I SA/Wa 1448/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: 1.odrzucić skargę, 2.zwrócić skarżącej U. S. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 5 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga U. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2010 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem - w terminie 7dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w dniu 30 lipca 2010 r. (k-35). Pomimo upływu siedmiodniowego terminu do usunięcia braku formalnego skargi skarżąca nie wykonała ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd odrzuca skargę , gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Uwzględniając przestawiony powyżej stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.