I SA/Wa 1437/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2005r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...],po rozpatrzeniu odwołania T. D. od decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] z urzędu stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej: "WAM") w G. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] stwierdzającej zachowanie przez T. D. uprawnień do osobnej kwatery stałej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Prezes WAM podał, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. w zaświadczeniu z dnia 20 marca 2003 r. stwierdził, że T. D. w dniu 15 marca 1991 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, i od dnia 1 kwietnia 1991 r. posiada uprawnienia do wojskowej renty inwalidzkiej. Na podstawie tego zaświadczenia Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w G. decyzją z dnia [...] marca 2003 r. stwierdził, że T. D. zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej. Pismem z dnia 4 marca 2004 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. poinformował Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w Z., że inwalidztwo T. D. nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, i w tej sytuacji Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w Z. decyzją z dnia [...] maja 2004 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 2003 r. Z ustaleń organu wynika, że zwolnienie T. D. z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała nastąpiło w dniu 15 marca 1991 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony (...), a zatem należało brać pod uwagę stan prawny istniejący w dniu zaistnienia okoliczności, czyli zwolnienia T. D. z zawodowej służby wojskowej. W dniu zwolnienia T. D. z zawodowej służby obowiązywał art. 11 ust. 1 pkt 2 nieobowiązującej ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 z późn. zm.), zgodnie z którym żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, zachowywał prawo do osobnej kwatery stałej, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową. Zdaniem organu T. D. nie spełniał tych przesłanek, ponieważ wprawdzie posiadał on uprawnienia do renty inwalidzkiej, jednakże jego inwalidztwo nie pozostawało w związku ze służbą wojskową. Skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. D. zarzucając, że odbieranie skarżącemu uprawnień jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w G. z dnia [...] marca 2003 r. stwierdzającej zachowanie przez T. D. uprawnień do osobnej kwatery stałej. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., a następnie Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w Z. decyzją z dnia [...] maja 2004 r., z urzędu, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w G. z dnia [...] marca 2003 r. stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej przez T. D.. Prezes WAM decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. po rozpatrzeniu odwołania T. D. od decyzji z dnia [...] maja 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zwolnienie T. D. z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała nastąpiło w dniu 15 marca 1991 r. Prawidłowo organ uznał, że T. D. nie zachował prawa do osobnej kwatery stałej, ponieważ w dniu zwolnienia go z zawodowej służby obowiązywał art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 z późn. zm.), zgodnie z którym, żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, zachowywał prawo do osobnej kwatery stałej, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, a inwalidztwo T. D. nie pozostawało w związku ze służbą wojskową. Sąd podziela stanowisko organu, że od dnia 22 sierpnia 2001 r. żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, stosownie do art. 23 w ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.), w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 6 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej, ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, ustawy o uposażeniu żołnierzy, ustawy o Policji, ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o kontroli skarbowej, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o Służbie Więziennej oraz ustawy o Inspekcji Celnej (Dz. U. Nr 81, poz. 877). W przepisach obu ustaw nie ma żadnej normy, która uprawniałaby do stosowania nowych przepisów do zdarzeń i stanów faktycznych, które miały miejsce przed wejściem w życie tych przepisów, a zatem, nowe przepisy należy stosować wyłącznie do zdarzeń, które zaistnieją dopiero po ich wejściu w życie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.