I SA/Wa 1436/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I. S. oraz T. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] umarzającej postępowanie o odszkodowanie za poniesioną szkodę powstałą w wyniku wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Nieruchomość położona w K. przy [...], zabudowana kamienicą, do 1965 r. stanowiąca własność M. M. została przejęta na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o zaświadczenie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1965 r. Dysponując przedmiotową nieruchomością Skarb Państwa sprzedał na rzecz osób fizycznych 2 lokale mieszkalne w budynku położonym na ww. gruncie. Decyzją z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] Prezydent Miasta K. dokonał sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w K. przy [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. dokonał sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w K. przy [...]. Wyrokiem z dnia [...] marca 1997 r. Sąd Wojewódzki w [...] nakazał wykreślenie z księgi wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości Gminy K. i wpisanie w to miejsce M. M., której następcą prawnym jest A. S. Umową kupna sprzedaży z dnia [...] sierpnia 1998 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) A. S. sprzedała T. S. oraz I. S., ww. nieruchomość. Organ administracji zbadał, iż w oparciu o wskazaną umowę T. S. i I. S. zakupili całą nieruchomość, jednakże z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania wynika, że nabyli jedynie udział ([...]/1000 części) w prawie jej własności i z tego wywodzą poniesienie szkody. Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2000 r. I. i T. S., wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] Prezydenta Miasta K. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, z wniosku I. i T. S., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki stwierdził, że zgodnie z art. 157 § 2 kpa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może skutecznie domagać się strona, a więc stosownie do przepisu art. 28 kpa tylko taki podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy zakwestionowana decyzja. Decyzją z [...] grudnia 2001 r. nr [...] Wojewoda [...], działając z wniosku A. S. stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z [...] grudnia 1989 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia 21 maja 2010 r. uzupełnionym w dniu 3 stycznia 2011 r. I. S. oraz T. S., wystąpili do Wojewody [...] o przyznanie odszkodowania za poniesioną szkodę powstałą na skutek stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] maja l979 r. nr [...] oraz decyzji z [...] grudnia 1989 r. nr [...]. W ocenie I. i T. S. na skutek stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...], ponieśli oni szkodę, za którą domagają się odszkodowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie z wniosku I. S. oraz T. S. o przyznanie odszkodowania za poniesioną szkodę powstałą w wyniku wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...]. Wojewoda [...] umarzając postępowanie w uzasadnieniu decyzji wskazał, ze roszczenie o odszkodowanie zgłaszane w trybie art. 160 Kpa związane jest z uprzednim stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej. Ponadto, do przyznania odszkodowania w trybie ww. przepisu nie jest wystarczające powołanie się na fakt stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, lecz konieczne jest zaistnienie w wyniku wadliwej decyzji szkody oraz bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy powstałą szkodą a wadliwą decyzją. Organ mając na względzie fakt, że I. i T. S. nie posiadali przymiotu stron w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...], wskazał, ze nie przysługuje im roszczenie określone wart. 160 Kpa., natomiast roszczenia wynikające z umowy zawartej pomiędzy T. S. i I. S. oraz A. S. mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. odwołanie wnieśli I. i T. S. W uzasadnieniu odwołania wskazali, iż mają interes prawny do ubiegania się o odszkodowania na zasadzie art. 160 kpa, jednocześnie podkreślili, iż uiścili cenę odpowiadającą wartości rynkowej całej nieruchomości i w chwili nabywania nieruchomości nie mieli świadomości o wydzieleniu dwóch lokali i ich sprzedaży. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I. S. oraz T. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w myśl art. 160 § 1 kpa stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Artykuł 160 § 1 kpa uzależnia zgłoszenie roszczenia o odszkodowaniu od uprzedniego stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, wydał na wniosek A. M. Skarżący I. S. oraz T. S. nie byli stronami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r., decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...], ani też decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] oceniającej legalność powołanych decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania z wniosku I. i T. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...], z powodu braku przymiotu strony. Organ wskazał, że I. S. i T. S. w dacie wydania wskazanych decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] nie byli właścicielami wywłaszczonej nieruchomości. Właścicielem tej nieruchomości była M. M. Następcą prawnym M. M. jest A. M. i to ona posiadała interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego co do tych decyzji. Tym samym zdaniem organu I. S. oraz T. S. nie mają interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie w trybie art. 160 kpa. Powołane zarzuty, iż w chwili nabywania nieruchomości wnioskodawcy nie mieli świadomości co do wydzielenia dwóch lokali i ich sprzedaży, należą do wad oświadczenia woli przy zawieraniu umowy. Sprawy te mają charakter cywilnoprawny i są rozstrzygane przez sądy powszechne w odpowiednich postępowaniach. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. i T. S. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu okoliczności, iż na skutek wydania decyzji sprzecznych z prawem wnioskodawcy ponieśli szkodę majątkową albowiem nabywając nieruchomość położoną przy ul. [...] w K. uiścili cenę sprzedaży odpowiadającą wartości całej nieruchomości podczas gdy zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym stali się właścicielami jedynie udziału w prawie własności wynoszącym [...]/1000 części. 2. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść postępowania, tj - art. 28 kpa. w zw. z art. 160 kpa. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu o odszkodowanie na skutek wydania decyzji administracyjnej niezgodnej z prawem; - art. 28 kpa. w zw. z art. 156 kpa. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżący nie mieli interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji, co da których następnie stwierdzono niezgodność ich wydania z prawem, a tym samym nie ma także interesu prawnego do domagania się odszkodowania na zasadzie art.160 kpa., - art. 160 kpa. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pomiędzy szkodą majątkową skarżących wyrażająca się nabyciem jedynie udziału w prawie własności nieruchomości, a nie całej nieruchomości, a wydaniem niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej, nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w chwili zawierania umowy kupna sprzedaży nieruchomości nie mieli wiedzy o fakcie wydzielenia lokali mieszkalnych z nieruchomości i nabycia ich przez osoby trzecie, działali więc w przekonaniu, iż nabywają własność całej nieruchomości, podczas gdy w rzeczywistości nabyli jedynie udział w prawie własności wynoszący [...]/1000, i taki też udział widnieje w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w K. KW nr [...] w dziale II księgi wieczystej na rzecz skarżących we współwłasności ustawowej małżeńskiej. Zdaniem skarżących to, ze nie byli właścicielami nieruchomości w chwili wydawania niezgodnych z prawem decyzji, nie przesądza o braku interesu prawnego do domagania się odszkodowania. Skarżący odnosząc się do postępowania wszczętego na zasadzie art. 160 k.p.a. uznali, iż postępowanie to jest swego rodzaju kontynuacją postępowania o stwierdzenie nieważności (niezgodności z prawem) ostatecznej decyzji. Warunkiem niezbędnym dla wszczęcia tego postępowania jest uprzednie uzyskanie decyzji stwierdzającej wadę przewidzianą w art. 156 k.p.a. Skoro nabywca nieruchomości jest legitymowany do wszczęcia postępowania stwierdzającego wystąpienie takiej wady, jest on również legitymowany do ubiegania się o odszkodowania, jeżeli doznał szkody na skutek wydanie wadliwej decyzji. Skarżący podkreślili, że Organ bezzasadnie przyjął, iż wnioskodawcy nie maja interesu prawnego w domaganiu się odszkodowania. Zdaniem skarżących Organ powinien był poczynić własne ustalenia i rozważania co do możliwości uznania wnioskodawców za stronę postępowania o odszkodowanie, czego jednak nie uczynił, a jedynie lakonicznie stwierdził, iż brak przymiotu właściciela nieruchomości w chwili wydawania decyzji niezgodnej z prawem uniemożliwia domaganie się przez wnioskodawców odszkodowania. Skarżący wskazali, ze w realiach niniejszej sprawy normami prawa materialnego wskazującymi na interes prawny stron, są przepisy Kodeksu cywilnego odnoszące się do pojęcia szkody i odpowiedzialności za jej wyrządzenie (art. 361 i art. 415 kc.) w powiązaniu z art. 160 kpa. Na skutek wydania decyzji niezgodnych z prawem szkoda powstała właśnie po stornie skarżach, a nie po stronie spadkobierców M. M. Skarżący zwrócili uwagę, że A. M., na skutek wydania niezgodnych z prawem decyzji, nie poniosła żadnej szkody majątkowej, albowiem sprzedała skarżącym nieruchomość zatajając przed nimi fakt wydzielenia i zbycia lokalu nr [...] i [...], otrzymując cenę sprzedaży odpowiadającą wartości rynkowej całej nieruchomości, a nie jedynie udziału w prawie własności tej nieruchomości. Nie można więc uznać, aby A. M. była legitymowana do domagania się odszkodowania. Legitymacja przysługiwałaby na jej rzecz jedynie w sytuacji, gdyby dokonała sprzedaży nieruchomości na rzecz skarżących zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, co jednak nie miało miejsca. W związku z wydaniem niezgodnych z prawem decyzji jedynymi podmiotami poszkodowanymi są więc I. i T. S., albowiem lokale nr [...] i [...] na nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. nie weszły w skład ich majątku, pomimo, iż cena sprzedaży uiszczona na rzecz A. M. obejmowała również wartość tych lokali. Tym samym na tle niniejszej sprawy zachodzą przesłanki uzasadniające zasądzenie odszkodowania na rzecz wnioskodawców, albowiem pomiędzy wydaniem decyzji niezgodnych z prawem a szkodą wnioskodawców zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Przeciwne ustalenia Organu świadczą o błędnej wykładni art. 28 i 160 k.p.a. Skarżący podkreślili iż dla ustalenia interesu prawnego należy rozważyć całokształt okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, a więc wiązać pod uwagę także te okoliczności, które leżą poza strefą prawa administracyjnego, kształtują jednak sytuacje prawna stron w ten sposób, iż mają one interes w domaganiu się wydania decyzji administracyjnej. Na tle niniejszej sprawy takimi okolicznościami są właśnie kwestie związane z przejściem własności nieruchomości położonej przy ul [...], które daniem skarżących zostały całkowicie pominięte w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Pogląd prawny przyjęty w zaskarżonej decyzji, jak również argumentacja Ministra Infrastruktury w ocenie Sądu są trafne. Zgodnie z przepisem art. 160 k.p.a. stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie ma za przedmiot orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania odszkodowana skarżącym małżonkom S., za wydanie decyzji, co do których Wojewoda [...] stwierdził, iż zostały wydane z naruszeniem prawa w oparciu o art. 156 k.p.a., zaś podstawę domagania się przez skarżących rozstrzygnięcia stanowił art. 160 k.p.a. Przesłanką konieczną umożliwiająca zastosowanie art. 160 k.p.a. było uprzednie wydanie w trybie art. 158 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, lub stwierdzenia, że decyzja taka w przypadku wskazanym w § 2 art. 156 k.p.a. została wydana z naruszeniem prawa. Drogę do dochodzenia odszkodowania przez poszkodowaną stronę na gruncie art. 160 k.p.a. otwierało dopiero stwierdzenie nieważności decyzji lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Tak więc dopóty decyzja wyrządzająca szkodę nie została podważona w trybie art. 156 k.p.a., niemożliwym było dochodzenie odszkodowania na gruncie art. 160 kpa. Nie sposób podzielić twierdzenia skarżących, że decyzja nieważnościowa Wojewody [...] wydana na wniosek A. M., otwiera dla nich możliwość dochodzenia odszkodowania w trybie art. 160 kpa. Niewątpliwie decyzja taka umożliwia wystąpienie z żądaniem odszkodowania, ale dla strony tego postępowania, a nie byli nią skarżący. Na wniosek A. M., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania z wniosku I. i T. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...], z powodu braku przymiotu strony. Skarżący domagają się przyznania odszkodowania powołując się na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], wydaną na wniosek A. M., mimo że nie byli stronami tej decyzji jak również nie byli stronami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. i decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...]. I. S. i T. S. w dacie wydania wskazanych decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. nie byli właścicielami wywłaszczonej nieruchomości. Właścicielem tej nieruchomości była M. M., której następcą prawnym jest A. M. i to ona posiadała interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego co do tych decyzji. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podniesiona przez skarżących okoliczności, iż na skutek wydania decyzji sprzecznych z prawem wnioskodawcy ponieśli szkodę majątkową albowiem nabywając nieruchomość położoną przy ul. [...] w K. uiścili cenę sprzedaży odpowiadającą wartości całej nieruchomości podczas gdy zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym stali się właścicielami jedynie udziału w prawie własności wynoszącym [...]/1000 części, należą do wad oświadczenia woli przy zawieraniu umowy i mają charakter cywilnoprawny. Zarzut naruszenia art. 28 kpa. w zw. z art. 156 kpa. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżący nie mieli interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji, co da których następnie stwierdzono niezgodność ich wydania z prawem na wniosek A. S., a tym samym nie ma także interesu prawnego do domagania się odszkodowania na zasadzie art.160 kpa., jest niezasadny. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [....] odmawiająca wszczęcia postępowania z wniosku I. i T. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. z powodu braku przymiotu strony jest prawomocna. Wojewoda [...] we wskazanym wyżej postępowaniu dokonał analizy prawnej dotyczącej przymiotu stron T. i I. S. Ponowna analiza dotycząca przymiotu wskazanych wyżej stron zakończonego prawomocną decyzją postępowania jest niedopuszczalna. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 kpa. w zw. z art. 160 kpa. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu o odszkodowanie na skutek wydania decyzji administracyjnej niezgodnej z prawem. Jeżeli skarżący nie byli stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1979 r. oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] grudnia 1989 r. zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] to nie mogą domagać się odszkodowania, gdyż zgodnie z przepisem art. 160 k.p.a. roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę służy jedynie stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 160 kpa. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pomiędzy szkodą majątkową skarżących wyrażająca się nabyciem jedynie udziału w prawie własności nieruchomości, a nie całej nieruchomości, a wydaniem niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej, nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy z przyczyn wskazanych powyżej. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.