I SA/Wa 147/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Wiśniewska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska NSA Cezary Pryca /spr./ Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu w dniu 10 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie bezczynności Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w W. postanawia odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia W. K. wniesionego na podstawie art. 37 kpa na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w W., polegającą na nie rozpoznaniu wniosków o przyznanie świadczenia – postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] uznało skargę za niezasadną. W. K. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych została określona w art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis art. 3 § 2 powołanej ustawy zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne czynności i akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku nie wydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz nie dokonania czynności z zakresu administracji publicznej. Tylko i wyłącznie w tych przypadkach Sąd jest właściwy do rozpoznania skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, podejmowane w sprawach indywidualnych. Sprawa ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wydane w związku z wniesieniem zażalenia – na podstawie art. 37 kpa – na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w W., nie należy do właściwości sądów administracyjnych, gdyż nie jest to postanowienie, na które służy zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wprawdzie wniesienie do sądu administracyjnego skargi, ale jedynie skargi na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie na działanie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Skoro właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.