I SA/Wa 1443/10

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. N. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Adwokat M. N. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla C. P. (por. postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2011 r.) W następstwie powyższego wyznaczony pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 108) oświadczając, że koszty działania pełnomocnika nie zostały w żadnej części przez nikogo pokryte. We wniosku tym adwokat M. N. wyjaśniła, że żąda zasądzenia kosztów według czterokrotnej stawki minimalnej określonej stosownie do § 2 i § 18 w związku z § 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., uzasadnieniem wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według czterokrotnej stawki minimalnej jest stopień zawiłości sprawy, obszerność akt oraz złożoność problematyki spraw zabużan, jak również ciężka współpraca ze skarżącym. Dodała również, że sporządzenie szczegółowej opinii prawnej wiązało się z dużym nakładem jej pracy wynikającej z analizy regulacji prawnych oraz orzecznictwa. Na samo czytanie akt poświęciła dwa dni. Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie ustanowiona z urzędu pełnomocnik sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Złożony wniosek zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku. Jednocześnie biorąc pod uwagę argumentację adwokata co do wysokości stawki, która powinna być dla niego zasądzona, jak również mając na uwadze stopień skomplikowania sprawy, referendarz uznał, że zasadnym będzie przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości dwóch stawek minimalnych. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.