I SA/Wa 1444/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Jolanta Dargas Protokolant starszy referent Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego 1. oddala skargę. 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...]. (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych oraz kwotę [...] ([...]) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków strony. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zainicjowanej zażaleniem W. W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością miejscową Wójtowi Gminy O. wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłaty adiacenckiej. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] sierpnia 1998 r. Wójt Gminy O. ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości działek budowlanych otrzymanych przez W. W. w wyniku scalenia i podziału nieruchomości. Ustalone opłaty egzekwowane były od zobowiązanego – W. W., w trybie postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] października 1999 r. W dniu [...] marca 2011 r. do Urzędu Skarbowego w O. wpłynął wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. opłaty i odsetek za zwłokę, w którym powoływał się on na wydane w tym przedmiocie postanowienie Wójta Gminy O. z [...] lutego 2011 r. W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał powyższy wniosek zgodnie z właściwością miejscową Wójtowi Gminy O. z prośba o zajęcia stanowiska w sprawie. Na postanowienie to W. W. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w następstwie rozpatrzenia tego zażalenia umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał on, że w toku postępowania zażaleniowego zmianie uległ przepis art. 65 k.p.a. Z dniem 11 kwietnia 2011 r. weszła bowiem w życie nowelizacji kodeksu, dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). W obowiązującym obecnie stanie prawnym przepis ten stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Z powyższego wynika, że w razie zaistnienia ww. okoliczności, czynność przekazania podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma, na które nie przysługuje środek zaskarżenia. Ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów przejściowych dotyczących niezakończonych postępowań prowadzonych w trybie art. 65 k.p.a., co oznacza, że organy stosując prawo zobowiązane są stosować przepisy w brzmieniu nadanym nowelizacją. Organ powołał się przy tym na pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r. K30/0, w którym Trybunał wywodził, że w polskiej kulturze prawnej zostały wykształcone reguły międzyczasowe, które znajdują zastosowanie w procesie stosowania prawa. Jeżeli brak wyraźnie wyrażonej woli ustawodawcy, sąd i inne organy stosujące prawo muszą kwestię intertemporalną rozstrzygnąć na podstawie tych właśnie reguł, mając wybór między zasadą dalszego działania ustawy dawnej i zasadą bezpośredniego skutku ustawy nowej. Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne. Zgodnie z powyższym jeżeli w ustawie brak jest przepisów przejściowych, ustawę tę stosuje się od dnia jej wejścia w życie wprost i bezpośrednio. W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania odwoławczego, bowiem w aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W. W. wniósł na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił on Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., że bezzasadnie umorzył postępowanie bez merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącego organ naruszył także przepisy ordynacji podatkowej oraz ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez dokonywanie potrąceń zaległych opłat adiacenckich z jego emerytury. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2011 r. umarzające, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., postępowanie w sprawie zażalenia skarżącego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] marca 2011 r. przekazujące według właściwości na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Wójtowi Gminy O. wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie zaległej opłaty adiacenckiej. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie narusza prawa. Jak trafnie wskazał organ, po wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. postanowienia z [...] marca 2011 r. i wniesieniu przez W. W. zażalenia, a przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, zmieniony został art. 65 § 1 k.p.a., stanowiący podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, wprowadzonym art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. - o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z treści tego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że po nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego, przekazanie podania wg właściwości innemu organowi następuje w drodze czynności materialno-technicznej (pisma), która to czynność nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia ani innego środka zaskarżenia. Przywołana wyżej ustawa nowelizująca kodeks weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. i nie zawierała przepisów przejściowych. W związku z tym organ II instancji, z mocy prawa zobligowany był rozpoznać sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania. W dziedzinie prawa procesowego podstawową reguła intertemporalna jest wszak zasada bezpośredniego stosowania nowego prawa (por. uzasadnienie do uchwały SN z 17.01.2001 r. III CZP 49/00 OSNC 2001/4/53, Lex nr 44995). Skoro więc w dacie tej zgodnie z obowiązującym obecnie brzmieniem art. 65 § 1 k.p.a. nie przysługiwało już zażalenie od postanowienia przekazującego pismo według właściwości innemu organowi, Dyrektor Izby Skarbowej w W. właściwie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego zażalenia, uznając je za bezprzedmiotowe. W prawdzie w treści rozstrzygnięcia zawarł on sformułowanie "umarzam postępowanie odwoławcze", które odnosi się do postępowań zainicjowanych odwołaniem od decyzji administracyjnej, a nie zażaleniem na postanowienie, jednakże to uchybienie nie stanowi w ocenie Sądu o wadliwości samego rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że "zażalenie" jest w istocie jednym z przewidzianych w procedurze administracyjnej środków odwoławczych. Sformułowane zaś w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ordynacji podatkowej czy też ustawy o finansach publicznych do jakich miało dojść w toku egzekwowania zaległości z tytułu opłaty adiacenckiej nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu, gdyż wykraczało by to poza granice sprawy wyznaczone zaskarżonym postanowieniem, mającym charakter wyłącznie procesowy. Stąd nie mogły one odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, orzeczono w oparciu o art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). .