I SA/Wa 1447/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] , w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: W. B. wnioskiem z dnia 3 grudnia 2009 r., ponowionym 31 marca 2010 r., wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że majątek [...], w zakresie działek nr [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.) wskazując m.in., że J. B. (poprzednik prawny wnioskodawcy) nabył [...] czerwca 1939 r. od Zgromadzenia [...] na Z. w/w parcele majątku [...], obj. Iwh [...] księgi tabularnej Sądu Okręgowego w K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie uznając, że W. B. nie ma interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania, gdyż jego poprzednik prawny – J. B. nie był właścicielem nieruchomości w dniu jej przejęcia tj. [...] września 1944 r. Organ zaznaczył, że J. B. nabył od Klasztoru [...] na Z. określone parcele z nieruchomości objętej wykazem hipotecznym [...] księgi tabularnej Sądu Okręgowego w K. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] listopada 1939r. w formie aktu notarialnego, nie dokonano jednak wpisu prawa własności w wykazie hipotecznym zgodnie z § 431 Kodeksu cywilnego austriackiego z 1811 r. (ABGB), co było wymagane do przeniesienia własności nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 128/15 oddalił skargę W. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. Sąd podzielił stanowisko organów administracji dotyczące nieprzysługiwania skarżącemu tytułu prawnego do nieruchomości wskazując, że pod rządem prawa austriackiego umowa przeniesienia własności miała wyłącznie skutek zobowiązujący, zaś przeniesienie prawa własności nieruchomości wymagało wpisu do księgi wieczystej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3040/15 oddalił skargę kasacyjną W. B. od w/w wyroku WSA w Warszawie. W. B. wnioskiem z dnia 10 lipca 2015 r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jako przyczynę wznowienia skarżący wskazał otrzymany z Archiwum Narodowego w K. w dniu [...] czerwca 2015 r. wypis aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r. nr rep. [...], sporządzonego przed E. S. - notariuszem w K., opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K. Przedmiotowym aktem Klasztor [...] na Z. sprzedał J. B. określone parcele z dóbr [...] obj. wykazem hipotecznym [...] księgi tabularnej Sądu Okręgowego w K. Zdaniem skarżącego elementem nowym i istotnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest nieczytelna pieczęć Sądu Okręgowego w K., zamieszczona na czwartej stronie wypisu. Wypis aktu notarialnego z [...] listopada 1939 r., opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K., dowodzi złożenia dokumentu w sądzie i skutecznego przeniesienia prawa własności nieruchomości na rzecz J. B. Skarżący zaznaczył, że w jego ocenie nieruchomość nie miała księgi wieczystej w tym znaczeniu, że jest to część nieruchomości wpisanej do dawnego lwh [...] majątek [...], którą na potrzeby J. B. należało wyłączyć i zapisać do nowej księgi. Samo złożenie umowy do Sądu powodowało przeniesienie własności nieruchomości na J. B., stosownie do przepisów Kodeksu cywilnego austriackiego, co uzasadnia legitymację czynną wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2018 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. uznając, że przedstawiony przez W. B. dowód nie jest nowym, istotnym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania oraz podkreślił, że w pierwotnie prowadzonym postępowaniu zarówno organy administracji publicznej, jak i WSA w Warszawie nie dysponowały odpisem aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości opatrzonym adnotacją Sądu Okręgowego w K. o jego wpływie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając ponownie sprawę uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. jest zgodna z prawem. Organ przytoczył przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania administracyjnego i zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie istotne jest, że decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się W. B., była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który oddalił skargę. W takiej sytuacji prowadzenie postępowania wznowieniowego jest możliwe o tyle, o ile przyczyny wadliwości, będącej podstawą wznowienia, nie mieściły się w granicach rozpoznania i orzekania sądu (wyroki NSA z dnia 30 września 1985 r. sygn. akt SA/Wr 358/85, z dnia 30 października 1996 r. sygn. akt I SA 884/96). Zdaniem Ministra wskazany przez wnioskodawcę wypis aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r., opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K., nie stanowi istotnego dla sprawy, nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, uzasadniającego uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przytoczył regulacje określające zasady przeniesienia własności rzeczy nieruchomych do ksiąg wieczystych, obowiązujące w dniu nabycia nieruchomości przez J. B., w tym również odnoszące się do sytuacji, gdy dla danej nieruchomości nie było stosownej księgi wieczystej i podkreślił, że – wbrew twierdzeniom skarżącego - ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż dla nieruchomości, której dotyczy wniosek, istniała księga gruntowa; nie została ona ani zniszczona, ani też nie zaginęła. Parcele objęte umową sprzedaży z [...] listopada 1939 r. były ujawnione w wykazie hipotecznym [...] księgi tabularnej Sądu Okręgowego w K., co wynika z samej umowy, a także z innych znajdujących się w aktach sprawy dokumentów (pismo Powiatowego Urzędu Ziemskiego w K. z [...] listopada 1946 r. i dołączony do niego wyciąg z księgi gruntowej dóbr tabularnych [...] Iwh [...]; protokół z badania wykazu hipotecznego z [...] lutego 2012 r.). Ustalenia organów w tym zakresie zaaprobowane zostały przez WSA w Warszawie. Ocena prawna przedstawiona w wyroku z 26 maja 2015 r. wiąże Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi także w postępowaniu wznowieniowym, zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zaznaczył, że zawarcie umowy sprzedaży obejmującej niektóre parcele z określonej księgi gruntowej, skutkuje koniecznością odłączenia tych parcel i założenia dla nich nowej księgi, ale nie oznacza to, że stają się one w ten sposób parcelami, dla których nie jest prowadzona żadna księga. Dopóki parcele nie zostaną wykreślone z dotychczasowej księgi, dopóty zajmowana przez nie część powierzchni ziemskiej jest objęta księgą gruntową. Nie może istnieć sytuacja, w której wprawdzie księga gruntowa obejmuje określone parcele, ale z punktu widzenia nabywcy dla parcel tych nie jest prowadzona księga gruntowa. Sprzeciwiałoby się to celowi, dla którego istnieją księgi publiczne i stawiało pod znakiem zapytania sens regulacji § 431 ABGB. Tym samym- zdaniem Ministra - podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzenia, że dla będącej przedmiotem umowy sprzedaży nieruchomości nie była prowadzona księga wieczysta, należało je wyłączyć i zapisać do nowej księgi, są bezzasadne. W ocenie organu skoro ponad wszelką wątpliwość prowadzono księgę gruntową dla nieruchomości w W. objętej umową z [...] listopada 1939 r., to w sprawie nie mógł mieć zastosowania szczególny tryb nabywania nieruchomości polegający na złożeniu aktu nabycia we właściwym sądzie. W tym stanie rzeczy wypis tej umowy, opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K., nie może być dowodem nabycia prawa własności nieruchomości przez J. B. Dodatkowo Minister wskazał, że złożenie aktu nabycia prowadziło do przejścia prawa własności dopiero na skutek uchwały sądu. Nie ma jednak dowodu, że taka uchwała została w niniejszej sprawie wydana. Wypisowi aktu notarialnego, stanowiącemu podstawę wznowienia, towarzyszy jedynie nieczytelna pieczęć Sądu Okręgowego w K.; nie wiadomo, czy potwierdza ona złożenie dokumentu, służy jego uwierzytelnieniu czy innemu celowi. Poza tym akty nabycia należało składać w sądzie, który prowadzi księgi gruntowe dla posiadłości nietabularnych. tj. we właściwym sądzie grodzkim, nie zaś w sądzie okręgowym. Tym samym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. jest zgodna z prawem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. B. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez poczynienie błędnych ustaleń co do znaczenia przedłożonego nowego dowodu, tj. wypisu aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r. opatrzonego pieczęcią Sądu Okręgowego, - art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez przyjęcie, że w/w wypis aktu notarialnego opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego potwierdzającą wpływ tego aktu do Sądu, nie stanowi dla sprawy istotnego nowego dowodu, - art. 28 kpa w związku z § 434 ABGB w brzmieniu noweli III z 19 marca 1931 r. (obowiązującym w chwili sprzedaży nieruchomości na rzecz poprzednika prawnego wnioskodawcy) poprzez nieprawidłowe uznanie, że ten przepis kodeksu austriackiego nie ma zastosowania, a w związku z tym, że nie doszło do przeniesienia własności nieruchomości, - art. 7 kpa, art. 8 kpa i art. 12 kpa poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania merytorycznego co do zasadności zastosowania do przedmiotowej nieruchomości dekretu o reformie rolnej, co prowadzić może do sanowania nieprawidłowości czynności podejmowanych przez Skarb Państwa w stosunku do nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wydana w wyniku wznowienia postępowania decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2018 r. odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia, że nabyty przez J. B. (poprzednika prawnego W. B.) zespół dworski wchodzący w skład majątku [...], nie podpadał pod działanie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, w związku z brakiem legitymacji W. B. do skutecznego żądania wszczęcia postępowania, jako podmiotu niebędącego stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Organ uznał, że skarżący w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym nie przedstawił nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję, a tym samym nie zaistniała przyczyna wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, która miałaby istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Dowodu takiego nie stanowi - w ocenie Ministra - przedstawiony przez skarżącego wypis aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r. nr rep. [...], sporządzonego przed notariuszem w K., opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K., otrzymany z Archiwum Narodowego w K. w dniu [...] czerwca 2015 r. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 kpa, art. 145a § 1 kpa lub art. 145b § 1 kpa. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. W związku z czym w orzecznictwie podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Zauważyć trzeba, że decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się W. B., była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 128/15 oddalił skargę. Skarga kasacyjna na powyższy wyrok została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3040/15. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w takiej sytuacji prowadzenie postępowania wznowieniowego jest możliwe o tyle, o ile przyczyny wadliwości, będącej podstawą wznowienia, nie mieściły się w granicach rozpoznania i orzekania sądu. Istotne jest przy tym, że zgodnie z treścią art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W doktrynie wskazuje się, że moc wiążąca orzeczenia określona w/w przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania skarżący powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że do wznowienia postępowania w oparciu o powołaną przesłankę może dojść wyłącznie wówczas, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki – nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, są one istotne (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych), zostały one ujawnione po wydaniu decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy przez nowy, istotny dowód lub nową, istotną okoliczność dla sprawy należy rozumieć dowód lub okoliczność, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo uznał, że przedstawiony przez skarżącego wypis aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r. nr rep. [...], sporządzonego przed notariuszem w K., opatrzony pieczęcią Sądu Okręgowego w K., otrzymany z Archiwum Narodowego w K. w dniu [...] czerwca 2015 r., nie stanowi nowego, istotnego dla sprawy dowodu, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, uzasadniającego uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2014. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – co w istocie potwierdza sam skarżący - przedmiotowy dokument (o identycznej treści), tj. akt notarialny utrwalający umowę sprzedaży z dnia [...] listopada 1939 r. zawartą pomiędzy Klasztorem [...] na Z., a J. B. znajdował się w aktach postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Był on więc przedmiotem oceny zarówno organów administracji, jak i sądu administracyjnego. Co prawda na załączonym do wniosku o wznowienie postępowania wypisie znajduje się pieczęć Sądu Okręgowego w K., okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa jednak na przyjęte przez organy stanowisko w kwestii legitymacji skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że majątek nabyty przez J. B., wydzielony z dóbr tabularnych [...] (obj. wykazem hip. [...]) nie podpadał pod działanie dekretu o reformie rolnej. Fakt umieszczenia na powyższym wypisie pieczęci Sądu Okręgowego w K. nie dowodzi – wbrew twierdzeniom skarżącego - że własność objętych przedmiotowym aktem nieruchomości (parcel wydzielonych z w/w majątku [...]) przeszła na rzecz J. B. stosownie do obwiązujących wówczas przepisów Kodeksu cywilnego austriackiego. Zauważyć trzeba, że kwestia dotycząca regulacji odnoszących się do przeniesienia prawa własności nieruchomości, dla których prowadzona była księga wieczysta, jak i dla nieruchomości, które nie posiadały stosownej księgi wieczystej, była już przedmiotem rozważań organów administracji oraz sądu administracyjnego. Wyjaśnione już zostało, że stosownie do obowiązujących w dniu nabycia nieruchomości przepisów (§ 431 K.c.a.) dla przeniesienia własności nieruchomości niezbędnym było spełnienie określonych warunków, tj. dokonanie wpisu do księgi gruntowej, istnienie ważnego tytułu i własności poprzednika. Jeżeli dla danej nieruchomości nie było księgi lub wykazu w istniejącej księdze, wówczas można było przenieść własność z takim samym skutkiem jak wpis do księgi gruntowej, tylko przez to, że dokument wyrażający tytuł, a zdolny do intabulacji został złożony w sądzie, który miał prowadzić księgę gruntową. Jak podkreślił WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 maja 2015 r. pod rządem prawa austriackiego umowa przeniesienia własności miała wyłącznie skutek zobowiązujący, zaś przeniesienie prawa własności nieruchomości wymagało wpisu do księgi wieczystej - konieczny był tzw. wpis hipoteczny (intabulacja). Skoro wpis własności w księdze wieczystej nie został dokonany, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - własność nieruchomości nie została skutecznie przeniesiona na rzecz J. B., zgodnie z wymogami obowiązującego wówczas prawa. We wcześniej prowadzonym postępowaniu wyjaśnione również zostało, że - wbrew twierdzeniom skarżącego – dla nieruchomość nabytej przez jego poprzednika prawnego prowadzona była stosowna księga wieczysta. Księga ta nie zaginęła i nie została zniszczona. Parcele z dóbr [...] objęte umową sprzedaży były ujawnione w wykazie hipotecznym [...] księgi tabularnej Sądu Okręgowego w K. Nie ujawniono w niej jednak przeniesienia prawa własności na rzecz J. B. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy umożliwiające przeniesienie własności nieruchomości poprzez złożenie stosownego dokumentu (aktu nabycia) do sądu, który uchwałą zezwalał na jego złożenie (§ 434 K.c.a.). Dotyczyły one bowiem jedynie sytuacji, gdy nieruchomość nie była wpisana do księgi gruntowej, np. na skutek jej zniszczenia lub zaginięcia. W rozpoznawanej sprawie – jak wyżej wskazano – taka sytuacja nie miała miejsca. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo uznał, że sprawie nie niezaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przedstawiony przez skarżącego dokument - wypis aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1939 r. nr rep. [...], opatrzony w pieczęć Sądu Okręgowego w K., nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu w/w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia są więc zgodne z prawem. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa. Wbrew podnoszonym przez skarżącego zarzutom organ w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym prawidłowo ocenił zarówno dowód powołany we wniosku o wznowienie postępowania, jak i dowody zgromadzone w postępowaniu zwykłym. Wniesiona skarga jest wiec bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.