I SA/Wa 1422/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch sędzia NSA Anna Lech (spr.) asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Rafał Puścian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie mienia zabużańskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r. nr [...], 2 stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 1422/05 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r., nr [...] orzekającą o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej zaświadczeniem wydanym przez Starostę [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. stanowiącym, że A. K. jest uprawniony do rekompensaty za mienie pozostawione przez P. K., w miejscowości S., powiat S. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej zaświadczeniem wydanym przez Starostę [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. i stwierdził, że okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie są wystarczające, aby w świetle przepisów rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego móc w trybie art. 145 kpa wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaświadczeniem wydanym przez Starostę [...]. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. wniósł odwołanie P. K. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania, o której jest mowa w art. 149 § 3 kpa, organ może wydać w przypadku, gdy żądanie pochodzi od osoby nie będącej stroną, gdy wniosek nie opiera się na jednej z ustawowych przesłanek wznowieniowych, zawartych w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa, bądź w sytuacji, gdy osoba będąca stroną złożyła wniosek po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a termin nie został przywrócony, bądź w sytuacji braku zdolności do czynności prawnych strony działającej bez przedstawiciela ustawowego. Wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności stanowiących podstawę wznowienia ma istotne znaczenie, gdyż pozwala ocenić, czy został dochowany termin do złożenia wniosku. Podanie o wznowienie wnosi się bowiem w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa). Wniosek P. K. z dnia [...] czerwca 2004 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem zaświadczenia z dnia [...] grudnia 1999 r. wpłynął do Wojewody [...] w dniu [...] czerwca 2004 r. Jako przesłankę wznowienia wnioskodawca wskazał złożenie w dniu [...] czerwca 2003 r. przed notariuszem oświadczenia woli unieważniającego poprzednie oświadczenie z dnia [...] stycznia 1990 r. o wskazaniu A. K., jako uprawnionego do otrzymania świadczenia za mienie pozostawione poza granicami państwa polskiego. Wobec tego należy stwierdzić, że wniosek został złożony z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 kpa, zatem odmowę Wojewody [...] wznowienia postępowania należy uznać za zasadną. Jednakże powody, dla których organ wojewódzki odmówił wznowienia postępowania, należy uznać za błędne, bowiem organ ten uznał, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła osoba będąca stroną z zachowaniem terminu do jego wniesienia, a jako powód odmowy wskazano niewystąpienie przesłanek do wznowienia postępowania. Natomiast rozstrzygnięcie o braku podstaw wznowienia postępowania w decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie jest dopuszczalne, stanowiłoby bowiem naruszenie art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa, gdyż dopiero po wszczęciu postępowania, postanowieniem wydanym w trybie art. 149 § 1 kpa i jego przeprowadzeniu, jeżeli nie wystąpią przesłanki wskazane w art. 145 § 1 kpa, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa wydaje się decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Na decyzję Minister Infrastruktury złożył skargę P. K., wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji celem nadania sprawie prawidłowego biegu. Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i stwierdził, że stanowi ona w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w zaskarżonej decyzji i mającymi oparcie w materiale dowodowym sprawy i przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wadliwie przeprowadzone. W pierwszej kolejności podnieść należy, że zaświadczenie z dnia [...] grudnia 1999 r. wydane przez Starostę [...] skierowane zostało do A. K., który w dacie wydawania decyzji organów obu instancji już nie żył, gdyż zmarł w dniu 4 czerwca 2003 r. Wydane zaświadczenie określa uprawnienie o charakterze majątkowym i dopóki zaświadczenie to pozostaje w obiegu prawnym uprawnienia majątkowe przechodzą na spadkobierców zmarłego A. K. A zatem organy administracji orzekające w niniejszej sprawie winny przede wszystkim określić strony postępowania. Strony te nie zostały prawidłowo ustalone. Nadto w aktach sprawy znajduje się kilka wniosków dotyczących potrzeby zmiany wydanego zaświadczenia z dnia [...] grudnia 1999 r. J. Ł., córka P. K., złożyła wniosek w dniu [...] lipca 2003 r. o unieważnienie zaświadczenia, ponowiony w dniu [...] grudnia 2003 r. wnioskiem o anulowanie zaświadczenia i potwierdzenie jej uprawnień do ekwiwalentu za mienie zabużańskie oraz wniosek P. K. z dnia [...] czerwca 2004 r. o wznowienie postępowania i wydanie decyzji potwierdzającej jego prawo do tego mienia. Z uzasadnienia tych wniosków wynika, że wnioskodawcy żądają zmiany treści zaświadczenia z dnia [...] grudnia 1999 r. Organy winny zatem w pierwszej kolejności ustalić strony postępowania, a następnie wyjaśnić w jakim trybie zgłoszone jest żądanie zmiany zaświadczenia. We wniosku złożonym przez P. K., który wprawdzie wskazuje na potrzebę wznowienia postępowania, nie była podana żadna z ustawowych podstaw wznowienia. W tej sytuacji nie można było również ustalić, czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany. Organy obu instancji nie wyjaśniły tych okoliczności, czym naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 107 § 3, 147, 148 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.