I SA/Wa 1415/07

PostanowienieWSA w Warszawie2007-11-16

Skład orzekający: Małgorzata Boniecka - Płaczkowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej, uzasadniony obawą utraty dachu nad głową i trudnych do odwrócenia skutków materialnych, spełnia przesłanki z art. 61 § 3 PPSA?
Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, uznając, że skarżąca nie wykazała wystarczająco niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 PPSA. Wskazano, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych dopuszcza niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a ewentualne szkody majątkowe zostaną zrekompensowane odszkodowaniem.
Stan faktyczny
K. S. złożyła skargę na decyzję Ministra Budownictwa, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości pod inwestycję drogową. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania tych decyzji, obawiając się utraty dachu nad głową, przymusowej eksmisji, trudnych do odwrócenia skutków psychicznych dla lokatorów oraz strat materialnych związanych z wyburzeniem budynków.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]lutego 2007 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] utrzymującą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]. Skarżąca w powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. Wniosek K. S. uzasadniła tym, że inwestor powołując się na zaskarżone decyzje może zająć w każdej chwili nieruchomość i usunąć mieszkańców z budynku położonego we wsi [...], a następnie może zburzyć ten budynek. Mieszkańcy tego domu żyją od dłuższego czasu w stresie i przerażeniu, ponieważ mogą stracić dach nad głową w wyniku przymusowej eksmisji. Ponadto skarżąca wskazała, że powyższa sytuacja już spowodowała trudne do odwrócenia skutki w psychice lokatorów budynku, zagrożonych eksmisją. Nadto K. S. dodała, że zaskarżone decyzje mogą mieć wpływ na trudne do odwrócenia skutki materialne, gdyż istniejąca sytuacja uprawnia inwestora do wyburzenia zabudowań istniejących na działce nr [...], a to z kolei uniemożliwia oszacowanie w późniejszym terminie faktycznej wartości tych budynków, co narazi ją na oczywiste straty materialne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe uzasadnienie go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r. FZ 65/2004, nie publ.). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. Ponadto zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1618/05 instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma obligatoryjnego charakteru, sąd jest władny odmówić jej zastosowania, kiedy zachodzi niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, jeżeli uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, gdyż udzielenie skarżącemu ochrony powodowałoby zagrożenie celu publicznego, o którego realizacje chodzi w tej sprawie. Oceniając zasadność złożonego przez skarżącą K. S. wniosku zauważyć należy, że z uwagi na szczególny charakter rozwiązań przyjętych w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 271 z późn. zm.), wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w oparciu o art. 17 tej ustawy, nastąpić może jedynie wyjątkowo. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zarówno w/w akt prawny jak i stanowiący materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji art. 17 w/w ustawy pozwalają na udzielenie w uzasadnionych przypadkach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, mimo nie zakończenia postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją. Zatem dla uznania spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wystarczające jest tylko ustalenie, że zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe, natomiast nie podlega ocenie prawidłowość wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że opisane przez wnioskodawczynię okoliczności stanowią ryzyko związane z powstaniem inwestycji, która z założenia ma charakter priorytetowy dla Państwa. Dlatego ustawodawca, chcąc zrekompensować dotychczasowym właścicielom nieruchomości szkody majątkowe związane z czynnościami podejmowanymi w ramach uprawnienia wynikającego z udzielonego zezwolenia na niezwłoczne jej zajęcie, przewiedział wyrównanie takiej szkody majątkowej poprzez stosowne odszkodowanie. Tak więc za odebranie K. S. nieruchomości przysługiwać będzie rekompensata. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło