I SA/Wa 1449/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi B. N. i I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej B. N. kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz na rzecz skarżących B. N. i I. K. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku B. N., I. K., V. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] Prezydent Miasta O., zatwierdził projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ul. [...], składającej się z działki nr ew. [...], w obr. [...], o pow. [...] m2, cz. działki nr [...] o pow. [...] m2, cz. działki nr [...], o pow. [...] m2 i cz. działki nr [...] o pow. [...] m2, uregulowanej w KW "[...]" nr inw. [...], KW "[...]" dz. hip. [...],[...],[...] i KW "[...]" dz. hip. [...] w sposób następujący: z KW "[...]" nr inw. [...]: działka nr [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, działka nr [...] o pow. [...] m2 w ulicy [...]; z KW "[...]" dz. hip. [...],[...],[...]: działka nr [...] o pow. [...] m2, działka nr [...], o pow. [...] m2, działka nr [...] o pow. [...] m2 w ulicy [...]: z KW "[...]" dz. hip. [...]: działka nr [...] o pow. [...] m2. Pismem z dnia [...] września 2009 r. B. N., V. K., I. K., J. R., A.T., K.C. i C.S. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta O., wskazując, że osoby występujące z wnioskiem nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu. Następnie B. N., V. K., I. K., A. T., K. C. i C. S. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Po rozpoznaniu, którego postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminu do jego złożenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy B. N., uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i umorzyło postępowanie w zakresie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że z ugruntowanego już w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że stroną w postępowaniu nadzwyczajnym, mogą być również osoby, które nie były stronami w postępowaniu zwykłym (w niniejszej sprawie - postępowaniu podziałowym), ale skutki stwierdzenia nieważności mogą dotyczyć ich interesu prawnego. Podniósł, że z mapy stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta wynika, że obejmowała ona działki "[...]" dz. hip. [...], na których obecnie znajduje się osiedle "W.". Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem zaprezentowanym w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmawiającej właścicielom nieruchomości znajdujących się na osiedlu "W." przymiotu strony, a tym samym odmawiającym wszczęcia postępowania na ich wniosek. Jednocześnie organ wskazał, że do rozpoznania pozostał wniosek B. N. z dnia [...] września 2009 r., a sprawa będzie rozpoznawana przez Kolegium już pod inną sygnaturą. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało, że na wniosek B. N., V. K., I. K., J. R., A. T. i K. C. z dnia [...] września 2009 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z analizy decyzji Prezydenta Miasta O. wynika, że podziału dokonano w celu wydzielenia części leśnej od części zabudowanej i przekazania jej w zarząd Nadleśnictwu C. Wprawdzie zdaniem organu w decyzji tej nie powołano żadnego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże po dokonaniu ustaleń co do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w O. z dnia [...] listopada 1986 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. na okres perspektywiczny, Kolegium uznało, że przedmiotowa decyzja podziałowa (decyzja wraz z załącznikiem graficznym) jest zgodna z ustaleniami ww. planu. Kolegium podniosło, że nieruchomość objęta tą decyzją położona jest w obszarze oznaczonym symbolami SP29ZLU i SP31UZS/UZU. Czyniąc ustalenia w powołanym wyżej planie dla obszaru SP29ZLU organ stwierdził, że jest to: "teren projektowanego leśnego parku uzdrowiskowego. Zaś charakterystyka i ustalenia jak dla SP 12". Natomiast poczynione ustalenie dla obszaru SP12 było następujące: "tereny dużych działek zadrzewionych drzewostanem leśnym, częściowo z zabudową mieszkaniowo- gospodarczą (w tym enklawy zainwestowane bardziej intensywnie ze zdegradowanym lasem) - przewidziane do przejęcia na cele ogólnospołeczne i do urządzenia na tym obszarze leśnego parku uzdrowiskowego. Obowiązuje zakaz nowej zabudowy". A dla obszaru oznaczonego symbolem SP 31UZS/UZU ustalenia organu były następujące: "teren i budynki byłego sanatorium (tzw. w.), obecnie wykorzystywane na różne cele miejskie (głównie usługowo - produkcyjne oraz zaplecza techniczno-obsługowego miasta) - przeznaczony dla lokalizacji nowego obiektu lecznictwa zamkniętego (szpital, sanatorium) z programu zakładanego rozwoju tej funkcji do 1995 r. Obecne użytkowanie terenu i budynków może być traktowane wyłącznie jako tymczasowe - urządzenia powinny być sukcesywnie przenoszone na nowe miejsca według wskazań planu. W projekcie nowej inwestycji należy dążyć do jak największego zachowania istniejących fragmentów zwartego drzewostanu leśnego". Zatem w ocenie organu granice nowo wydzielonych działek w skarżonej decyzji pokrywają się z granicami obszarów ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta O. z dnia [...] listopada 1986 r. Konkludując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że po szczegółowej analizie zgodności zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta O. z ww. przepisami, uznało brak podstaw do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Jednocześnie Kolegium po analizie przedmiotowej decyzji pod kątem zaistnienia w niej innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., uznało brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności z przyczyn wymienionych w pozostałych punktach art. 156 § 1 k.p.a. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem B. N., I. K., V. K. wystąpiły z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnoszą, że decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. jest nieważna, gdyż rozstrzyga sprawę załatwioną wcześniej decyzją z dnia [...] września 1994 r. Nr [...]. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa. Jednocześnie uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności z przyczyn wymienionych w pozostałych punktach art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że odstępuje od szerokiego uzasadnienia analizy przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. z uwagi na okoliczność, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] października 2011 r., podzielając argumentację zawartą w jej obszernym uzasadnieniu. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych we wniosku, Kolegium wskazało, że nie podziela argumentacji, że decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. Nr [...] jest nieważna, gdyż rozstrzyga sprawę załatwioną wcześniej decyzją z dnia [...] września 1994 r. Nr [...]. Organ podniósł, że pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. zwrócił się do Starosty [...] z prośbą o wyjaśnienie czy w odniesieniu do decyzji nr [...] zostało już rozpoznane złożone od niego odwołanie Nadleśnictwa C. W odpowiedzi Starosta [...] poinformował, że decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] Urząd Wojewódzki w W. uchylił niniejszą decyzję nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W oparciu o te wyjaśnienia Kolegium stwierdziło, że w związku z uchyleniem decyzja z dnia [...] września 1994 r. nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, zatem brak jest przedmiotu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., B. N. i I. K. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z tym materiałem oraz niedostrzeżenie rażących sprzeczności i braków decyzji podziałowej Prezydenta, które czynią ją niewykonalną; 2. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] października 2011 r., pomimo iż decyzja ta akceptuje i utrwala istnienie w obrocie prawnym trwale niewykonalnej decyzji z dnia [...] maja 1999 r.; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaakceptowanie decyzji podziałowej wydanej bez podstawy prawnej; 4. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez zaakceptowanie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa; 5. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zaakceptowanie decyzji podziałowej, wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] października 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kolejno, zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie wyjaśniły wielu kwestii i wątpliwości związanych z potrzebą prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, wykładnią przepisów oraz tego czy przepisy te prawidłowo zostały zastosowane przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. Organ powinien odnieść się do zagadnienia czy przedmiotem decyzji podziałowej istotnie, są niepowiązane funkcjonalnie ani prawnie fragmenty kilku nieruchomości (fragmenty działek stanowiących części kilku nieruchomości). Należy przy tym odnieść rozważania do regulacji przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) powoływana dalej jako: "u.g.n.". Następnie czy decyzja podziałowa narusza art. 92 ust. 1 u.g.n. poprzez zatwierdzenie podziału w niedopuszczalnym trybie poprzez podział terenów przeznaczonych w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta O., przyjętym uchwała Nr [...], z dnia [...] listopada 1986 r. (Dz.Urz. [...] Nr [...] z 1987 r. poz. [...]) na tereny leśne. Czy z decyzji podziałowej wynika, jaki teren został objęty podziałem w odniesieniu do zarzutu, że sformułowanie, iż przedmiotem podziału jest obok innych "części" działek, np. "cz. działki nr [...] o pow. [...] m2" nie pozwala na ustalenie, jaki teren jest przedmiotem podziału. Czy możliwe jest ustalenie granic działek powstałych na skutek decyzji podziałowej. Czy istotnie utworzona działka, oznaczona numerem [...] nie ma w ogóle nigdzie oznaczonych granic geodezyjnych. Czy działka [...], o pow. [...] m2, istotnie powstała z terenu KW "[...]" dz.hip. [...]. Zwłaszcza, że zgodnie ze Szkicem rozliczenia nieruchomości KW [...] dz.hip. [...] ma pow. [...] m2 a powstała wskutek podziału działka [...] ma pow. [...] m2. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej, iż decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 1999 r. Nr [...] jest nieważna, gdyż rozstrzyga sprawę załatwioną wcześniej decyzją z dnia [...] września 1994 r. Nr [...], organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] Urząd Wojewódzki w W. uchylił decyzję nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W oparciu o te wyjaśnienia Kolegium stwierdziło, że w związku z uchyleniem decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, zatem brak jest przedmiotu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Należy podzielić zarzuty skarżących, że przedstawiona przez organ wykładnia w powyższym zakresie jest błędna. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy dojdzie do uchylenia decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia organ ten ma obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowej decyzji w sprawie, która wolna będzie od naruszeń wskazanych w decyzji organu II instancji. Skutkiem procesowym zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. jest powrót sprawy do etapu postępowania przed organem I instancji i obowiązek załatwienia sprawy w drodze wydania decyzji administracyjnej, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. Zasadnym jest zatem zarzut, iż w toku rozpoznawania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności nie zostało wyjaśnione w jaki sposób po uchyleniu decyzji nr 124/94 sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. Organy administracji obu instancji miały bezwzględny obowiązek ustalenia pełnego kręgu stron postępowania i zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyr. NSA z 30 października 2003r., I SA 3087/01, Lex 149467). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego, (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 94/11). Zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej Miasto Otwock posiadało pierwotnie legitymację i przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. do występowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji [...]. W wyniku zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem podziału przeszły na własność spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w K., a następnie na kolejnych właścicieli. Słusznym jest zatem konluzja pełnomocnika skarżącej, że skoro z chwilą zawarcia umów sprzedaży dotyczących poszczególnych działek uprawnienia w zakresie tej nieruchomości przeszły na poszczególnych nabywców w drodze następstwa prawnego to wszystkie te podmioty powinny zostać potraktowane, jako strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji [...]. Z tego względu zaskarżona decyzja narusza art. 28 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., w zakresie, w jakim organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie doprowadził do prawidłowego ustalenia pełnego kręgu stron postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien poczynić ustalenia co do kręgu osób będacych stronami w przedmiotowym postępowaniu zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnia art. 28 k.p.a. Istotne i wymagające zajęcia stanowiska i analizy przez organy administracji są również kolejne zarzuty pełnomocnika skarżącej dotyczące tego czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji 197/99 pokrywa się z żądaniem zawartym we wniosku z dnia [...] października 1998 r. Wniosek do Prezydenta Miasta O. o dokonanie podziału nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], dotyczył działki ew. nr [...] obr. [...] Wnioskowano o dokonanie podziału działki nr [...] na działki [...] i [...]. Natomiast decyzja [...] dokonuje podziału w inny sposób, a poza tym dotyczy nie tylko działki nr [...] z obrębu [...], ale także części działki nr [...], części działki nr [...] i części działki nr [...]. Na mapie podziału dołączone fragmenty działek mają wyznaczone punkty geodezyjne, natomiast sama działka nr [...], która miała podlegać podziałowi nie ma ustalonych punktów geodezyjnych (nie została wydzielona geodezyjnie). Organy administracji powinny, więc się odnieść do tego czy zasadnym jest zarzut, że na podstawie zaskarżonej decyzji oraz dokumentacji do niej dołączonej nie sposób ustalić, jakie są granice działki nr [...] z obr. [...] i jaki obszar jest przedmiotem podziału. Organ powinien wskazać na ile słuszne są wnioski, iż: a) na mapie stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] działka [...] nie została wydzielona (nie ma żadnych punktów geodezyjnych), jest tylko napis "działka nr [...] ha [...] m2". b) w uzasadnieniu decyzji [...] wskazano, iż wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 1999 r. - wniosku takiego brak jest w aktach sprawy. c) według decyzji [...] działka nr [...] obr. [...] była uregulowana w KW [...] nr inw. [...],[...] dz. hip. [...],[...],[...] i KW [...] dz. hip. [...]. W tym względzie istnieje znaczna rozbieżność pomiędzy przedmiotem rozstrzygnięcia w stosunku do decyzji [...], która również rozstrzygała o podziale działki nr [...] z obrębu [...]. d) wniosek Starosty z dnia [...] października 1998 r. ustalał, że działka ewidencyjna nr [...], obr. [...] ma powierzchnię [...] ha [...] m2 i powinna zostać podzielona na następujące działki: nr [...] o powierzchni [...] ha [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] ha [...] m2. Wniosek ten odnosił się do mapy z projektowanym podziałem z dnia [...] września 1994 r., bo był kontynuacją przekazywania terenów leśnych Nadleśnictwu C. i zgodnie z postanowieniem ([...]) z dnia [...] września 1994 r., dz. ew. nr [...] obr. [...] była uregulowana w KW [...],[...] - dz. hip. [...],[...] i lit. [...] dz. hip. [...],[...], gr. hip. e) działki hipoteczne [...] na mapie do decyzji nr [...] mają powierzchnię [...] ha [...] m2, zaś w treści tej decyzji nie są w ogóle ujęte, jako działkę nr [...] z obr. [...] wskazano tam bowiem tylko nieruchomość uregulowaną w KW [...] i [...] dz. hip [...],[...],[...]. f) działki hipoteczne [...] w treści decyzji nr [...] mają powierzchnię [...] ha [...] m2, zaś na mapie stanowiącej załącznik do decyzji mają powierzchnię [...] ha [...] m2. g) działki hipoteczne [...] w treści kolejnej decyzji podziałowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., dotyczącej podziału działki [...], posiadają powierzchnię [...] ha [...] m2. h) w decyzji [...] nowo powstała działka [...] jest uregulowana w KW [...] dz. hip. [...] i ma powierzchnię [...] m2, zaś na mapie podziału [...] dz. hip. [...] mają powierzchnię [...] m2. Działka [...] nie została wogóle wydzielona geodezyjnie. Różnica powierzchni w tym przypadku wynosi [...] m2. i) w decyzji [...] nie została uwzględniona działka hipoteczna [...]. j) wydane przez Sąd zaświadczenie dla działek [...] i [...] nie zawiera powierzchni działek hipotecznych [...] i [...], a także zawiera stwierdzenie o braku daty i podpisu notariusza. Jeżeli powyższe uchybienia wystąpiły to wskazują one na naruszenie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ winien również dołączyć do akt administracyjnych wykaz zmian gruntowych do zaskarżonej decyzji nr [...], tj. wykaz zmian gruntowych z dnia [...] grudnia 1998 r. W sprawie znajduje się bowiem wykaz zmian gruntowych z 2002 roku, niezgodny ze stanem faktycznym z 1999 r. i niedotyczący decyzji [...]. Zasadnie pełnomocnik skarżącej wskazał, że przy procedurze podziału konieczne było przeprowadzenie procedur zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz.1266). Pełnomocnik skarżącej podnosi, że zgodnie z przepisami ustawy o lasach w ciągu jednego roku od wejścia w życie ustawy tereny leśne Skarbu Państwa na dz. nr [...] (tj. obszar o powierzchni - [...] ha [...] m2) miały przejść do Nadleśnictwa C. Do przekazania tych terenów Nadleśnictwu C. nie doszło, a obszary leśne o pow. [...] ha [...] m2 znajdujące się na terenie tzw. W. nie zostały odlesione na cele zabudowy kubaturowej, dróg i ulic oraz sportowej i pieszej w zmienionym w 1999 roku planie (uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] października 1999 r.). Ponadto zabudowa kubaturowa na terenie SP31 UZS/UZU dotyczyła budynków sanatoryjnych (Bi3), które znajdowały się w lesie. Zamiana zabudowy kubaturowej sanatoryjnej na zabudowę kubaturową mieszkaniową wymagała zastosowania przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ winien odnieść się do wszystkich wskazanych wyżej zarzutów i w przypadku występowania uchybień ocenić je przez pryzmat postępowania nieważnościowego (art.156 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 p.p.s.a.