I SA/Wa 1460/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi G. G. i M. G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym G. G. i M. G. solidarnie kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego od skargi. G. G. i M. G. wnieśli w dniu 23 sierpnia 2006 r. - za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r., [...] zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w gminie D., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W piśmie wniesionym do Sądu w dniu 30 października 2006 r. G. G. i M. G. oświadczyli, że cofają skargę z uwagi na zawarcie z Generalną Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad ugody. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) daje skarżącemu możliwość rozporządzania skargą również po jej wniesieniu do sądu. Oznacza to, że strona może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę. Skarżący mogli więc cofnąć skargę. Sąd natomiast nie stwierdza niedopuszczalności jej cofnięcia, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Sąd postanowił, jak w sentencji.