I SA/Wa 1422/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. i B. Z. oraz P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M. M., B. Z., P. J. i Miasta W. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie użytkowania wieczystego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skargi na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie użytkowania wieczystego odrębnymi pismami wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. i B. Z., P. J. oraz Miasto W.. Sprawy te zostały zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami I SA/Wa 1422/18, I SA/Wa 1423/18 i I SA/Wa 1424/18. Postanowieniami z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1423/18 i I SA/Wa 1424/18 połączono w/w sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 1422/18. Wraz ze skargą skarżący M. M. i B. Z. oraz P. J. złożyli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. M. M. i B. Z. nie uzasadnili w/w wniosku, zanegowali natomiast zaistnienie przesłanek z art. 108 § 1 kpa. P. J. uzasadnił wniosek niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskazując, iż decyzja organu stanowi podstawę wpisania jako właściciela Miasta W. w miejsce skarżącego, z drugiej odbiera zarząd nieruchomością skarżącemu, nakazując M. W. jego przejęcie. Ponadto skarżący podniósł, że skutki decyzji organu stanowią głęboką i dolegliwą ingerencję w treść jego praw majątkowych, albowiem są podstawą do pozbawienia go uprawnień wynikających z treści art. 140 k.c. w zakresie budynku i treści art. 233 k.c. w zakresie gruntu w użytkowaniu wieczystym, pomimo, że umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie została rozwiązana na podstawie art. 240 k.c. Organ wniósł o nieuwzględnienie przedmiotowych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, (...) chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Innymi słowy, "przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego" (por. komentarz do art. 61 p.p.s.a. w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017 oraz postanowienia NSA z: 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, Legalis; 20 stycznia 2012r., II FZ 819/11, Legalis; 6 marca 2014 r., I OZ 150/14, Legalis). W rozpoznawanej sprawie, skarżący P. J. podniósł, że zaskarżona decyzja powoduje realne zagrożenie wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych – z jednej strony stanowi bowiem podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej o zmianie właściciela na rzecz Miasta W. w miejsce skarżącego, z drugiej strony odbiera skarżącemu zarząd nieruchomością. Zdaniem Sądu powyższe argumenty nie przemawiają za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wpis do księgi wieczystej jest czynnością "odwracalną" i w razie uchylenia zaskarżonej decyzji w każdym czasie można dokonać jego zmiany. Za podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można uznać również okoliczności przejęcia zarządu nad przedmiotową nieruchomością przez W.. Przejęcie zarządu nad nieruchomością przez gminę i jednocześnie utrata takiego zarządu przez beneficjentów decyzji o ustanowieniu użytkowania wieczystego jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem określonym wprost w art. 40e ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako ustawa) W tych warunkach przejęcie zarządu nieruchomości a przez będącą jej dotychczasowym współwłaścicielem gminę nie może być rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Zmiana zarządcy nieruchomości w ocenie Sądu jest skutkiem odwracalnym a w skardze nie zostało wykazane, iż zarząd nieruchomością dokonywany przez jednostkę samorządu terytorialnego spowoduje skutki, których nie da się odwrócić czy zrekompensować. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku M. M. i B. Z. dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił jego merytoryczną ocenę. Zaskarżona decyzja Komisji ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa (art. 40 b ust 3 ustawy) , zatem wbrew argumentom tej drugiej skargi-nie maja do niej zastosowania przesłanki z art. 108 § 1 kpa. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.