I SA/Wa 1416/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka- Płaczkowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpatrzeniu odwołania T.J. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości [...] zł, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że zasiłek celowy przyznano T.J. na pokrycie kosztów leczenia, gdyż posiadany przez nią dochód nie wystarcza na zabezpieczenie potrzeb w tym zakresie. Od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] maja 2006 r. odwołanie złożyła T.J. podnosząc, że przyznany zasiłek celowy jest niewystarczający na zrealizowanie zgłoszonych potrzeb. W odwołaniu podała także, że większą część swojej renty przeznacza na opłacenie nauki syna i dodatkowo wniosła zastrzeżenia do pracy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., w wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, wskazało, że T.J. zgłosiła do protokołu wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów utrzymania i pokrycie kosztów leczenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca mieszka z synem, ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, nie jest zdolna do pracy z uwagi na umiarkowany stopień niepełnosprawności. Dochód skarżącej stanowi renta w wysokości [...] zł miesięcznie, a jej sytuacja materialna jest trudna, co uzasadnia przyznanie zasiłku celowego specjalnego. Organ odwoławczy podniósł, że przyznany zasiłek celowy, na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jest świadczeniem uznaniowym, a to oznacza, że rozstrzygnięcie sprawy powinno być poprzedzone szczególnie wnikliwym rozpatrzeniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym potrzeb ubiegającej się o zasiłek. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy zarzucił brak rozważenia wszystkich potrzeb zgłoszonych przez skarżącą, a mianowicie nierozważnie potrzeby częściowego pokrycia kosztów utrzymania. Nierozpoznanie wniosku w zakresie tej potrzeby stanowi, zdaniem Kolegium, naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto wytknięto lakoniczność uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej i niestaranność w jego zredagowaniu, a także brak stanowiska odnoszącego się do wysokości przyznanego świadczenia w określonej wysokości, co powoduje, że ani skarżąca ani organ odwoławczy nie zna motywów, którymi kierował się organ pierwszej instancji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. skargę wniosła T.J. Zarzuty skargi dotyczą głównie pracy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. i Starostwa Powiatowego w K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. uchylająca decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] maja 2006 r. o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości [...] zł i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, nie narusza prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że biorąc pod uwagę treść art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a także wobec treści skargi, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie skarga została złożona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Przy czym w ocenie Sądu, skarga została wniesiona w wyniku niezrozumienia charakteru zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest określane powszechnie w orzecznictwie i piśmiennictwie jako decyzja kasacyjna, czyli taka decyzja, którą uchyla się zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Przepis art. 138 § 2 k.p.a., będący podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie, upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 k.p.a., co prowadzi do wniosku, że braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją tego organu mogą być albo usunięte i uzupełnione przez organ drugiej instancji w granicach określonych w przepisie art. 137 albo przez organ pierwszej instancji, po uchyleniu decyzji tego organu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. prawidłowo uznało, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie rozpoznano w całości żądania strony zawartego we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów utrzymania i leczenia. Poza rozpoznaniem organu pozostała część żądania skarżącej dotycząca przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów utrzymania. Stosownie zaś do art. 61 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Braki w tym zakresie prowadzą do niedokładnego wyjaśnienia sprawy i załatwienia jej bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Właściwie też ocenił organ odwoławczy charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 54, poz. 593 ze zm.), wskazując, że jest to decyzja podejmowania w graniach uznania administracyjnego i wskazując, że w niniejszej sprawie decyzja taka została podjęta z przekroczeniem tych granic. Rację należy też przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w R. co do jego oceny sposobu zredagowania uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Uwzględniając powyższe należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. prawidłowo postąpiło uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przekazując sprawę organ prawidłowo wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a mianowicie wnikliwe wyjaśnienie i rozważenie zgłoszonych potrzeb T.J. oraz rzetelne wyjaśnienie motywów, którymi organ się kierował podejmując decyzję, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).