I SA/Wa 1443/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. N. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa osiemdziesiąt) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa osiemdziesiąt) złotych. Adwokat M. N. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla C. P. (por. postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2011 r.) W następstwie powyższego wyznaczony pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 108) oświadczając, że koszty działania pełnomocnika nie zostały w żadnej części przez nikogo pokryte. We wniosku tym adwokat M. N. wyjaśniła, że żąda zasądzenia kosztów według czterokrotnej stawki minimalnej określonej stosownie do § 2 i § 18 w związku z § 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., uzasadnieniem wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według czterokrotnej stawki minimalnej jest stopień zawiłości sprawy, obszerność akt oraz złożoność problematyki spraw zabużan, jak również ciężka współpraca ze skarżącym. Dodała również, że sporządzenie szczegółowej opinii prawnej wiązało się z dużym nakładem jej pracy wynikającej z analizy regulacji prawnych oraz orzecznictwa. Na samo czytanie akt poświęciła dwa dni. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 lipca 2011 r. postanowiono przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Od powyższego postanowienia adwokat M. N., pismem z dnia 25 lipca 2011 r. wniosła środek zaskarżenia. W uzasadnieniu wskazała, że wynagrodzenie pełnomocnika w przedmiotowej sprawie powinno zależeć od wartości przedmiotu sprawy. Skarżąca wskazała, że jej wynagrodzenie powinno być ustalone w oparciu o § 6 pkt 7 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Nadto pełnomocnik wskazała, że stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2b cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie jej powinno wynosić 75 % kwoty 7.200 zł, czyli 5.400 zł. Nadto wskazała, że ze względu na duży nakład czasu pracy, zawiłość sprawy oraz ciężką współpracę z mocodawcą uzasadnione jej zdaniem jest podwyższenie w/w wynagrodzenia do czterokrotnej stawki minimalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie ustanowiona z urzędu pełnomocnik sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Złożony wniosek zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia za udzielona pomoc z urzędu, jednak w innej wysokości niż podana we wniosku pełnomocnika. Mając na uwadze, że pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia w wysokości czterokrotnej stawki minimalnej należy wskazać, że w myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika, że gdy pełnomocnik wnioskuje o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż stawka minimalna, Sąd zobowiązany jest odpowiednio ocenić taki wniosek, rozważyć rodzaj i stopień zawiłości sprawy, niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a w szczególności jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności sprawy i jej rozstrzygnięcie. Przyznanie wynagrodzenia w stawce powiększonej dopuszczalne jest tylko w uzasadnionych szczególnymi okolicznościami przypadkach spraw o wyjątkowo skomplikowanym charakterze, w związku z którym zachodzi konieczność wykonania pracy nieproporcjonalnej do ustalonej stawki minimalnej. Mając na względzie powyższe oraz biorąc pod uwagę argumentację adwokata co do wysokości stawki, która powinna być dla niego zasądzona, jak również oceniając stopień skomplikowania sprawy Sąd uznał, że zasadnym będzie przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości dwóch stawek minimalnych. Sąd przyznając wynagrodzenie ponad stawkę minimalną wziął pod uwagę nakład pracy pełnomocnika w szczególności mając na względzie sporządzoną wnikliwie i szczegółowo opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie Sąd przyznając wynagrodzenie pełnomocnikowi miał na uwadze, iż nie działał on w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a został ustanowiony jedynie do działania w drugiej instancji. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.