabył. Istotny jest obiektywny fakt, że aktualnie potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone. W tej sytuacji kwestią o zasadniczym znaczeniu pozostaje ustalenie, czy w rozumieniu obowiązujących przepisów potrzeby mieszkaniowe skarżącego są zaspokojone, tzn. czy jego mieszkanie ma odpowiednią powierzchnię mieszkalną. W tym zakresie Sąd orzekający w sprawie w całości podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Stosownie do § 3 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosiła od 7 do 10 m2. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia w odniesieniu do policjantów posiadających rodziny uwzględnia się po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny. Z punktu 4 tego przepisu wynika, że z racji zajmowanego stanowiska służbowego (komendant powiatowy Policji -14 kategoria zaszeregowania) skarżącemu przysługuje dodatkowo jedna norma zaludnienia. Z kolei definicja ustawowa pojęcia "członek rodziny" zawarta jest w art. 89 ust. 2 ustawy. Jest nim mianowicie pozostające z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym dziecko (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia. Syn J. G., M., urodził się 21 marca 1980 r., a zatem w chwili wydawania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. decyzji z dnia [...] marca 2005 r. ukończył już 25 rok życia. Choć skarżący kwestionuje ten fakt, to jednak ukończenie przez M. G. 25 roku życia jest niewątpliwe. Co więcej - sam skarżący nie dość konsekwentnie utrzymuje, że jego syn tego wieku nie osiągnął, skoro w skardze do Sądu wyraził przekonanie, że dochowanie terminów prowadzenia postępowania przez organ pozwoliłoby wydać decyzję przed [...] marca 2005 r., a więc przed ukończeniem przez M. G. 25 roku życia. W tej sytuacji bezprzedmiotowe staje się rozważanie kwestii pozostawania M. G. na utrzymaniu (wyłącznym utrzymaniu) skarżącego. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżącemu przysługują 4 normy zaludnienia - on sam dysponuje dwoma, a jego żona i syn J. - po jednej. Skoro mieszkanie J. G. ma 33,4 m2 powierzchni mieszkalnej, to odpowiada ono normom zaludnienia. Dzieląc bowiem tę powierzchnię przez 4 normy zaludnienia otrzymujemy iloraz 8,35 m2, a zatem wartość mieszczącą się w granicach wyznaczonych przez przepis przywołanego wyżej rozporządzenia (7-10 m2). Wyjaśnić bowiem należy, że rozporządzenie to pozwalało przyjąć każdą wartość mieszczącą się w tych granicach. Stanowi to jednocześnie wyjaśnienie zarzutów i wątpliwości skarżącego, dlaczego organ nie przyjął wartości bliższej górnej granicy wyznaczonej normy zaludnienia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela do pewnego stopnia wątpliwości i zarzuty skarżącego co do przewlekłości prowadzonego postępowania. Art. 35 Kpa zobowiązuje organ administracji do załatwiana spraw bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie art. 138 § 2 tego kodeksu upoważnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Tymczasem Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. uchylił decyzję organu I instancji zlecając mu ustalenie, czy syn skarżącego istotnie pozostaje bez zatrudnienia, a nadto dołączenie do akt umowy nabycia przez J. G. mieszkania przy ul. [...] w D. i protokołu przekazania tego mieszkania z zasobów Policji w gestię gminy w 1990 r. Tę pierwszą okoliczność organ II instancji mógł i powinien tymczasem ustalić samodzielnie, a dwie pozostałe okoliczności nie mają w sprawie prawnego znaczenia. Co więcej - sam skarżący podał w swoim oświadczeniu dołączonym do wniosku z [...] października 2004 r., że lokal ten nabył od gminy D. w roku 2003, a sprawa została ostatecznie zakończona bez wspominanego protokołu. Zastanawiać też muszą nazbyt długie okresy bezczynności w sprawie. Komendant Główny Policji otrzymał np. odwołanie skarżącego od decyzji z [...] listopada 2004 r. pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. (k. 17 akt administracyjnych) i nie dokonując żadnej czynności w sprawie wydał decyzję uchylającą decyzję organu I instancji dopiero [...] stycznia 2005 r. Niemniej ewentualne, nawet zawinione zaniechania organu nie stanowią, z natury rzeczy, przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji. Takie uchylenie nie mogłoby bowiem doprowadzić do sanacji ewentualnej przewlekłości. Skarżący dysponuje w tym zakresie odrębną drogą ochrony prawnej. Sąd nie dopatrzył się natomiast innych naruszeń prawa procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący miał możliwość zaprezentowania swojego stanowiska procesowego, przedstawiał swoje argumenty, organy w sposób właściwy i wyczerpujący wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się przy podejmowaniu decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie